Het probleem begint al wanneer eindelijk iedereen in de cabine heeft plaatsgenomen, het gedoe in het gangpad voorbij is en de bagage met pijn en moeite in de lockers is opgestapeld. En dan roept de purser om: weet u zeker dat u uw powerbank niet in uw ruimbagage heeft gestopt? Een doodse stilte.
Sta dan maar eens op om te bekennen dat je powerbank nog in je koffer in het ruim zit. Ik heb het één keer meegemaakt en ik wens het niemand toe. Een dappere jongen stond op en zei: ‘Sorry, mijn powerbank zit nog in mijn koffer.’ Wederom een doodse stilte. De jongen ging naar buiten om zijn koffer aan te wijzen, waarna er in de cabine een geïrriteerd gemompel opsteeg. Het zoeken naar de koffer duurde en duurde. Daarna was natuurlijk de slottijd gemist en bij elkaar liepen we anderhalf uur vertraging op. De jongen werd niet bepaald hartelijk verwelkomd toen hij de cabine weer binnenkwam.
Je hebt ook mensen die nergens om geven. Die denken dat de wereld van hen is, dat regels niet voor hen gelden (hè, Camiel) en die gewoon hun powerbank gaan opladen in de businessclass. Dat ze daarmee een heel vliegtuig in gevaar kunnen brengen, komt blijkbaar niet in hen op.
Wat ik me vooral afvraag: zitten er niet in elk vliegtuig mensen die hun powerbank in hun koffer in het ruim hebben laten zitten en dit niet durven te zeggen? Of er gewoon niet meer aan denken? Want heel vaak wordt er aan het begin van een vlucht helemaal niet naar gevraagd.
Ik vind het een eng idee dat er tijdens een vlucht ergens in het ruim een powerbank kan liggen waarvan de batterij ontbrandt. Gaat er dan een brandalarm af? Kan het personeel daar dan nog bij met een blusapparaat? Waarschijnlijk is het dan al te laat. Misschien is dat nog wel het engste aan een powerbank in een vliegtuig: niet degene die je naast je ziet liggen, maar degene waarvan niemand meer weet dat hij onder in een koffer in het ruim zit. De stille moordenaar uit China.
