In Nederland schuift de pensioenleeftijd steeds verder op. Officieel om de verzorgingsstaat betaalbaar te houden, maar je kunt het ook anders bekijken: we zijn gewoon in training voor het model-Anna. In Nebbiuno, bij het Lago Maggiore, staat Anna Possi namelijk op haar 101e nog elke dag achter de bar van Bar Centrale. Sinds 1958 schenkt ze koffie, ruimt tafels af, opent om zeven uur ’s ochtends en sluit pas rond zeven uur ’s avonds. Pensioenplannen heeft ze niet.
Possi
runt het café al sinds 1974 alleen, nadat haar man overleed. Ze maakt de
espresso’s zelf, houdt het café draaiende, hakt soms zelfs hout en leest
tussendoor op haar computer het nieuws en de beurskoersen. Haar geheim volgens
eigen zeggen: actief blijven, een beetje humor en ’s avonds een blikje
limonade.
Misschien
is dat precies wat tegenwoordig zo modieus ‘longevity heet. Of, nog preciezer,
wat de Japanners Ikigai noemen: een reden om ’s ochtends op te staan, iets dat je leven betekenis geeft
en waardoor je actief blijft.
In Nederland praten we vooral over wanneer we mogen
stoppen met werken. In Nebbiuno staat een vrouw van 101 gewoon koffie te
schenken, omdat ze simpelweg niet anders wil. Misschien is dat het echte geheim
van een lang leven: niet aftellen tot je pensioen, maar iets hebben waarvoor je
elke ochtend weer opstaat.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten