woensdag, april 19, 2017

Selamat makan bij het Indisch Veerhuys in Almere

Het was lang geleden dat wij nog eens Indisch gegeten hadden. Vroeger was de Indische keuken nog erg populair in Nederland. En was er geen Indisch restaurant voorhanden, dan was er altijd wel een Pasar Malam in de buurt waar je vaak ook heerlijk kon eten. Tegenwoordig lijken alle Indische restaurants wel gesloten en ook Pasar Malams worden een zeldzaamheid. En als je dan iets gevonden hebt blijkt het vaak niet aan onze (nostalgische) verwachtingen te voldoen. Zelfs op Bali moesten wij dagenlang zoeken naar een authentieke maaltijd. Wij waren dan ook erg blij te horen dat er in Almere een nieuw Indisch restaurant kwam.


En dus togen wij onlangs, nog een beetje met lage verwachtingen, naar het Indisch Veerhuys in Almere Haven. De buitenkant doet het ergste vermoeden, maar al direct bij het binnenstappen werden we blij verrast door een aardige serveerster en een warme inrichting, die een beetje het midden houdt tussen authentiek en modern. Vooral van de houten vloer was ik weg. Nu waren we niet van plan direct van de vloer te gaan eten, dus zijn we toch maar aan een tafeltje gaan zitten. Hier vandaan hadden we een leuk uitzicht op het water. Er is ook een terras, dus bij mooi weer lijkt mij dat ook een goede optie. De serveersters hebben een Indonesisch pakje aan, maar komen uit alle windstreken. Een kniesoor die daar op let als je verheerlijkt naar de kaart aan het kijken bent. Kiezen is gewoon onmogelijk, dus dan maar de rijsttafel met 19 gerechtjes.


De rijsttafel arriveerde na een aanvaardbare tijd op een soort vergroot high tea bouwsel. Bovenop stonden de koude gerechten en onderop de warme. Vreemd was wel dat er geen warmhoudplaatje bij was, maar de serveerster verzekerde ons dat als er ook maar iets een beetje af zou koelen, wij gewoon nieuw konden bestellen. Dit gold ook voor gerechten die op waren. En het moet gezegd, de bediening kwam regelmatig vragen of er nog iets vervangen of aangevuld moest worden. En met dat afkoelen viel het overigens erg mee, wij hebben niets laten vervangen (of eten wij zo snel?) en ook niets bij gevraagd, want het is meer dan genoeg.

Dan het eten zelf. Daar kan ik alleen maar lyrisch over zijn. Eindelijk weer echt lekkere Rendang, Gado Gado, vers gemaakte Atjar, Sajur Lodeh, Rempah balletjes en nog veel meer. Alles had een heel authentieke smaak en was heerlijk klaargemaakt. Het vlees, precies goed, de vis precies goed. Echt waar, ik kan over niets ook maar iets negatiefs zeggen. Wij dronken Bintang en wijn, maar wat ik ook top vind is dat je hier nog gewoon een gratis karaf water kan krijgen. Als ik toch een klein negatief puntje moet noemen, het was jammer dat ik mijzelf zo volgegeten had dat ik mijn favoriet Cendol niet eens meer op kon en we dus zonder nagerecht zijn vertrokken. Dit is zeker voor herhaling vatbaar! (Wanneer gaan we weer?)





zondag, april 16, 2017

Grieks Pasen: verbranden van Judas


De Grieks-Orthodoxe kerk is in Griekenland zo verweven met de cultuur, dit brengt mooie rituelen met zich mee. Bijna al deze markeringen van de tijd worden gezien als godsdienstig, terwijl het toch ook juist een vermenging van de cultuur met de religie is. Zo is het voor Pasen de gewoonte om een groot vreugdevuur te maken bij de kerk, om Judas te verbranden, de verrader van Christus. 

Hoog boven het vuur bungelt een levensgrote pop. De pop is meestal door kinderen gemaakt. Als de pop af is, wordt aan iedereen geld gevraagd en in de pop gestopt. De pop wordt voor Pasen met brandstof overgoten. Als de pop eenmaal brandt, vallen de muntjes eruit. Degenen die een muntje te pakken hebben, mogen het houden. 


Voordat de pop in brand wordt gestoken, wordt het "testament" van Judas voorgelezen, hierin worden allerlei buurtbewoners op de hak genomen. Dan beginnen de vrouwen te gillen, om het onheil af te wenden. Kinderen slaan de pop en er wordt vuurwerk naar Judas gegooid. Terwijl Judas brandt, luiden de kerkklokken.

Het klinkt logisch natuurlijk om de verrader van Christus te verbranden voor Pasen. Toch heeft het aansteken van een paasvuur een voorchristelijke oorsprong. Het wordt in verband gebracht met Ostara, de godin van de dageraad en de lente. Het paasvuur zou voor vruchtbaarheid zorgen. Pas later zou deze traditie gekerstend zijn en werd in het vuur Judas Iskariot symbolisch verbrand. Maar waar het gebruik ook vandaan komt, dit zijn toch prachtige rituelen?


maandag, april 10, 2017

Abdij Koningshoeven en Landgoed De Rosep

Met een leuk weekend in Landgoed De Rosep in het vooruitzicht daalden wij af naar het zonovergoten Brabant. Op de heenweg besloten wij Abdij Koningshoeven te bezoeken. Altijd geïnteresseerd in religie, dacht ik het prachtige klooster te bezoeken en de rust en stilte van de monniken te kunnen ervaren. Dit bleek niet helemaal mogelijk, de ingang voor de bezoekers leidde tot een apart gedeelte, regelrecht naar het Proeflokaal en de brouwerij. Het klooster was slechts op gepaste afstand te bewonderen, achter een hermetisch afgesloten kloostertuin.


Er zat niets anders op dan de stilte dan maar te gaan proeven in het Proeflokaal. Proeven kon je er uitstekend, de stilte was echter ver te zoeken. Het Proeflokaal blijkt een zeer geliefde attractie te zijn. Naast de diverse soorten La Trappe Trappist, bleek je er prima te kunnen lunchen. Wij hebben er heerlijk gegeten. Daarna was het tijd voor de rondleiding in de brouwerij. Hier konden we toch nog een glimp opvangen van het monnikenleven. Onder het genot van een La Trappe Trappist mochten we kijken en luisteren naar de humoristische Toon en een mooie film over het klooster en de productie van de monniken.



Daarna gingen we met Toon de brouwerij in. Op zich is het wel aardig, de meerwaarde zit hem echter in de dynamische uitleg van gids Toon. Samen met een blonde medereizigster mocht ik als demo dienen voor het verschil tussen een blonde en een donkere Trappist. We weten nu dan ook alles over Trappist. De moraal van het verhaal en het allerbelangrijkste was volgens Toon het feit dat Trappist op fles nog twee jaar doorrijpt en dat de lekkerste Trappist dus eigenlijk de Trappist is die over datum is.
Er zijn slechts twaalf Trappistbrouwerijen op de wereld. Om een bier Trappist te mogen noemen moet het aan drie voorwaarden voldoen:

  • Productie vindt plaats binnen de muren van een trappistenabdij.
  • Onder toezicht van monniken.
  • Een deel van de opbrengst gaat naar goede doelen.
In de kloosterwinkel kun je alle monnikenproducten kopen en die noeste werkers zitten zeker niet stil; er zijn zelfs La Trappe bitterballen te koop.



Hierna was het tijd om naar Oisterwijk te vertrekken voor het Asperge Diner Dansant. Zoals gewoonlijk was dit weer geweldig. Onder de gezellige klanken van Mistral genoten wij van een heerlijk vijfgangendiner. Na heerlijk geslapen te hebben, reden wij voldaan terug naar Almere.











woensdag, maart 29, 2017

Lunchen in Split met Thomas Cook/ Neckermann

Eergisteren was ik de hele dag een van de gelukkigen die met Neckermann, Small Planet en het Kroatisch Nationaal Bureau voor Toerisme mocht gaan lunchen in Split, Kroatië . Klinkt lekker decadent, "even" lunchen in Split. Het is echter helemaal niet zo ver, in slechts twee uur vliegen ben je er al. En zo vertrokken we dus met een vliegtuig vol reisagenten naar het zonovergoten Split. En ik kan zeggen dat het een geweldige dag was, dus bedankt allemaal!

Direct na de landing werd het Small Planet vliegtuig natgespoten door de brandweer, gelukkig was er van brand geen sprake, het betrof de ceremoniële doop waarmee nieuwe lijnen/ luchtvaartmaatschappijen worden ontvangen.  Toch heel speciaal om dat eens mee te maken.

Hierna gingen we met vier bussen op weg naar Split, wat op ongeveer 45 minuten van de luchthaven ligt. In Split wachtte ons een warm welkom in het beroemde Bajamonti restaurant. Dit unieke restaurant is gevestigd in een oud theater dat in 1859 gebouwd is door burgemeester Bajamonti. Heel bepalend voor de sfeer was het kwartet dat prachtige meerstemmige Kroatische liederen ten gehore bracht. Het schijnt dat dit soort zang zonder instrumenten tot het Werelderfgoed van UNESCO behoort. Na een heerlijke lunch kregen we een rondleiding door de oude, autovrije binnenstad van Split.

Het oude centrum van Split wordt gevormd door het paleis van Diocletianus. Deze Romeinse keizer liet het paleis begin 4e eeuw bouwen. Later is er op de resten van alles bijgebouwd, waardoor er nu diverse bouwstijlen te bewonderen zijn. Tegenwoordig zijn er strenge eisen aan renovaties, de hele binnenstad staat als Werelderfgoed geregistreerd. Diocletianus was niet snel tevreden en liet de materialen voor zijn paleis overal vandaan aanrukken. Zo ligt er op de muur voor de prachtige Sint Domnius Kathedraal een heuse Egyptische Sphinx. Naast alle bezienswaardigheden zijn er gezellige terrasjes en leuke winkeltjes in de kleine steegjes. Gelukkig hadden wij geweldig weer, maar let op bij regen; de straatjes in de oude binnenstad zijn van kalksteen en dat wordt spekglad met regen. Je kunt dan ook rustig schoenmaker worden in Split, er wordt geen paar schoenen gekocht waar niet direct antislipzolen worden ondergezet.


Ik kan een vakantie naar Kroatië iedereen aanraden, niet in de laatste plaats door de ontzettend aardige mensen. Verder is het land veilig en is het overal heel schoon. Zorg wel dat je kuna's bij je hebt, want de euro wordt vrijwel nergens geaccepteerd. In de haven van Split (direct naast de oude binnenstad) vertrekken ferry's naar diverse eilanden, onder andere naar het populaire Brac. De vlucht met Small Planet is mij ook niet tegengevallen. Het is vergelijkbaar met Transavia, zij het dat het interieur wat frisser oogt en de stewards en stewardessen wat vlotter zijn.

Wil je ook naar Split/ Kroatië?
Voor meer informatie over Kroatië klik hier.
Voor info en en boekingen klik hier of mail naar: info@globefreakstravel.nl



zaterdag, maart 18, 2017

Taiwan - Fo Guang Shan klooster

Vol verwachting naar ons kloosterverblijf, kwamen we aan in Kaohsiung. Voor het station bleek er een bus rechtstreeks naar het Fo Guang Shan klooster te gaan, dus na ongeveer drie kwartier konden we eindelijk onze nieuwsgierigheid bevredigen. Wat we zagen was indrukwekkend, qua omvang is het een gigantisch complex. Bijna nog meer indruk wekte de sfeer die er heerst op het terrein. Vriendelijk, sereen, idyllisch, mysterieus en dat zijn nog maar een paar van de indrukken die streden om voorrang.

Je meldt je eerst bij de receptie, alwaar je wordt opgevangen door een vriendelijke non. Wij zouden in de Bamboo Garden Lodge logeren, maar daar bleek groot onderhoud aan de gang te zijn, dus werden we verwezen naar de Pilgrim's Lodge. Ook daar werden we weer verwelkomd door een vriendelijke non. Voor we naar onze kamer gingen mochten we lunchen in het restaurant. Daar was drie keer per dag een buffet met heerlijk (vegetarisch) eten. Het eten is gratis. Er staat een donatiebox voor vrijwillige bijdragen. Iedereen wacht voor het buffet, tot er shantmuziek wordt opgezet en dan mag je toetasten. Er zijn alleen stokjes en dat geeft bij mij altijd nogal wat problemen. Gek genoeg lukte het mij hier plotseling prima en kon het meegenomen bestek de rest van de reis in de tas blijven. Bij het buffet kon je thee en water drinken. alcohol is verboden in het klooster, net als roken, make-up en parfum.

Na de heerlijke lunch togen we naar onze kloostercel. Dit viel heel erg mee, het woord cel is niet van toepassing op de luxe kamer die wij kregen. Deze was van alle gemakken voorzien, had een mooie badkamer, ruime bedden en je kon zelfs thee zetten.
De eerste middag besloten wij het terrein wat rond te wandelen, om dan de volgende dag het reusachtige Boeddha Museum te gaan bezoeken. Dat wat rondwandelen bleek een understatement. Uiteindelijk hebben we uren gewandeld en hadden we nog niet alles gezien. Er is een historisch museum, diverse pagodes, prachtige tuinen, honderden Boeddhabeelden, een universiteit, tientallen gebouwen, geweldige uitzichten vanaf de hoger gelegen delen en er is zelfs een kleine dierentuin.

Met zere voeten en een hoofd vol indrukken, besloten we op tijd te gaan slapen, de andere ochtend stond immers het shanten om 5.45 uur weer op het programma. Dat slapen was niet moeilijk, want het terrein is een oase van rust. Toen wij er waren was het ook erg rustig met gasten, we kwamen in de lodge nauwelijks mensen tegen.

Wordt vervolgd.

Ook naar Taiwan? Mail voor informatie en/ of een offerte naar: info@globefreakstravel.nl







dinsdag, maart 07, 2017

Taiwan - met de High Speed Rail naar Kaohsiung

We hadden nog dagen in Taipei kunnen blijven, maar we wilden nu eenmaal meer van Taiwan zien. Onze volgende bestemming was het Fo Guang Shan klooster en om daar te komen moesten we naar Kaohsiung. Normaal een behoorlijk ritje naar het zuiden, maar met de hogesnelheidstrein slechts 1,5 uur. Er wordt vaak gezegd dat het noodzakelijk is om de HSR van tevoren te boeken, wij hadden dit niet gedaan en het blijkt ook dat dit absoluut niet nodig is. Er gaan er echt zoveel, dat er altijd voldoende plaats is. Wil je toch alvast boeken dan kun je gemakkelijk online kaartjes kopen.

In Taipei gaan de hogesnelheidstreinen vanaf het MRT Main Station. Let wel goed op de plaatsnamen, in westerse letters worden plaatsnamen vaak op verschillende manieren geschreven. Zo heet Kaohsiung bij de HSR Zuoying. Sowieso heeft men in Taiwan vaak meerdere namen voor plaatsen.
Je krijgt als je een kaartje koopt een gereserveerde plaats. De stoelen zijn ruim en de treinen zijn schoon. Er is in elke coupe een aparte hoek voor koffers. Onderweg komen er dames met koffie en broodjes. Als je een warme maaltijd wilt, dien je die van tevoren te bestellen. Ook hier schuift men weer netjes aan op het perron bij de juiste coupe. En wat pas echt een verademing is; de treinen vertrekken echt altijd op de seconde af nauwkeurig. Wij hebben tijdens onze reis uiteindelijk meerdere keren de HSR genomen. Het is iets duurder, maar het comfort en vooral de tijdsbesparing wegen daar ruimschoots tegenop.

Ook naar Taiwan? Mail voor informatie en/ of een offerte naar: info@globefreakstravel.nl

zaterdag, maart 04, 2017

Taiwan culinair

Het eten in Taiwan is heerlijk, maar gezellige eters zijn het daar niet. Taiwanezen slaan in no time alles achterover, niet gehinderd door het eten met stokjes. Dat is misschien ook wel de reden dat ze in Taiwan zoveel Night Markets hebben, waar je heerlijk, goedkoop maar vooral ook ultrasnel, grote hoeveelheden eten naar binnen kunt werken. Dat was voor ons, echte gezelligheidseters die uren kunnen tafelen, wel even slikken. Gelukkig ontdekten we de Hot Pot, een soort Chinese Fondue. Ook helemaal geweldig in Taiwan zijn de dumplings, het Din Tau Fung restaurant heeft er zelfs een Michelin ster mee verdiend.

Straatrestaurantjes zijn er echt duizenden in Taiwan. Overal staat men te koken en te bakken. Het ruikt dan ook overal naar heerlijk eten, afgewisseld met de penetrante geur van 's lands specialiteit: stinkende tofu. Dat laatste hebben wij maar niet geprobeerd, de geur was niet bepaald eetlust opwekkend. Van het begin af aan moesten we steeds uren zoeken naar een restaurant waar je wel een beetje gezellig kon zitten. Vaak stonden er voor deze restaurants rijen met mensen. Aanvankelijk liepen we dan ook maar door. Al snel bleek echter dat de rijen binnen no time als sneeuw voor de zon verdwenen. In de rij krijg je een menukaart in je handen gedrukt en moet je ook eigenlijk direct beslissen. Men neemt de bestelling op en binnen enkele minuten kun je naar binnen, waar alle gerechten dan al op je tafel staan. Jassen en tassen stop je in een soort wasmand onder de tafel. Met stokjes eten went snel, het schrokken ging ons echter minder goed af. Vaak waren wij nog halverwege ons hoofdgerecht als we al drie keer nieuwe buren hadden gehad. Gelukkig werden we nergens van de tafel gerukt, hooguit waren we een bezienswaardigheid. Let wel even op met de stokjes; je mag er nooit mee wijzen en al helemaal niet rechtop in je eten laten staan (ongeluk, dood en verderf).


Gelukkig hebben we na enkele dagen de Hot Pot ontdekt. Een soort Chinese Fondue. Echt geweldig. Je krijgt borden vol vlees, vis en groente en ook de Hot Pot zelf zit bij aankomst al vol heerlijkheden. Het is ook erg gezellig om te doen. Niet voor de Taiwanezen, die gooien gewoon borden vol tegelijk in de Hot Pot, waarna ze het er in razend tempo uit eten. Bij de Hot Pot wordt thee gedronken, zoals eigenlijk bij alles. Wijn is heel moeilijk te krijgen in restaurants. Wel bij de 7-eleven en het schijnt dat je dat ook rustig mee kan nemen naar een restaurant, maar dat hebben wij toch maar niet geprobeerd.

Ook koffie is een schaars product, net als terrasjes. De weinige gelegenheden die koffie hebben, maken deze in omgekeerd tempo met hoe ze gedronken worden. Je wacht gauw een half uur op een kopje koffie, maar dan krijg je ook een heel koffiestilleven met vernuftige figuren op het schuim getekend. Vaak zijn deze gelegenheden kattencafés. Dit houdt in dat er 2 of 3 katten in de zaak lopen, meestal zeer schuwe, mensenhatende exemplaren, zodat je ze vooral niet kan aaien of aanhalen. Zo gauw men in dit soort tentjes westerlingen ontwaart, gaat er vreemd genoeg direct klassieke muziek aan.

Pas helemaal aan het eind van onze vakantie, hadden wij in Taipei buren die een soort familierestaurant hadden. Dat was eigenlijk de enige zaak waar je gezellig kon zitten en ook na afloop nog een biertje kon drinken. De mensen waren hier ook heel anders dan de doorsnee Taiwanees. Ze waren er heel extravert en bleven lang zitten. Het grapje dat Aziaten niet tegen alcohol kunnen, werd hier wel elke avond bewaarheid. Ze zeggen wel eens dat dronken mensen de waarheid zeggen, ik moet zeggen, dan komt buurland China er niet al te best vanaf.

Ook naar Taiwan? Mail voor informatie en/ of een offerte naar: info@globefreakstravel.nl











Selamat makan bij het Indisch Veerhuys in Almere

Het was lang geleden dat wij nog eens Indisch gegeten hadden. Vroeger was de Indische keuken nog erg populair in Nederland. En was er geen I...