In Godsnaam

Waarom zijn er in Nederland zoveel journalisten die slechts uit lucht en een hoop blablabla bestaan? De hautaine houding van diverse Nederlandse journalisten is zo tenenkrommend dat dit afleidt van het eigenlijke onderwerp. (Wat mij betreft is Jeroen Pauw hier het meest sprekende voorbeeld van). In België daarentegen gedragen journalisten zich niet alsof ze beter, leuker en intelligenter zijn dan de hele mensheid, ze zijn gewoon goed in hun vak, namelijk het vergaren van informatie. Grote voorbeelden daarvan vind ik persoonlijk wel Jan Leyers met zijn programma De Weg naar Mekka. Sinds kort is daar nog een geweldig programma bijgekomen, In Godsnaam van Annemie Struyf.

In Godsnaam is elke maandagavond om 21.10 uur te zien op Eén (Belgische zender). In het gezelschap van Vlamingen die een radicale levenskeuze maken, leeft Annemie Struyf wekenlang in kloosters, tempels en ashrams. Gisteren was de derde aflevering van In Godsnaam en bezocht Annemie in Bali Cathy, een succesvolle zakenvrouw die alles achterliet om een nieuw leven te beginnen in Bali, in de ashram van haar goeroe Ratu Bagus. Ratu Bagus is een hogepriester of brahmaan in de hindoeïstische traditie, met een grote aantrekkingskracht op westerlingen. Via 'shakingsessies' streven zijn volgelingen een totale zuivering na. Wat op het eerste gezicht een idyllische gemeenschap lijkt, blijkt een beklemmende wereld.

Annemie werd samen met Cathy als koninginnen onthaald op de ashram. De goeroe en zijn vrouw zijn (of in ieder geval doen) uitzinnig van vreugde en zeggen dat ze iedereen gelukkig willen maken. Het was een geweldige reportage, vooral door de vele, zeer kritische vragen van Annemie. Al snel zie je de goeroe en zijn (Engelse) vrouw steeds chagrijniger worden en uiteindelijk zelfs ronduit vijandig. De vragen van Annemie zijn helder en zeker niet beledigend, maar ze kijkt goed en vraagt vooral verder dan het oppervlakkige utopische plaatje. En als ze dan ook nog eens de vinger op de zere plek legt van het geheimzinnige "tabak" snuiven, worden Annemie en haar cameraploeg zonder pardon de ashram uitgezet, waarbij nog wordt gedreigd een rechtzaak tegen hen te beginnen als het materiaal uitgezonden zal worden. Annemie blijft, heel terecht, zeggen dat het vreemd is dat ze over veel dingen zo geheimzinnig doen als er zogezegd niets te verbergen zou zijn. Aan het eind van het programma is er van het motto van de goeroe ("Light, Life, Love, Laughter") niets meer over.

Annemie wordt helaas erg ziek tijdens de uitzending en haar wordt door Cathy en een vrouw, die zegt dat door het shaken een aantal grote tumoren in enkele maanden zijn verdwenen, gezegd dat zit geen ziek zijn is, maar slechts een proces naar verlichting. Bij de aftiteling van het programma valt te lezen dat Cathy direct bij terugkomst in België in het ziekenhuis is opgenomen in verband met een tropische ziekte en dat bij de tumorloze-vrouw alle tumoren weer bleken teruggekomen.

Journalistiek van de bovenste plank; In Godsnaam, elke maandagavond om 21.10 uur te zien op de Belgische zender Eén.

Labels: Annemie Struyf, In Godsnaam, Ratu Bagus, Bali, De weg naar mekka, Jan Leyers, ashram, journalist, journalistiek

Bo-stam uitgestorven

Net als dieren kunnen ook mensen uitsterven. Vorige week is het laatste stamlid van de Bo op de Andaman eilanden (India) uitgestorven. Hierdoor houdt de 65.000 jaar oude Bo-stam op te bestaan.

Bo senior stierf op 85 jarige leeftijd. Ze overleefde in 2004 de tsunami. Taalkundig professor Anvita Abbi kende de stamoudste al jaren. Omdat Bo de enige was die haar taal nog sprak, was ze erg eenzaam, omdat ze niemand had om mee te praten. Maar ze had een goed gevoel voor humor en haar lach was aanstekelijk. Helaas was haar taal wat minder aanstekelijk, want de Bo-taal, een van de oudste op de wereld, is met Bo ook uitgestorven.

Waar zijn al die Bo's dan toch gebleven? Helaas kunnen we daar kort over zijn; ze zijn eerst afgeslacht, toen bijna helemaal uitgeroeid door paternalistische politiek, epidemieen en ziekten terwijl hun land en onafhankelijk van ze werd ontnomen.

Toch is er nog wel wat werk voor antropologen op de Andaman eilanden; de Sentinelezen wonen er nog, een stam waar nog nooit contact mee is geweest. Ze wijzen elk conact met buitenstaanders af. In 2001 werden ze door de Indiase overheid geteld en bleken er nog 39 leden van deze stam te bestaan, erg betrouwbaar is deze telleng echter niet, ze werd van grote afstand gedaan. Hoeveel er de tsunami van 2004 hebben overleefd is ook niet bekend, wel is er daarna nog leven gesignaleerd.

Bronnen
BBC
Columbus
Wikipedia

Labels: Bo, Bo-stam, Andaman eilanden, Sentinelezen, antropologen, oudste taal, stamoudste, uitsterven

Sint Antonius Klooster in Egypte

Egypte heeft de restaurantie van het oudst bekende christelijke klooster, Sint Antonius voltooid. Dit terwijl de vijandigheden tegen Kopten aan de orde van de dag zijn. Het klooster is ongeveer 1600 jaar oud en lift nabij Suez. Hoofd archeoloog Zahi Hawass benadrukt dat de restaurantie werkzaamheden aan het klooster volledig door moslims is uitgevoerd.

Sint Antonius vestigde zich destijds in een grot in de bergen om er de rest van zijn leven als kluizenaar door te brengen. Na zijn dood bouwden zijn volgelingen het klooster en gaven het zijn naam. Het klooster van Antonius in Egypte (Deir Mar Antonios), en het nabijgelegen klooster van St. Paulus zijn beide Koptisch en zijn de oudst bewoonde kloosters in Egypte.
Diep verborgen in de bergen en afhankelijk van bronnen voor hun watervoorziening, vinden in allebei nog rituelen plaats die in 16 eeuwen nauwelijks zijn veranderd. Hoewel het klooster tegenwoordig Koptisch is, was het gedurende zijn vele jaren van bestaan vaak multi-religieus, en huisvestte het monniken van verschillende Christelijke godsdiensten. De grot van Antonius (magharah), waar hij als kluizenaar leefde, ligt op 2 km van het klooster verwijderd en zo’n 680 meter boven de Rode Zee.

Voor de liefhebbers zijn de kloosters toegankelijk met speciale reizen vanuit Kaïro, Suez of Hurghada en een verblijf in een van de kloosters kan vooraf worden geregeld.

Bronnen
BBC
Sint Antonius Abt

Curaçao VI: Plantagehuis Jan Kock

Vlakbij het plaatsje St. Willebrordus bevindt zich Plantagehuis Jan Kock. De Plantage Jan Kock werd in het begin van de 18e eeuw gesticht en rond 1860 waren er ongeveer 100 slaven werkzaam. Tegenwoordig is het Plantagehuis nog te bezichtigen, er is een permanente tentoonstelling van Nena Sanchez.

Het plantagehuis is nog in behoorlijk goede staat. Tevens heb je er een mooi uitzicht over de St. Mariebaai met de zoutpannen en flamingo's. Het Plantagehuis Jan Kock is volgens de legendes een huis vol geesten. Jan Kock, een grimmige man, ging na het huwelijk van zijn dochter samen met het getrouwde paar dit huis bewonen. Zijn dochter stierf enige jaren later van ellende en zijn verdrietige schoonzoon trok vervolgens de wijde wereld in. Schoonvader Jan Kock werd beheerder van de plantage. Voor het personeel was hij een bruut en zijn regime over de plantage was wreed. Hij werd dan ook algemeen gehaat. Voor zijn dood zwoer hij te blijven waken over de plantage en daarom dwaalt zijn afschrikwekkende geest hier nog steeds rond. Volgens oude verhalen uit de omgeving stelt de duivel op de pilaar bij de ingang van het terrein Jan Kock voor.

Van geesten is binnen niet veel te merken, de schilderijen en meubelen van kunstenares Nena Sanchez zijn zo vrolijk, dat is volgens mij niets voor Jan Kock. Toch zou ik er niet graag in mijn eentje overnachten.

Labels: Curaçao, landhuis, Nena Sanchez, Plantage, Jan Kock

Belgische briefing Afghanistan stelt sperma Mohammed ter discussie

In Belgie hebben ze kennelijk een groot tekort aan religiewetenschappers en islamologen, daarom lieten ze een emeritus hoogleraar Internationaal Recht, Jacques Rifflet, de briefing doen voor de Belgische militairen die naar Afghanistan gaan. Al heeft Rifflet zich in het verleden wel beziggehouden met vergelijkende religieuze studies, daar was tijdens de briefing niet veel van te merken.

Nog voor het vertrek van de militairen sloeg de bom in, de briefing veroorzaakte namelijk nogal wat ophef. Rifflet gaf een hoogst merkwaardige uiteenzetting over de islam waarin gesteld werd dat een dochter een ramp is voor islamitische man omdat ze een teken van povere spermakwaliteit is en moet uitgehuwelijkt worden. "Een dochter betekent voor een moslim over het algemeen dat de man in kwestie sperma van slechte kwaliteit heeft. Ik maak geen grapje" aldus Professor Rifflet.

Vol misplaatst vuur ging Rifflet verder met zijn betoog en legde verder nog uit dat de profeet Mohammed vijf dochters had. Het zijn viriele mannen die jongens voortbrengen en half viriele mannen die dochters krijgen. Een belediging die mijns inziens nog een stap verder gaat dan de beruchte cartoons. Na het beledigende spermapraatje vertelde de professor verder nog dat de dochter moet uitgehuwelijkt worden en er bijgevolg een bruidschat moet betaald worden; "een dochter is een kleine ramp, hij moet ze 'aan de man brengen', ze uithuwelijken", waar dan weer wel een grond van waarheid in zit.

In afwezigheid van minister van Defensie De Crem antwoordde zijn partijgenote Inge Vervotte in zijn naam. Ze zei dat de briefing in het Frans was voor een Nederlandstalig publiek en daarom was een beeldrijk (?) taalgebruik noodzakelijk. De miniser van Defensie distancieert zich van deze uiteenzetting van een externe specialist en zal het opperbevel van het leger opdragen zulke interpretaties in het verleden te vrmijden.Kamerlid Dallemangne beoordeelt de toespraak van Rifflet als cafépraat-clichés en een misplaatste en obscene exposé.

Bij eerdere lezingen heeft Rifflet gesteld dat het godsdienstige, het gewijde, even belangrijk als het economische en het sociale om de geschiedenis te verklaren. Als het aan hem ligt zal de geschiedenis dan wel herschreven moeten worden waarschijnlijk. Ook gaf Rifflet voorheen lezingen voor Brusselse imams, deze snabbels zullen nu wel voorgoed voorbij zijn voor de pernsionado.

Bronnen
HVV
HLN

Labels: Afghanistan, islam, Belgie, Jacques Rifflet, Mohammed

Curaçao V; Martha Koosje

Een van de weinige plaatsen waar wij nog niet geweest waren op Curaçao was Martha Koosje. Alleen de naam van het restaurant verwijst nog naar de echte authentieke Martha, een vrouw uit lang vervlogen tijden, die de sterren van de hemel kookte in Grote Berg. In werkelijkheid wordt de plaats nu gerund door Nederlanders, wij hebben de wekelijkse stampottenavond dan ook maar overgeslagen.

Op de parkeerplaats wacht een warm welkom van twee wat zielig aandoende ezels. Al geloof ik dat ze het in werkelijkheid niet echt slecht hebben. Wij waren er op een woensdagavond, de avond met live muziek. Op deze avonden kun je genieten van een optreden van de "grote" Eddy Mar. Er waren slechts een handjevol tafels bezet, Eddy liet zich echter niet uit het veld slaan en gedroeg zich, samen met zijn percussie man alsof hij in een overvolle Arena stond. Op zich is Eddy's stem niet slecht, wat niet van het repertoire gezegd kan worden, op André Hazes zitten wij op Curaçao (en eigenlijk nergens) niet te wachten. Martha Koosje keek dan ook, als muurschildering, de hele avond geschrokken toe.
De percussie man is vooral heel vermakelijk, die speelt namelijk een geheel ander repertoire dan Eddy zelf, en drumt overal vrolijk op los, tussendoor en vooral niet in de maat. Laten we het er dan ook maar op houden dat ze vooral heel aardig waren. Na afloop schudde Eddy het "hele" publiek persoonlijk de hand.

Het eten bij Martha Koosje zou volgens vele recensies erg slecht zijn, daar hebben wij niets van gemerkt. Al is het een wat merkwaardige keuken (oorspronkelijke elementen met ouderwets Nederlands), hebben wij toch zeer smakelijk gegeten. Er wordt veel met bonen gedaan, soms misschien wat te veel, maar de Stroganoff is een echte aanrader. Helaas bevond zich een van de weinige bezette tafeltjes achter ons. Daar zat een soort Zuid-Afrikaans stel van de ergste soort, het woord apartheid stond op hun voorhoofden geschreven. Zij hadden een Pizza Calzone welke met onder andere bruine bonen was gevuld. Dit vonden zij niet Arisch genoeg, de bonen waren namelijk bruin. Ondanks de ergernissen over dit stel, hadden we toch een vermakelijke avond.

Labels: Curaçao, Martha Koosje, restaurant, Eddy Mar, ezels, apartheid, percussie

Curaçao IV

In theorie zou Curaçao nu een internetparadijs moeten zijn. Praktisch overal kun je inloggen op Linksys. Ook Landhuis Daniel heeft tegenwoordig WIFI. Helaas, zoals zo vaak, liggen theorie en praktijk mijlenver uit elkaar. Bij Daniel bleek er sinds juni al geen verbinding meer te zijn op het WWW, ook op andere plaatsen in Banda Bou bleven onze laptops eenzaam en alleen van internet verstoken. Dan maar naar Willemstad.

Het beste bereik zou Plein Café Wilhelmina hebben werd ons verteld. Daar aangekomen werden we helemaal blij, want inderdaad zat iedereen op het terras met een laptop in de zon en op internet. Dolgelukkig vonden we nog net een tafeltje en startten onze laptops op, op hetzelfde moment zien we iedereen hun laptop dichtklappen en opstaan. De internetverbinding was er zojuist mee gestopt. Ook na een uur wachten was er nog geen teken van internet leven, dus besloten we de moed maar op te geven en wat oude herinneringen te gaan ophalen.

Zo kwamen we bij Hotel Otrabanda terecht. Een aantal jaar geleden, toen ik met een geklapte blindedarm in het Sehos was opgenomen, hebben ze ons in dit hotel ontzettend goed geholpen, ook Michael's vader heeft er tijdens zijn werkverblijven altijd een warm thuis gevonden. Het werd dus de hoogste tijd voor een bedankje. Helaas bleek het daar volkomen uitgestorven te zijn, enig levend wezen dat wij aantroffen was de portier van het casino. De receptie beneden bleek leeg, volgens de vriendelijke portier was deze naar boven verhuisd. Dat was het geval, alleen ook daar troffen wij niemand aan. Zelfs het gezellige terras met superuitzicht was stil en verlaten. Een vreemde gewaarwording, want wij hebben zoveel herinneringen aan dit hotel.

Eigenlijk was er verder niet veel veranderd in Willemstad, op de Pontjesbrug (Koningin Emmabrug) na. De "Swiging old lady" ziet er na negen maanden van restauratie weer uit als een jonge bloem. In 1888 nam de Amerikaanse zakenman en consul L.B. Smith het initiatief om de pontonbrug te bouwen. Daarvoor vond het transport tussen de twee oevers voornamelijk plaats op wrikponden (Ponchi). Vroeger mochten voetgangers die geen schoenen bezaten zonder tol de brug oversteken, veel andere voorbijgangers stopten stiekem hun schoenen onder hun kleding, tegenwoordig is dat niet meer nodig want de brug is nu voor iedereen gratis (sinds 1934). In de jaren 70 werd de brug gesloten voor motorvoertuigen.

Labels: Curaçao, Pontjesbrug, Cafe Wilhelmina, Koningin Emmabrug, Linksys, Landhuis Daniel, Hotel Otrabanda