zondag, juni 24, 2018

Filmrecensie : Hereditary, vooral een ijzingwekkend staaltje nepnieuws

De afgelopen weken werden wij van alle kanten bestookt met loftuitingen en waarschuwingen over de vermeende horror shocker Hereditary. Deze film zou zo eng zijn dat speciale teams in de bioscopen moesten worden ingezet om angstige toeschouwers te kalmeren. In België maakte men het zelfs zo bont dat de schrikmedewerkers hiervoor een speciale cursus moesten volgen. Tevens werd er in verschillende landen een noodnummer ingesteld om mensen na de film verder op te vangen.

De hele pers van links tot rechts struikelt over elkaar heen om deze productie, die de engste horrorfilm sinds "the excorcist" wordt genoemd, de hemel ( of beter gezegd de hel) in te prijzen. Reden genoeg voor mij om weer eens een keertje richting bioscoop te struinen om dit gruwelpareltje in optima forma te gaan ervaren .

Alleen al het aankondigen dat ik deze beproeving zou ondergaan werkte meteen statusverhogend. Iedereen die ik erover sprak keek mij vol bewondering aan en sommigen trakteerden mij zelfs op een bemoedigend schouderklopje. "Ja", dacht ik, "op momenten als dit worden helden geboren". Eenmaal aangekomen in de Kinepolis werd ik vooral verrast van de enorme chaos die ik daar aantrof; lange wachtrijen en een wirwar van gehaaste, lawaaierige gezinnen met massaal veel kinderen, het blijkt met die vermeende vergrijzing wel mee te vallen. Gelukkig was de enorme volkstoeloop niet voor Hereditary maar voor Jurrasic World dat ook afgelopen weekend speelde. Verklaarbaar want dit leek mij niet het allooi mensen dat je normaliter zou betrappen op het lezen van een krant.

Positief was dan weer mijn eerste kennismaking met de cosy seats. Voor een kleine meerprijs krijg je 2 ruime zitplaatsen aan weerskanten afgescheiden door een ovalen tafeltje, ruim genoeg om te voorkomen dat je wordt bedolven onder de popcorn en andere etensresten van je buurman.

Dan was het eindelijk zover, de film begint met een begrafenis en de toon is meteen gezet....de begrafenissfeer zal namelijk 2 uur lang blijven hangen. Het eerste half uur wordt je getrakteerd op een slaapverwekkende vertoning...
ja ik viel bijna letterlijk in slaap. Wij zien een disfunctioneel gezin samengesteld uit een doodnormale huisvader, de totaal van de pot gerukte hysterica Annie en 2 door de koekwaus verknipte kinderen (waarvan de zoon sterke gelijkenissen vertoont met Jesse Klaver)... de appel valt ook hier duidelijk niet ver van de boom.
De sluimerfase van de film wordt op een gegeven moment bruut verstoord door het aanhoudende hysterische gegil van Annie. Dit was de eerste scene die niet alleen bij mij, maar ook bij vele mede toeschouwers op de lachspieren inwerkte. Er zouden er nog velen volgen. De tergende hysterie van Annie, het zwaar zuigende gedrag van de, o zo betrokken vriendin, annex black hole Joan, het uitzichtloze van praatgroepen waar deelnemers elkaar steeds weer met nieuwe imaginaire problemen infecteren. Het is allemaal heel herkenbaar en past prima in een psychologisch drama. Wellicht zit daar ook de ware horror in want als je dan verwacht naar een griezelfilm te gaan dan is dit wel de ultieme tantaluskwelling. 

Op het einde brengt Ari Aster dan toch een hele boel horrorclichés in maar dat maakt het allemaal  nog veel erger. De verhaallijn draait uiteindelijk uit op een complottheorie die hij waarschijnlijk in een dronken bui op een bierviltje heeft uitgewerkt.

Vaak had ik het idee dat het een horrorparodie betrof maar dit blijkt toch echt niet de bedoeling te zijn geweest als ik  zie hoe serieus hoofdrolspeelster Toni Colette het allemaal verwoordt.


Zoals zo vaak met acteurs zie je hier dat zij eigenlijk niet acteert...zij is de hele tijd gewoon zichzelf...een sterk staaltje typecasting dat wel. Al bij al heb ik deze film geen enkel moment eng gevonden; soms irritant, heel vaak grappig maar nooit eng. De massahysterie eromheen maakt het interessant genoeg om ernaar te gaan kijken maar wie echt goed wil gaan griezelen kan ik deze film echt niet aanraden. Ik en ongetwijfeld vele andere teleurgestelde toeschouwers zijn andermaal slachtoffer van wat de media tegenwoordig "partner content" noemt maar uiteindelijk is het niet meer dan ordinair kijkersbedrog....nepnieuws.

Voor wie toch nog wil gaan kijken even ogen dicht want hier volgt een spoiler....
De Jesse Klaver kloon wordt uiteindelijk tot koning gekroond en dat is meteen ook het meest bloedstollende aspect van deze film maar alleen voor Nederlanders te begrijpen.


woensdag, juni 20, 2018

Afytos - Chalkidiki

Afytos ligt op 83 kilometer van Thessaloniki en wordt wel beschouwd als een van de mooiste plaatsen van Chalkidiki. Het is gebouwd op een steile rots met beneden twee baaitjes. Langs de rand van het dorp loopt een promenade op 75 meter hoogte, waar vandaan je een prachtig uitzicht hebt op Sithonia. Afytos wordt vanwege de hoge boulevard, ook wel het balkon van Chalkidiki genoemd.


En tot zover de reisgids. In werkelijkheid is Afytos best wel een toeristenfuik, waar je in de zomer over de hoofden kunt lopen. Nu is het nog een lieflijk plaatsje, waar het vrij rustig is. Tenminste als je de juiste plekjes weet te vinden. En dat plekje is niet op het balkon. Het uitzicht is er weliswaar prachtig, maar de restaurants die er zitten zijn een bezoek niet waard. Natuurlijk is het zoals overal ter wereld, als je zaak toch vol zit met toeristen, waar zou je dan je best voor doen?
Wij hebben in het centrum van Afytos best wel wat leuke restaurantjes gevonden. Onze favoriet was To Steki, hier hebben ze heerlijke gevulde squid en het restaurant is rustig en koel door de grote ventilatoren die er hangen. En ze hangen stevig, wat in restaurant Christos wel anders is, hier hangen de ventilatoren levensgevaarlijk aan nog slechts een draadje te bungelen boven de hoofden van nietsvermoedende gasten. Tevens staat daar een sinaasappelboom, waar om de haverklap iets uitvalt. De beste reden echter om Christos te vermijden is dat daar een serveerster werkt die de dochter is van de eigenaresse van de Grote Griek in Dordrecht. Haar mond staat geen seconde stil en als ze eenmaal doorhebt dat je uit Nederland komt, is ze zo blij dat ze al haar kromme zinnen niet aflatend over je uitstort. Als je als Nederlander echter verlegen zit om een praatje, dan is dit the place to be (doe wel een bouwhelm op).


Voor de rest is Afytos een aaneenschakeling van toeristische winkeltjes, die nog niet weten dat iedereen tegenwoordig een strak huis wil, zonder al die rommel die zij verkopen of eigenlijk natuurlijk, niet verkopen. Ook is er nog een folkloremuseum, waarvan niemand weet of het ooit nog opengaat. De Agios Dimitrios kerk is aardig, maar we hebben al mooiere gezien. Kortom Afytos is een leuk plaatsje, maar ook niet meer dan dat.









vrijdag, juni 15, 2018

Petrino Paradise

Wij reizen heel wat af, maar in juni gingen we altijd naar Telendos. Na 16 jaar was het echter tijd voor iets nieuws en zo gingen we deze keer naar Chalkidiki en wel naar Afytos op het schiereiland Kassandra. We hadden bij Petrino Suites Hotel een maisonnette geboekt met privézwembad. En zo vlogen wij vol verwachting naar Thessaloniki.

Vanaf de luchthaven is het nog een uurtje rijden. Aangekomen ligt Petrino aan een doorgaande weg, maar als je eenmaal binnen bent is het een waar paradijs met een prachtige tuin met authentieke huizen, een bar met groot zwembad en een restaurant. Het is er heerlijk stil, op de vogels en krekels na. Er hangt een hele aparte, serene sfeer.

Onze maisonette viel niet tegen. Beneden een woonkamer en badkamer en boven een slaapkamer. De inrichting was een mix van klassiek en modern, heel sfeervol. Het allerleukste aan de suite was dat je een eigen tuin met privézwembad had. En dat was echt zalig, zo heerlijk rustig. Elke morgen kwam de tuinman het zwembad schoonmaken. De tuin werd goed bijgehouden. Ook de dieren die we op bezoek kregen waren geweldig, daarover later meer.

In dit toppunt van luxe was het dan wel vreemd dat de warme en koude kraan in de badkamer omgedraaid zaten. Dat heb ik eigenlijk nog nooit eerder ergens gezien, het is in ieder geval geen Griekse gewoonte. Wel was er weer een bekend Grieks probleem met de douchekop. Als je die aanzette spoot het water een paar meter verder en bleef je zelf droog. Gelukkig was de receptie heel goed en stond er binnen een half uur een klusjesman in de badkamer. Helaas snapte de man niets van het probleem, hij draaide hem keer op keer open en zei, it is working. Tja, naar Griekse normen wel. We hebben het daarom maar zo gelaten en, net als altijd in Griekenland, de douche maar in de hand genomen.

We vielen met onze neus in de boter, 's avonds was er een barbecue met livemuziek in het restaurant. Aangekomen was het vreemd dat achterin de tuin alle tafels bezet waren en voorin alle tafels leeg. Toen de livemuziek begon begrepen we direct de reden. De muziek was zo hard, dat je pijn aan je trommelvliezen kreeg. Helaas was er alleen nog plaats naast de muzikanten, we hebben de barbecue dus maar snel achterover geslagen en zijn naar onze eigen tuin gegaan. Die lag precies aan de andere kant van het domein en daar was de muziek nog prima te horen. Gelukkig beperkten dit soort evenementen zich slechts tot de zondagavonden. Wordt vervolgd.


















dinsdag, april 17, 2018

De Rosep en PSV

Zoals elk jaar was het weer tijd voor het aspergediner-dansant in De Rosep te Oisterwijk. Er komt altijd een vast groepje mensen om van het spectaculaire menu en de gezellige muziek van duo Mistral te genieten. Dit keer waren er ook nog andere gasten, heel PSV, die de andere dag landskampioen zouden worden.

We zaten lekker op het terras en plotseling stond iedereen met zijn/ haar telefoon paraat. De bus van PSV arriveerde en in die contreien is iedereen natuurlijk fan van deze club. De jongens hadden hun zwarte, nette pak allemaal al bij zich, dus stiekem werd er al op een succes gehoopt. Cocu en de andere bobo's maakten een enigszins gespannen indruk. Op de bobo's na zagen we PSV niet meer, de jongens werden vakkundig opgesloten op hun hotelkamer. Meer dan het bestellen van een zakje chips was er voor hen niet meer bij. Met uiteindelijk een grandioos resultaat natuurlijk.

Het diner was weer geweldig. Het is in Brabant nog echt bourgondisch, daar kunnen ze in de rest van Nederland met hun miesmeuterige gezondheidswaanzin nog wat van leren. Mistral wordt steeds beter en hun uitvoering van Zoutelande was zelfs beter dan het origineel. Wij kijken al uit naar het wilddiner-dansant in november.









woensdag, april 11, 2018

De verrijzenis van Bhagwan

We hadden er al een tijdje niets meer van gehoord, maar door de Netflix-documentaire Wild Wild Country is Bhagwan Shree Rajneesh (die zichzelf later Osho noemde) weer springlevend.

In de jaren 80 was de goeroe nog enorm populair. Ik kan mij niet herinneren in een klas te hebben gezeten, waar geen in het rood gekleed kind (al dan niet met de kralenketting) zat. Dat was heel normaal. Wel was de hokjesgeest misschien nog wel sterker dan tegenwoordig en zo werden deze kinderen dan ook steevast in het geitenwollensokken-hokje gestopt. Ook hoorde ik vaak over Bhagwan discotheken waar iedereen op blote voeten, helemaal uit zijn dak kon gaan. Helaas had ik toen ook al een voorliefde voor zwart en dus niet de juiste outfit om er eens een kijkje te gaan nemen.

Wild Wild County kijk je in een keer ademloos uit, alhoewel het hele verhaal toch zo'n zes uur duurt. De documentaire gaat vooral over een nogal pijnlijke fase in de Bhagwan beweging. Toen de ashram in India overspoeld werd met westerse zoekenden, reizigers, gekken, avonturiers en andere reizigers die in het universum maar moeilijk een plekje konden vinden, verhuisde Osho in 1981 zijn gemeenschap naar een ranch in de Amerikaanse staat Oregon. Aan ruimte was er daar geen gebrek, alleen had de goeroe zich verkeken op de starre, conservatieve mentaliteit van de natives. Die weliswaar natuurlijk zelf ook geen natives waren, maar dit waren zij inmiddels vergeten en dus werd er alles gedaan het duizend-koppige rode gevaar een halt toe te roepen. In ieder geval was de rust weg en de vrede ver te zoeken. En al snel zagen we dat religie maar een dun vernisje is op de het dier wat mens heet. De conservatieven (allen christelijk) en de in het rood geklede gemeenschap van Osho (spiritueel en vredelievend), begonnen een heuse oorlog, waarbij wapens, moordaanslagen en vergiftigingen niet werden geschuwd.

De kwade genius bleek vooral Ma Anand Sheela, de secretaresse, van Osho te zijn. De vraag blijft in hoeverre zij eigenhandig handelde of ingefluisterd werd door de ogenschijnlijk goedmoedige goeroe (die in het openbaar inmiddels in alle talen en religies zweeg). De documentaire liet van de ene kant haar kwade geest zien, aan de andere kant werd zij steeds in het heden geïnterviewd en gedroeg ze zich als een een willoos, onschuldig lam. In beide rollen vond ik haar even weerzinwekkend.

Uiteindelijk werd Osho het land uitgezet en stierf in 1990 in India. Sheela kreeg twintig jaar cel. De beweging leeft echter tot de dag van vandaag voort.Voor zijn dood heeft Osho zijn leerlingen sannyasins) verteld dat hij in Oregon niet ingreep, omdat ze anders niets geleerd zouden hebben. En dat vind ik nou toch weer een gemakkelijke uitspraak, een goeroe onwaardig. En nee, ik zal het verder niet over de Rolls-Royces hebben.

Op zich is het niet zo gek dat de beweging zoveel westerlingen aantrok. Spiritualiteit, saamhorigheid, gezelligheid en zingeving zijn allemaal zaken waar ieder mens naar op zoek is. Daarnaast is de leer van Bhagwan enorm eclectisch, zodat elke zoekende wel iets vindt zonder zijn of haar eigen identiteit in te hoeven leveren. Oosterse wijsheid met westerse behoeften, daar zijn al veel sekten groot mee geworden. Netlfix heeft deze beweging in ieder geval weer onder de aandacht gebracht, waarschijnlijk zijn de eerste tickets naar India alweer geboekt.

Toch had Osho mooie en wijze uitspraken, die vooral benadrukken dat hij geen god was en dat je het zelf moet doen. Dit vind ik wel een mooie voor een goeroe:
I am not here to satisfy any idiot's mind or his expectatons, neither do I expect anything from anybody, nor am I going to fulfill anybody's expectations. 



vrijdag, maart 09, 2018

woensdag, maart 07, 2018

Cyprus Kykkos klooster II

En we gingen weer verder met de jeep, samen met de chauffeur en de mysterieuze bijrijdster. De hoofdattractie vandaag was voor ons het beroemde Kykkosklooster. De chauffeur wilde er eigenlijk helemaal niet naartoe. Hij praatte als brugman om ons er vanaf te krijgen. Vanzelfsprekend lukte dit hem niet en zo gingen we toch op weg.

Na weer vele haarspeldbochten en afgronden zonder afrastering, kwamen we bij het Kykkos klooster aan. De chauffeur wilde er om duistere redenen niet gezien worden. Hij zette ons af en zou ons een uur later weer komen ophalen. Dit bleek ruim voldoende voor een bezoek.


Eigenlijk heet het Kykkos klooster Iera Moni tis Panagio tou Kykko. Het is een Cypriotisch-orthodox klooster waar geen monnik te bespeuren valt. Die wonen namelijk in de buurt en hebben liever geen pottenkijkers. Bovendien hebben ze het erg druk met het brouwen van Zivania.
Het is een heel ander klooster dan je doorgaans in Griekenland ziet. En alhoewel het klooster uit de 12e eeuw stamt, leek het vrij nieuw. Dat moet gezegd, ze restaureren alles enorm goed op Cyprus. Natuurlijk ieder zijn smaak, het komt de authenticiteit niet ten goede.

Er is een museum en er bevinden zich prachtige mozaïeken op de muren. In de kapel is de icoon van de Allergenadigste Heilige Maagd te bezichtigen. Deze zou door St. Lucas geschilderd zijn.
Ga niet op 15 augustus naar het Kykkos klooster. Dan bezoeken duizenden pelgrims het klooster ter gelegenheid van Moni Kykko, een belangrijke feestdag.

En ja hoor, de chauffeur en de vrouw kwamen ons weer netjes op tijd halen. Op de terugweg gingen we nog langs wat bezienswaardigheden, daarover later meer.

Maar was ze het nou? Ja, inderdaad. Diezelfde avond had ze gewoon weer dienst en zagen wij haar in haar werkoutfit met gouden hakjes voorbij trippelen. Of ze ons ook zag was niet duidelijk, ze liet dat in ieder geval niet blijken.