dinsdag, februari 26, 2019

Roze Meer, Senegal

Het Roze meer (Lac Rose) ligt op 25 km van Dakar en is niet altijd roze, zoals wij zagen. Het meer kleurt roze door de werking van de zon op het zout en het roze plankton dat erin voorkomt. Het moet dan wel onbewolkt en boven de dertig graden zijn. Toen wij er waren was het wel warm, maar half bewolkt en dus waren er alleen wat roze plakkaten in het water te zien. Het meer is zo zout, dat je er op kunt drijven als in de Dode Zee.


Het Roze Meer wordt vooral voor zoutwinning gebruikt. Iedereen mag er gratis zout winnen. Dit is echt een monnikenwerk en levert maar een klein beetje geld op. De mensen staan hiervoor veel in het zoute water, wat geen pretje moet zijn. Als het zout gewonnen is, wordt het op bergen langs de kant gelegd. Ieder heeft zijn eigen berg. Het zout wordt aan het westen verkocht als keukenzout en strooizout. Misschien rijden we dus weleens over het Senegalese zout. Het is goed om er eens bij stil te staan hoe hard hiervoor is gewerkt.



zondag, februari 17, 2019

Dakar-rally Senegal

De Dakar-rally wordt jaarlijks in januari gehouden. Vroeger heette het Parijs-Dakar. Eigenlijk kan  Dakar ook wel uit de naam, want tegenwoordig (sinds 2009) wordt de rally in Zuid-Amerika gereden, vanwege terreurdreiging.
Wij hebben in Senegal een stukje van de rally gereden (met chauffeur). Tenminste een stukje van het vroegere parcours en de finish.


Oprichter Thierry Sabine (overleden in 1986 bij een helikoptercrash) had best veel op met de arme plaatselijke bevolking. Hij richtte een school en een ziekenhuis op en heeft heel wat mensen aan werk geholpen. Ook nu nog is de finishplaats een druk bezochte (toeristische) plaats. De oude jeeps gebruikt men om met toeristen een stukje door de duinen te racen. Toeristen komen er veel, ook om het roze meer te komen bekijken.


De jeeps zijn oud, heel oud. We moesten vaak stoppen vanwege oververhitting van de motor. Verder rammelde er van alles en natuurlijk kregen we ook nog een lekke band. Onze chauffeur was echter onvermoeibaar vrolijk. Het meest indrukwekkend was het enorme, lege strand, waar vroeger de finish was. De zee is hier prachtig ruig. Helaas zo ruig dat hier jaarlijks zo'n 70 vissers om het leven komen. Je ziet heier helemaal niemand, tot de jeep even stopt, dan komen er plotseling overal verkopers aanrennen.







 



dinsdag, februari 05, 2019

Gorée eiland, Senegal

Gorée is een eiland voor de kust van Senegal, tegenover Dakar. Van de vijftiende tot de negentiende eeuw was het eiland het grootse centrum van de trans-Atlantische slavenhandel. Gorée staat sinds 1978 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, omdat deze plaats een van de belangrijkste getuigenissen is van de slavenhandel.


De boottocht van Dakar naar Gorée duurt ongeveer 20 minuten. De boot is altijd afgeladen vol. Het eiland is een pelgrimsoord voor de Afrikaanse diaspora en staat symbool voor een ongekend wrede geschiedenis van slavernij. Doel is om deze geschiedenis van lijden, tranen en dood te herdenken. Er zijn veel beroemde bezoekers geweest,onder andere de paus, Nelson Mandela en Obama. 


Het vreemde is dat het eiland bij aankomst bijna vrolijk en idyllisch aandoet met gekleurde huizen, vrolijke toeristen, verkopers en natuurlijk de bekende UNESCO-attributen zoals de nep-lantaarns die overal op de wereld hetzelfde zijn. Ook is het heerlijk om even aan de smog van Dakar te ontsnappen. Natuurlijk is dat alles maar schijn. Gorée staat symbool voor een van de grootste tragedies in de menselijke geschiedenis. Er zijn hier miljoenen slaven verhandeld, als beesten behandeld en velen hebben hier de dood gevonden.

Gorée is achtereenvolgens in handen geweest van de Portugezen, Nederlanders, Engelsen en Fransen. In 1617 werd het eiland door de Nederlanders gekoloniseerd. Een tijdlang was het in bezit van de Oost-Indische Compagnie, die het eiland Goeree noemden, naar het Zuid-Hollandse eiland. 

Het eiland kenmerkt zich door grote verschillen. De tegenstelling tussen de mensonterende slavenverblijven en de prachtige huizen van de slavenhandelaren is enorm. Maar ook nu is er een groot verschil tussen de goed onderhouden gebouwen van het UNESCO Werelderfgoed en de armzalige krotwoningen waar de inwoners van het eiland wonen. Er wonen momenteel zo'n 1200 mensen, moslims en christenen, die tamelijk vreedzaam samenwonen. Er is een moskee en een kerk op het eiland. Het ziekenhuis wordt nog steeds door nonnen beheerd, welke niet blij zijn om gefotografeerd te worden, merkten wij. 

De belangrijkste herdenkingsplaats op het eiland is Maison des eclaves, het enige slavenhuis dat op het eiland is overgebleven en nu is ingericht als museum, ter nagedachtenis aan de wrede geschiedenis. Op de benedenverdieping wachtten slaven onder erbarmelijke omstandigheden om verscheept te worden naar de Nieuwe Wereld. Erboven woonden de slavenhandelaren in grote weelde en luxe. 
Het huis staat naast het water, hier komt de "Door of no return"op uit. Langs deze deur werden de slaven op de schepen geladen. Door de centrale ligging aan de Atlantische Oceaan werden hier slaven uit diverse Afrikaanse landen heen gebracht en verzameld. Het was een overslag voor miljoenen slaven. 

De waarde van de mannen hing af van hun gewicht. Zestig kilogram was het minimum. Wie dat gewicht niet had, werd in een speciale kamer gehouden en met bonen gevoed, tot het gewenste gewicht bereikt was. Een goed gebit verhoogde de waarde ook. Jonge vrouwen werden gewaardeerd om hun borsten en maagdelijkheid. Het enige middel voor hen om vrijheid terug te winnen was om zwanger te worden van hun meester. De slaven werden in kleine ruimtes gehouden, als beesten. Ze mochten nauwelijks naar de wc en zaten met honderden op elkaar gepakt.

Een bezoek aan Gorée is indrukwekkend en is zeker een van de belangrijkste bezienswaardigheden van Senegal.













vrijdag, januari 25, 2019

Senegal: Kalifa Diémé

In Hotel Royal Horizon Baobab (Somone, Senegal) was al het personeel geweldig, maar een stak er toch bovenuit; meneer Kalifa. Hij was altijd in het wit en had altijd een hoed op. Elke dag maakte hij met alle gasten tijdens lunch of diner een praatje.Altijd vriendelijk en altijd een glimlach rond zijn mond, ondanks dat hij al 78 jaar was. Kalifa was zo'n  gastheer die echt voor dat beroep geboren was. Een beetje de heer Reimers van Senegal, maar dan met veel meer klasse.Ik zeg was, want vandaag kwam ons een triest bericht ter ore. Het hotel zelf heeft het mooi verwoord:

The management and all the staff of baobab have the great pain to announce that our friend, our brother Kalifa Diémé left us this January 24th. Death took away the person who symbolized happy life. We wish him all the best to continue to be happier in paradise. He will remain in the hearts of everyone who has worked or stayed in the Baobab.  

RIP Kalifa.






zondag, januari 20, 2019

De Lagune van Somone, Senegal

De Lagune van Somone is een prachtig natuurgebied met mangroves en pelikanen. Naast hotel Royal Horizon Baobab liggen vele bootjes te wachten met kapitein en gids om je een uurtje door de lagune te varen.

Je betaalt de gids 10 euro en dan koopt hij een dagpas in het hokje van het natuurpark op het strand. Wij troffen een heel vriendelijke bootman en een goede gids, die veel vertelde onderweg. Je kan zien dat het een beschermd natuurgebied is, want in tegenstelling tot het niet-beschermde groen in Senegal, troffen we hier helemaal geen plastic aan. In de lagune zouden 172 vogelsoorten moeten zitten, maar wij troffen alleen zeemeeuwen en pelikanen aan. Natuurlijk ook heel mooi.

Onderweg stopten we bij een oude boomstronk van een Baobabboom. Hier werden de voorouders vereerd met een offer van melk.Toeristen eerden de voorouders met een schelp, Het was duidelijk te zien dat de voorouders meer vereerd werden door toeristen dan door de echte nazaten. Om de hoek van de stronk mochten wij nog even een mangrove planten. Als we terug zouden komen, zouden we kunnen zien hoe hard die gegroeid zou zijn. Waarschijnlijk is het binnen een paar maanden dichtgegroeid en onherkenbaar welke van ons is, want er waren vele bezoekers die dit ritueel hadden uitgevoerd. Echt of niet, de gids kon van iedere spruit nog wel vertellen welke mensen die geplant hadden.

Aan de andere kant van de lagune kwamen we langs een paar enorme villa's. Die bleken van een rechter te zijn en van Italianen. Het parkje had dan ook de naam Torino gekregen. Voor de deur lag een kleine oesterkwekerij. Al bij al is een boottochtje door de lagune beslist de moeite waard,

Wordt vervolgd.















zondag, januari 13, 2019

Senegal Royal Horizon Baobab

Senegal ligt op slechts zes uur vliegen van Nederland en er is maar een uur tijdsverschil, toch is het nog niet zo populair in Nederland. Dit merkten we aan de reacties voor vertrek. Het leek de meeste mensen ver en vreemd. In België en vooral Frankrijk is Senegal wel een populaire vakantiebestemming. Met name Fransen vertoeven er graag en voor sommigen niet in de laatste plaats om zich eens lekker koloniaal te kunnen gedragen (inclusief wit pak met rieten hoed). Voordeel is dat Fransen zich ontzettend beleefd en rustig gedragen en hun kinderen goed hebben opgevoed. En ook leuk is dat ze elke dag het restaurantpersoneel uitgebreid knuffelen.

Senegal is een arm land, dit merk je echter niet bij aankomst op de luchthaven Dakar Blaise Diagne. De luchthaven is splinternieuw (2017 geopend) en gebouwd door de Chinezen. Bij de douane maken ze een elektronische vingerafdruk van alle vingers en duim, hebben ze gezichtsherkenning en sta je binnen vijf minuten bij de kofferband, waar je koffer dan al aan komt rollen. Daar kan Schiphol nog wat van leren.


Wij verbleven in Hotel Royal Horizon Baobab in het Somone natuurgebied. Het hotel is prachtig gelegen aan de lagune en is op alle fronten een echte aanrader. De rit ernaartoe is ongeveer een uur, mits je de tolweg neemt. Ook die is weer door Chinezen gebouwd. Zo gauw je van de tolweg afkomt, zijn er weinig verharde wegen. De tegenstelling binnen en buiten het hotel is enorm. Erbuiten is het echt arm Afrika, binnen is het een oase van luxe. Je ziet wel dat in de dorpen waar zich grote, luxe hotels bevinden, de armoede minder is, omdat veel mensen in het hotel werken.
Wordt vervolgd.














woensdag, december 12, 2018

WinterSint 2018

Sommige tradities blijven de moeite waard. Ondanks de consternatie met alle kleuren, is onze Sint nog altijd hetzelfde gebleven. Afgelopen zaterdag kwam de Sint nog even terug voor ons en hebben wij een gezellige pakjesavond gehad. Op naar de ZomerSint.