Planten die zichzelf water geven

Planten die zichzelf water geven, dat zou nog eens handig zijn. Je zou de planten niet te drinken willen geven die hier bezweken zijn aan het "vergeten-water-te-geven" syndroom.

Onderzoekers van de Universiteit van Haifa zijn een vreemdsoortig plantje tegen gekomen, in de Negev woestijn, dat zichzelf water geeft. Het plantje is dan wel niet erg groen, maar mooi rood is niet lelijk toch? Deze handige plant, genaamd Rheum palaestinum, is gezegend met speciale bladeren met kanaaltjes die zelfs een druppel water kunnen omzetten in een voedzaam survival dieet. Tot heden is de Rheum palaestinum alleen nog in Israel en Jordanie gevonden.

Track and trace met urine

Een hond is na zo'n 10 jaar een lid van de familie geworden. Het is dan ook pijnlijk als dit familielid de poten neemt.

De familie Baltesz uit Clifton (UK) verloor hun 10-jarige Labrador Simon. Ze waren radeloos en zochten overal, zonder resultaat. Ook het ophangen van tientallen posters mocht geen baat hebben. Driftig zochten ze op internet naar effectieve opsporingsmethoden. Uiteindelijk bleef daarvan nog een, vrij onorthodoxe methode, over; het trekken van een spoor van urine. Zo gelezen, zo gedaan, dus begon de hele familie urine te verzamelen in flessen. Daarmee werden door de hele wijk en later de hele stad, urinesporen getrokken. De City Council was not amused over deze methode, er hangt de incontinente familie dan ook een fikse boete boven het hoofd.

En Simon? Die is nog steeds zoek, diverse dierenartsen verklaren dat de urine-spoor-methode geen enkel effect heeft, deze zou alleen kunnen werken als de familie altijd al incontinent was geweest en er in huis een permanente urinegeur had gehangen.

Homoseks bedreigt weefsel in India

Yoga kan goed zijn, ik weet er zelf alles van. Hier kennen we voornamelijk de westerse vormen zonder al te veel religieuze poespas. In India is yoga onlosmakelijk verbonden met religie. En religie is er vaak weer gekoppeld aan een goeroe. Helaas zijn er goeroes en goeroes en er is nu eenmaal geen goeroekeurmerk en/ of consumentenbond voor goeroes, hier profiteren de (vaak) zelfbenoemde religieuze meesters graag van door het doen van de meest vreemde uitspraken, die dan "vanzelfsprekend waar" zijn.

Zo is er Swami Baba Ramdev, een invloedrijke yoga-expert, die in India ook een bekend tv-figuur is (Televangelist). Deze "alwetende" goeroe beweert dat homoseks een ziekte is, die kan genezen worden door yoga. Het kan behandeld worden zoals elke andere aangeboren afwijking. Zulke neigingen kunnen behandeld worden door yoga pranayama (ademhalingsoefeningen) volgens Ramdev. Seks tussen dezelfde seksen zou het weefsel van de Indiase maatschappij bedreigen.

Uluru (Ayers Rock) gaat sluiten

De grote rode rots in het midden van het land is het bekendste symbool van Australie: Ayers Rock, of zoals Aboriginals hem noemen; de Uluru (Grote Rots).

Helaas is alleen kijken naar de Uluru voor veel reizigers niet voldoende. Op jaarbasis klimmen er maar liefst 300.000 mensen naar de top van de rots. Dit is echter een doorn in het oog van de Aboriginals aangezien Uluru voor hen van grote culturele en religieuze waarde is. Al duizenden jaren vormt de rots voor de Aboriginals een heilige plek die met respect moet worden behandeld. Archeologisch onderzoek wijst uit dat er al 22.000 jaar Aboriginals bij de Uluru wonen en er vele heilige ceremonies hebben plaatsgevonden. Op de rots zijn dan ook veel tekeningen en schilderingen te vinden die daarvan getuigen. De Anangu, een Aboriginalstam, geloven dat de Uluru is ontstaan toen het landschap is geschapen door hun voorouderlijke geesten. Toen zijn er regels opgesteld, waaronder de bescherming en het beheer van de rots, waaraan zij zich nog steeds houden. Het beklimmen van de rots voor de Aboriginals is daarom heiligschennis en een pijnlijke attractie.
Al rust er geen vloek op, het is een zware tocht die tot nu toe zo'n 30 reizigers er niet levend af hebben gebracht.

Het Nationale Park, waarin de Rots is gelegen, wil nu een volledige afsluiting van de rots. Eigenlijk om verdere schade aan de Uluru te voorkomen, en een (klein) beetje om de Aboriginals te respecteren. Helaas wil de Centrale Overheid hier niets van weten, het is namelijk een van de grootste toeristische attracties van het land. Dus zal geld het wel winnen van religie en milieu. Als je dus nog wilt gaan doe je dat het best zo snel mogelijk.

Leugen-veteraan

Howard Manoian wordt er van verdacht dat hij jarenlang gelogen heeft over zijn rol in de bevrijding van Normandië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zo heeft hij altijd verklaard dat hij met een parachute in Normandië is geland. Volgens het Amerikaanse dagblad Boston Herald is dit echter niet correct en is hij per boot aan land gekomen.

De veteraan, die sinds 1984 een deel van het jaar in Chef-du-Pont, vlakbij Sainte-Mère, verblijft, raakte ook niet zwaar gewond tijdens de strijd. Hij zou enkel een vinger hebben gebroken. De burgemeester van Sainte-Mère-Eglise is onthutst. Hij denkt dat het respect voor de veteranen misschien wel een beetje te groot is, waardoor te weinig verhalen daadwerkelijk onderzocht worden. Manoian is momenteel teruggekeerd naar de Verenigde Staten.

Ach ja, een boot en/ of vinger meer of minder maakt toch niet echt uit. Zolang hij meegedaan heeft aan de bevrijding is het toch een veteraan die wel wat respect verdient?

Telendos; Recycling van Quantum Touch beloning

Na Michael's succes met Quantum Touch op Telendos in april, stonden de zieken en gebrekkigen nog net niet in rijen op de kade, maar de eerste behandelingsaanvraag liet toch niet lang op zich wachten.

Natuurlijk was de oma, met de knie als de berg van Telendos, er als de kippen bij om Michael te claimen. Ze was uitzinnig van vreugde om Michael weer te zien, want de knie had na de behandeling van vorige keer nog slechts het formaat van een Hollandse heuvel. Oma kon weer redelijk lopen en haar verwachtingspatroon was evenredig bijgesteld; deelname aan de Olympische spelen voor senioren was nog slechts een paar behandelingen verwijderd van de realiteit.

Oma is niet rijk en vanzelfsprekend is in haar geval dankbaarheid het behandelingstarief. Deze keer stond oma er echter op Michael niet met lege handen naar huis te laten gaan. Het salaris bestond uit een grote tas met daarin een pot inlandse honing en 10 grote, zeldzame schelpen. Trots vertelde oma hoe zeldzaam de schelpen waren, waarop wij haar beteuterd aankeken. Wij zagen namelijk al de hoge boete opdoemen, die bij invoer in Nederland de beloning van de douane zou zijn. Tegen beter weten in probeerden wij dit nog uit te leggen, maar de mensen daar begrijpen daar niets van, het is immers toch een prachtig cadeau, wie zou daar nu iets van kunnen zeggen?

De schelpen lagen de dagen daarop als stenen op onze maag, want op zo'n klein eiland kom je daar niet ongezien vanaf zonder iemand te beledigen. En de sociale controle is extreem groot, dus zelfs het ondankbare plan ze ergens in een vuilnisbak te dumpen was onuitvoerbaar.
Na lang nadenken besloten wij, op een moment dat iedereen aan het eten is of anderszins druk bezig, tijdens zonsondergang, de schelpen stiekem verspreid over het eiland neer te leggen op diverse strandjes, alsof ze waren aangespoeld. (we wisten niet of de schelpen wel voorkwamen in die regio, dus misschien zou een eventuele vondst wel miraculeus worden). Sneaky stopten wij de douane-Damocles in een rugtas en terwijl Michael op de uitkijk stond, legde ik bij elk strandje waar we voorbijkwamen een schelp op het strand. In zee had ook gekund, maar dan heb je hetzelfde probleem dat je ze moet verspreiden, het zou namelijk niet ongemerkt voorbij gaan als er plotseling 10 bijzondere schelpen tegelijk zouden aanspoelen, en dat zou oma zeker ter ore komen.

Een van de schelpen hadden wij expres op een strandje neergelegd waar wij vaak komen, omdat ik vreselijk moest lachen bij het idee getuige te kunnen zijn van het vinden van de schelp. Aangezien op dat strand alleen het kruidenvrouwtje komt, om het geld van de ligbedjes te komen incasseren, wisten wij al bijna zeker wie de gelukkige vinder zou zijn. Temeer daar het kruidenvrouwtje in haar winkeltje ook schelpen verkoopt. En ja hoor, we hoefden nog geen half uur te wachten en het kruidenvrouwtje kwam langs, ze zag het direct, bukte en stak de schelp verheugd in haar tas. En zo eindigde een deel van de gift van oma in het winkeltje van het kruidenvrouwtje. Nu maar hopen dat de schelp niet een of ander uniek kenmerk had wat wij over het hoofd hebben gezien.

Festival Afrique Carib Stadhuisplein Almere

Gezien de tropische temperaturen van de laatste dagen past het Festival Afrique-Carib, dat vandaag in Almere wordt gehouden uitstekend. Een en ander is georganiseerd door de Afrique-Carib Breathtaking Foundation, met het festival pogen zij een muzikaal platform te creëren waarbij uiteenlopende bevolkingsgroepen op verschillende wijze met elkaar in contact kunnen treden, informatie uitwisselen en ervaringen kunnen delen. Een mooi initiatief en streven in ieder geval.

Wat mij het eerste opviel was het fotografieverbod (Filming, taken pictures of the performance of any artists is strictly forbidden!), dat er natuurlijk om vraagt om overtreden te worden. Na dit ten uitvoer te hebben gebracht, pal naast een groepje groot uitziende evenementenbeveiligers, gebeurde er niets. Ik zou ook niet weten waarom je geen foto's mag nemen.

Wat mij in tweede plaats opviel was de sfeer, of eigenlijk de vaststelling dat die er niet was. Ergens past de hele setting van het Stadhuisplein gewoon niet bij dit soort festivals. Het blijft het Stadhuisplein, kaal, kil en vooral heel groot, waardoor de Afrikaanse mark, aan het andere eind van het plein dan het podium, geheel in het niet viel.

De muziek klonk op zich uitstekend, maar daar moet je van houden. In de middag bestond het publiek dan ook alleen nog maar uit een handjevol rasta's. Een bevolkingsgroep die wel oververtegenwoordigd was, was die van de insectachtigen. Het plein zag zwart van een soort kruising tussen een vliegende mier, mug en vlieg. Ik weet niet wat het was maar het was ontzettend irritant, ze waren ook uiterst moeilijk van gezicht en lijf af te slaan. Daarom kon ook ons laatste aktiepunt geen doorgang vinden, het eten van een overheerlijke kabrita. Er stonden veel geweldig uitziende kraampjes, maar helaas met de irritante vliegen was het niet echt aantrekkelijk om er te eten.

Jammer want het festival heeft op zich best potentie en de organisatie verdient deze toch enigszins teleurstellende entourage zeker niet. Misschien volgende keer op Almeerderzand?

Programma:
12:00 - 12:40
CSI (Steelpan, T&T, UK)
12:45 - 13:30
Maikal X (Reggae, NL)
13:30 - 13:40
Flexclusive (Hip Hop, NL)Music
13:50 - 14:20
La Fiesta (Allround, Curaçao, Suriname, NL)
14:25 - 15:10
Soca Twins (Soca, Germany)
15:15 - 16:15
Prince Malachi feat. RasItes (Reggae, Jamaica / UK)
16:15 - 17:00
Conquering Lion (Reggae, St. Maarten, UK)
17:05 - 18:05
Junior Kelly feat. Roots Harmonics Band (Reggae, Jamaica)
18:10 - 18:25
Celebration Time
18:30 - 19:30
Conjunto Latinos (Kaseko, SU / NL)
19:30 - 19:55
El Che (Dominicaanse Republiek)
20:00 - 21:00
Benicia feat. Mercadonegro (Cumbia & Salsa, Colombia)

Politie in Almere op zoek naar mysterieuze geluidsoverlast

Afgelopen nacht om een uur of 1.00 begon er zich een ongelooflijke herrie over het Almeerse Tussen de Vaarten te verspreiden. We hadden al een aantal keer op het terras geluisterd waar het vandaan kwam. Diverse andere buren, in vele variaties van ontkleding en ergernis, deden hetzelfde en we kwamen tot de conclusie dat het vanuit Almere Buiten moest komen. Tegen 3.00 uur besloot Michael de politie te bellen.

De Politie bleek al veelvuldig over dezelfde klacht gebeld te zijn en vreemd genoeg al uren op zoek te zijn naar de mysterieuze geluidsoverlast, tot dan toe zonder resultaat. Ongelooflijk toch weer, want wij wisten zeker dat als we zouden gaan rijden zoiets toch binnen een minuut of 10 wel hadden kunnen vinden.

Al wachtend kwamen we tot de conclusie dat het eigenlijk best leuke muziek was. Michael besloot daarop dat we dus van de nood beter een deugd konden maken en ook maar naar het feest moesten gaan. Nu was ik op dat moment nog niet echt party-geschikt, dus toog eerst naar de badkamer. En ja op dat moment had de politie, met kennelijk een bepaalde vorm van gehoorafwijking, de daders toch gevonden, en keerde de rust rond 3.30 uur weer boven Almere terug.

Telendos; zee-egels de delicatesse

Het is op Telendos inmiddels een bekend gegeven dat ik de plaatselijke delicatesse, zee-egels, afschuwelijk vind. Michael kan het in ieder geval qua smaak prima vinden met de mensen daar, zo is hij juist gek op het stekelige hapje.

Maki en Niki besloten Michael dan ook te verrassen met een bordje zee-egels. Ze werden keurig in tweeen gesneden, op een bordje gepresenteerd. Michael viel direct aan, hij begon echter na 1 hap toch wat bedenkelijk naar het bordje te kijken. Verbaasd vroeg ik hem of hij nu eindelijk doorhad dat de egels afschuwelijk smaken. Dat bleek niet het geval te zijn, maar "kijk maar eens goed". En ja toen zag ik het ook, de egels bewogen nog! Ongelooflijk, zelfs een half uur nadat zee-egels doormidden zijn gekliefd leven ze nog. Dit ging Michael toch te ver en zo werden de nog steeds springlevende egels doorgegeven aan een stel Fransen, die net als hun Chinese medemensen immers alles eten. Zelfs hen ging dit te ver, maar ze aten ze wel, nadat ze de egels stuk voor stuk vakkundig hadden vermoord, door de stekels er met een schaar af te knippen.

In burka naar de tandarts

Naar de tandarts gaan is nooit een pretje, een en ander wordt nog erger als je tandarts een moslim is die van je eist in passend moslimpakje te verschijnen.

Omer Butt, tandarts te Prestwich (UK), weigerde patienten te behandelen die niet in de juiste islamitische kleding in zijn stoel verschenen. Het Algemene Tandartsen Comité beslist nu of tandarts Butt met zijn praktijk moet stoppen.
Butt zelf zegt dat hij in de eerste plaats moslim is en pas in de tweede plaats tandarts. Je kunt dus met kiespijn eigenlijk net zo goed naar de imam gaan.

Eigenaardig, ik vraag mij toch af hoe hij behandelde dwars door een burka heen.