zondag, augustus 19, 2018

Zomersint

Gisteren was het weer Zomersint. De Sint was laat dit jaar, waardoor we hem gauw weer zullen zien. Dit betekent niet dat hij ons minder heeft verwend.

woensdag, augustus 01, 2018

Dokter Tinus wandeling in Woudrichem


 Het is alweer even geleden dat Dokter Tinus op tv was. Toch kun je nog steeds een Dokter Tinus wandeling maken in Woudrichem met Alice van Diejen van First Class Entertainment. Woudrichem, of Wourkem zoals het in de serie heet, is een prachtig vestingsplaatsje in Brabant. Je gaat tijdens de wandeling langs de mooiste setlocaties en krijgt leuke weetjes te horen over de serie.


Wij besloten het eens te proberen, want we vonden de serie altijd erg leuk. We werden gastvrij ontvangen met koffie en gebak, door Herman en Alice van First Class Entertainment. Herman is een gezellige prater, dus de tijd vloog voorbij.

Hierna gingen we met Alice op pad. En het viel ons niet tegen. Alice laat echt alle plekjes uit de serie zien en vertelt overal precies welke scene er is opgenomen en andere leuke anekdotes. Veel locaties zijn heel herkenbaar, alhoewel het er in het echt toch allemaal net weer wat anders uitziet. Daarnaast vertelt ze ook erg veel over Woudrichem zelf, zowel over de geschiedenis als over het heden. Wat daarbij opviel is dat eigenlijk elke voorziening, winkel, et cetera vertrekt uit het mooie Woudrichem. Het is er duur en er zijn steeds minder mensen. Terwijl het er zo mooi is en er veel pleziervaart is, zijn er weinig terrasjes te vinden, zelfs in de haven niet. Dat is echt jammer.

We hoopten eigenlijk altijd nog op een vervolg van Dokter Tinus, maar we hebben nu gehoord dat dat er niet in zit. Thom Hoffman komt voor het bedrag dat hij kreeg, tegenwoordig zijn bed niet meer uit. En tja wat is nou Dokter Tinus zonder Dokter Tinus? Maar wie wil, kan nog even herinneringen ophalen aan de serie met Alice:
06-23753144.





dinsdag, juli 24, 2018

Duizend-en-een-nacht op Slot Loevestein

Je hoeft niet ver weg te gaan om mooie plaatsen te bezoeken, dat bleek afgelopen weekend wel. Binnen een uur waren we al in Poederoijen om op Slot Loevestein te gaan overnachten in de prachtige Suite & Breakfast.


De weg ernaartoe is alleen al mooi. Wilde paarden, moerassen, dood gras, je hebt het gevoel in een ver buitenland te rijden. Slot Loevestein is alleen te bereiken via een lang kronkelig weggetje of over het water met het veer. Het veer bewaarden we voor later.

Bij aankomst werden we vriendelijk ontvangen door de moeder van de gastvrouw. Het beheerdersstel zelf was op vakantie. Wij hadden de comandeurskamer, een prachtige suite met uitzicht op het kasteel. De kamer was zeer compleet, inclusief gevulde koelkast en ventilator. Het was er ook brandschoon, op het plafond en de balken na, deze zaten onder de spinnenwebben (de makers zaten er nog in), maar dit zal vast gedaan zijn om het kasteelgevoel te vergroten.


Slot Loevestein zelf is prachtig. Je kunt jezelf rondleiden met een sleutel, hiermee kom je het kasteel binnen en je kunt er diverse interactieve tentoonstellingsgedeelten mee openen. Ik moet zeggen dat dit toch allemaal veel leuker is dan bijvoorbeeld een Muiderslot. Daarnaast zijn er nog verhalenvertellers en diverse attracties voor kinderen zoals ridderspelen en verkleedspullen. Iedereen kent het verhaal van de ontsnapping van Hugo de Groot wel, maar naast deze grote verhalen worden in het kasteel ook de onbekende, gewone mensen voorgesteld. Zoals bijvoorbeeld Bastiaan Pippeling, de blinde veerman. Bastiaan heeft meer dan 40 jaar, zonder ongelukken, het veer over de Maas bediend. Soldaten van Loevestein zette hij gratis over. Even verder in de tentoonstelling zie je een krantenbericht waarin wordt vermeld dat Bastiaan in elkaar is geslagen.


Iets minder vermeldenswaardig is de taveerne. De bediening daar is vreselijk, met als gevolg een lange rij. Ook het eten en het interieur zijn allesbehalve uitnodigend. Voor ons was dit geen probleem, wij konden onze gevulde koelkast plunderen. Bovendien is de taveerne vanaf 17.00 uur gesloten, net als het hele kasteelterrein. En dat moment is eigenlijk het meest bijzondere aan het verblijf. Als iedereen weg is, valt er een weldadige rust over het terrein. De poort wordt gesloten (wij konden aanbellen, dan deed de moeder open) en het lijkt alsof het kasteel zijn laatste adem uitblaast. Dat hebben er daar vanaf de middeleeuwen velen gedaan en daarom is het vast geen toeval dat op de foto die wij 's avond gemaakt hebben orbs te zien zijn.


Dineren deden wij bij Kruiden en Jasmijn in de sfeervolle beeldentuin. Extra leuk was dat wij heen en terug met de taxiboot gingen, dat geeft toch weer een extra cachet aan het geheel. Kruiden en Jasmijn is een uitstekend restaurant overigens.
Bij terugkomst hebben wij nog lang in het donker naar het prachtig verlichte kasteel gekeken. De sfeer was sereen en eng tegelijk. Je voelt dan de geschiedenis pas echt.



Nadat moeder een heerlijk biologisch ontbijtje had gemaakt, gingen wij op weg naar Woudrichem voor een wel heel bijzondere wandeling. Daarover later meer.










vrijdag, juli 20, 2018

De Dolittles in Chalkidiki

Het leuke van reizen vind ik het leren kennen van mensen uit heel andere culturen. Toch trekken dieren mij juist ook altijd erg aan in andere landen, terwijl daar nou juist het leuke aan is dat die overal hetzelfde gedrag vertonen. Waar we ook komen ter wereld, altijd slepen we grote zakken voer achter ons aan en we hebben dan ook vele dierenvrienden gemaakt, overal ter wereld. Ze noemen ons ook weleens de Dolittles.

Bij Petrino Suites in Griekenland konden wij onze lol op. Door de zeer natuurlijke tuin wemelde het van de dieren, zowel leuke als minder leuke. De laatste bestreden wij met Deet, voor de eerste groep kochten wij vrijwel dagelijks allerlei heerlijkheden bij de naastgelegen Lidl.

Het hotel deed zelf veel aan bescherming van dieren. Zo hadden ze aan alle daken planken gemaakt om de vele zwaluwnesten die daar hingen te beschermen (of misschien was dat meer om de vogelpoep niet op je hoofd te krijgen). Verder hadden ze een geweldige huishond, Boubou. Die kwam natuurlijk dagelijks voor zijn Lidl-hondenkluifjes. Hij was heel goed opgevoed, want hij bleef altijd keurig voor de deur staan.


Onze grote vriendin was een kat met haar jongen. Eerst kwam ze een altijd alleen bij ons in de tuin lief doen. Al gauw zagen we ze dat ze drie kittens zoogde op het dak. Op zich waren die kittens al zo groot dat ze aan vast voer toe waren, maar ja hoe moesten ze van het dak afkomen? Uiteindelijk sprong er toch een zijn moeder achterna en volgden de andere twee al snel. Terug het dak op ging niet meer natuurlijk, dus bleven ze daarna met moeder in de tuin wonen. Het was zo leuk om te zien hoe ze langzaam aan steeds meer van de kattenbrokjes genoten.

De meest bijzondere vrienden die we leerden kennen, waren naaktslakken. Het is ongelooflijk dat dat ook gewoon best slimme dieren zijn en nog tam ook. Het begon er met een, die kwam de hele avond het gruis van de kattenbrokjes van een schoteltje likken. De andere dag kwam hij weer 's avonds langs, maar nu met een vriendje. Samen genoten ze daarna avond na avond van de restanten van de kattenbrokjes. En ze moesten behoorlijk ver lopen/ schuiven voor het feestbuffet, want we zagen dat ze helemaal van de andere kant van de tuin kwamen.

Tijdens een boottocht konden we genieten van de Glaros, echt prachtige vogels. Zie filmpje.
De Dolittles hebben weer een geweldige tijd gehad in Griekenland.







vrijdag, juli 06, 2018

Thessaloniki

De Griekse stad Thessaloniki is minder bekend dan bijvoorbeeld Athene, maar eigenlijk veel leuker. Het is een uitstekende bestemming voor een Citytrip. Er gaan vrijwel dagelijks vluchten vanaf Schiphol naar Thessaloniki. De tweede grootste stad van Griekenland stad heeft een heel eigen sfeer. Het is er groen, er zijn voldoende bezienswaardigheden, ligt aan zee en het wemelt er van de hipsterbaarden.

De Witte Toren is het symbool van de stad en daar kun je je niet omheen. Ook al omdat Thessaloniki niet al te groot is, kom je er steeds weer uit. De  toren ligt nu vredig aan zee, maar wordt in de volksmond niet voor niets Bloedtoren genoemd, het is een voormalige executieplek. Naast de toren zijn een aantal parken. Opvallend zijn de jongeren die er overal blowend liggen, maar laat je daar niet door afschrikken, ze zijn allemaal super beleefd.

Wij waren slechts een dag in Thessaloniki en dan is de Hop On Hop Off bus een uitkomst. Ticketverkoop is naast de Witte Toren. Wij werden door de Hop On Hop Off dame gewaarschuwd dat de bus waarschijnlijk nog maar een uurtje in het oude centrum zou rijden, omdat er daarna een demonstratie zou plaatsvinden. Als je dat soort bijeenkomsten op tv ziet in Griekenland, begrijp je meteen waarom je daar niet tussen moet lopen als je leven je lief is. Ironisch genoeg bestond de demonstratie slechts uit 1 politieagent en een boze Griek die zo woedend aan het bellen was, dat zijn auto ervan schudde, maar toch werden wij bijna onthoofd. Zie filmpje hieronder: kijk dus goed uit als je bovenin de bus gaat zitten!

De bus stopt bij alle bezienswaardigheden van Thessaloniki. Voor ons was de Agios Dimitrios Basiliek heel bijzonder, want daar zijn Michael's ouders vijftig jaar geleden getrouwd. Agios Dimitrios is de patroonheilige van de stad. Dimitrios is onder keizer Diocletianus als martelaar gestorven. In een schrijn in het linkerzijschip ligt zijn stoffelijk overschot, wat aan belangstelling nog niets heeft ingeboet. Het was dringen om voor zijn schrijn te mogen bidden. Verder bezienswaardigheden die de moeite waard zijn de Triomfboog van Galerius, het archeologisch museum en de wijk Ano Poli met het kasteel en stadsmuren, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over Thessaloniki.


Zoals gezegd, Thessaloniki is groen en heerlijk koel met vele parken en schaduwplekjes. De stad ligt aan een lange boulevard aan zee. Een leuke bijkomstigheid is dat het prijspeil er een stuk lager ligt dan bijvoorbeeld in Athene. Thessaloniki heeft een indrukwekkende geschiedenis omdat de stad zo vaak van eigenaar is gewisseld: Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Ottomanen hebben er allemaal hun sporen nagelaten. Daarnaast is de stad enorm trendy en zie er veel hipsters, tattooshops en vele hippe boetiekjes. Thessaloniki is beslist een bezoek waard, maar een weekend is voldoende om alles te kunnen zien. 













zondag, juni 24, 2018

Filmrecensie : Hereditary, vooral een ijzingwekkend staaltje nepnieuws

De afgelopen weken werden wij van alle kanten bestookt met loftuitingen en waarschuwingen over de vermeende horror shocker Hereditary. Deze film zou zo eng zijn dat speciale teams in de bioscopen moesten worden ingezet om angstige toeschouwers te kalmeren. In België maakte men het zelfs zo bont dat de schrikmedewerkers hiervoor een speciale cursus moesten volgen. Tevens werd er in verschillende landen een noodnummer ingesteld om mensen na de film verder op te vangen.

De hele pers van links tot rechts struikelt over elkaar heen om deze productie, die de engste horrorfilm sinds "the excorcist" wordt genoemd, de hemel ( of beter gezegd de hel) in te prijzen. Reden genoeg voor mij om weer eens een keertje richting bioscoop te struinen om dit gruwelpareltje in optima forma te gaan ervaren .

Alleen al het aankondigen dat ik deze beproeving zou ondergaan werkte meteen statusverhogend. Iedereen die ik erover sprak keek mij vol bewondering aan en sommigen trakteerden mij zelfs op een bemoedigend schouderklopje. "Ja", dacht ik, "op momenten als dit worden helden geboren". Eenmaal aangekomen in de Kinepolis werd ik vooral verrast van de enorme chaos die ik daar aantrof; lange wachtrijen en een wirwar van gehaaste, lawaaierige gezinnen met massaal veel kinderen, het blijkt met die vermeende vergrijzing wel mee te vallen. Gelukkig was de enorme volkstoeloop niet voor Hereditary maar voor Jurrasic World dat ook afgelopen weekend speelde. Verklaarbaar want dit leek mij niet het allooi mensen dat je normaliter zou betrappen op het lezen van een krant.

Positief was dan weer mijn eerste kennismaking met de cosy seats. Voor een kleine meerprijs krijg je 2 ruime zitplaatsen aan weerskanten afgescheiden door een ovalen tafeltje, ruim genoeg om te voorkomen dat je wordt bedolven onder de popcorn en andere etensresten van je buurman.

Dan was het eindelijk zover, de film begint met een begrafenis en de toon is meteen gezet....de begrafenissfeer zal namelijk 2 uur lang blijven hangen. Het eerste half uur wordt je getrakteerd op een slaapverwekkende vertoning...
ja ik viel bijna letterlijk in slaap. Wij zien een disfunctioneel gezin samengesteld uit een doodnormale huisvader, de totaal van de pot gerukte hysterica Annie en 2 door de koekwaus verknipte kinderen (waarvan de zoon sterke gelijkenissen vertoont met Jesse Klaver)... de appel valt ook hier duidelijk niet ver van de boom.
De sluimerfase van de film wordt op een gegeven moment bruut verstoord door het aanhoudende hysterische gegil van Annie. Dit was de eerste scene die niet alleen bij mij, maar ook bij vele mede toeschouwers op de lachspieren inwerkte. Er zouden er nog velen volgen. De tergende hysterie van Annie, het zwaar zuigende gedrag van de, o zo betrokken vriendin, annex black hole Joan, het uitzichtloze van praatgroepen waar deelnemers elkaar steeds weer met nieuwe imaginaire problemen infecteren. Het is allemaal heel herkenbaar en past prima in een psychologisch drama. Wellicht zit daar ook de ware horror in want als je dan verwacht naar een griezelfilm te gaan dan is dit wel de ultieme tantaluskwelling. 

Op het einde brengt Ari Aster dan toch een hele boel horrorclichés in maar dat maakt het allemaal  nog veel erger. De verhaallijn draait uiteindelijk uit op een complottheorie die hij waarschijnlijk in een dronken bui op een bierviltje heeft uitgewerkt.

Vaak had ik het idee dat het een horrorparodie betrof maar dit blijkt toch echt niet de bedoeling te zijn geweest als ik  zie hoe serieus hoofdrolspeelster Toni Colette het allemaal verwoordt.


Zoals zo vaak met acteurs zie je hier dat zij eigenlijk niet acteert...zij is de hele tijd gewoon zichzelf...een sterk staaltje typecasting dat wel. Al bij al heb ik deze film geen enkel moment eng gevonden; soms irritant, heel vaak grappig maar nooit eng. De massahysterie eromheen maakt het interessant genoeg om ernaar te gaan kijken maar wie echt goed wil gaan griezelen kan ik deze film echt niet aanraden. Ik en ongetwijfeld vele andere teleurgestelde toeschouwers zijn andermaal slachtoffer van wat de media tegenwoordig "partner content" noemt maar uiteindelijk is het niet meer dan ordinair kijkersbedrog....nepnieuws.

Voor wie toch nog wil gaan kijken even ogen dicht want hier volgt een spoiler....
De Jesse Klaver kloon wordt uiteindelijk tot koning gekroond en dat is meteen ook het meest bloedstollende aspect van deze film maar alleen voor Nederlanders te begrijpen.


woensdag, juni 20, 2018

Afytos - Chalkidiki

Afytos ligt op 83 kilometer van Thessaloniki en wordt wel beschouwd als een van de mooiste plaatsen van Chalkidiki. Het is gebouwd op een steile rots met beneden twee baaitjes. Langs de rand van het dorp loopt een promenade op 75 meter hoogte, waar vandaan je een prachtig uitzicht hebt op Sithonia. Afytos wordt vanwege de hoge boulevard, ook wel het balkon van Chalkidiki genoemd.


En tot zover de reisgids. In werkelijkheid is Afytos best wel een toeristenfuik, waar je in de zomer over de hoofden kunt lopen. Nu is het nog een lieflijk plaatsje, waar het vrij rustig is. Tenminste als je de juiste plekjes weet te vinden. En dat plekje is niet op het balkon. Het uitzicht is er weliswaar prachtig, maar de restaurants die er zitten zijn een bezoek niet waard. Natuurlijk is het zoals overal ter wereld, als je zaak toch vol zit met toeristen, waar zou je dan je best voor doen?
Wij hebben in het centrum van Afytos best wel wat leuke restaurantjes gevonden. Onze favoriet was To Steki, hier hebben ze heerlijke gevulde squid en het restaurant is rustig en koel door de grote ventilatoren die er hangen. En ze hangen stevig, wat in restaurant Christos wel anders is, hier hangen de ventilatoren levensgevaarlijk aan nog slechts een draadje te bungelen boven de hoofden van nietsvermoedende gasten. Tevens staat daar een sinaasappelboom, waar om de haverklap iets uitvalt. De beste reden echter om Christos te vermijden is dat daar een serveerster werkt die de dochter is van de eigenaresse van de Grote Griek in Dordrecht. Haar mond staat geen seconde stil en als ze eenmaal doorhebt dat je uit Nederland komt, is ze zo blij dat ze al haar kromme zinnen niet aflatend over je uitstort. Als je als Nederlander echter verlegen zit om een praatje, dan is dit the place to be (doe wel een bouwhelm op).


Voor de rest is Afytos een aaneenschakeling van toeristische winkeltjes, die nog niet weten dat iedereen tegenwoordig een strak huis wil, zonder al die rommel die zij verkopen of eigenlijk natuurlijk, niet verkopen. Ook is er nog een folkloremuseum, waarvan niemand weet of het ooit nog opengaat. De Agios Dimitrios kerk is aardig, maar we hebben al mooiere gezien. Kortom Afytos is een leuk plaatsje, maar ook niet meer dan dat.