Parga in de
Griekse regio Epirus wordt steeds populairder. Dat is niet zo verwonderlijk,
want alles wat je op allerlei bestemmingen in Griekenland tegenkomt, vind je
ook in deze stad. Je bent er zo, want vanaf Schiphol is het nog geen drie uur
vliegen naar Preveza. Van Preveza naar Parga is het ongeveer 60 kilometer. Dat
klinkt als een ontspannen reisje. De Griekse weergoden hadden daar echter heel
andere ideeën over.
Vlak voor de
landing brak er een vreselijk noodweer uit met zware onweersbuien. Helaas
hadden we een piloot die kennelijk een zwijgplicht had, want vanuit de cockpit
werd helemaal niets gezegd. Ook niet toen we maar bleven stijgen en dalen.
Eigenlijk hoefde er ook niets gezegd te worden, want iedereen voelde op zijn
klompen aan dat er iets niet helemaal goed ging. Bij mij, met mijn vliegangst,
brak het zweet uit. Het werd doodstil in het vliegtuig. Als de motoren ook nog
waren uitgevallen, had je een speld kunnen horen vallen. Dat gebeurde gelukkig
niet en uiteindelijk landden we in Preveza, waar het om 9.00 uur 's ochtends
leek alsof de nacht al was ingevallen.
Toen we uit
het luchthavengebouw kwamen, was de lucht zo mogelijk nog zwarter geworden.
Griekse taxichauffeurs zijn echter niet voor een kleintje vervaard, dus stond
de onze al vrolijk naast zijn auto te wachten. Van uitstel was vanzelfsprekend
geen sprake. Dan maar hopen dat die zwarte lucht niet zou openbarsten. Des te
meer omdat de vrolijke chauffeur nogal roekeloos reed. Toen we door een lange
tunnel moesten, vond hij het nodig om minutenlang met zijn hoofd in het
handschoenenkastje te zitten. Op zoek naar wat? Ik zag de tunnelmuren een
aantal keer angstaanjagend dichtbij komen.
Dat was
echter nog niet zo beangstigend als het moment waarop we uit de tunnel kwamen.
Het noodweer was nu echt losgebarsten. Het leek alsof we op een rivier
dobberden in plaats van over een weg reden. Ondertussen flitste de bliksem aan
alle kanten langs de auto. Het humeur van de chauffeur was echter niet stuk te
krijgen. Toen hij op een rotonde auto's alle kanten op zag drijven, moest hij
hartelijk lachen.
Net toen ik
spijt als haren op mijn hoofd begon te krijgen van ons besluit om eind
september naar Parga te gaan, brak de zon door en reden we een prachtige stad
binnen. Ook ons appartement, Gogozotos Residence, zag er aantrekkelijk uit,
midden in de stad. En het mooiste van alles: het stond stil.
Wordt
vervolgd.
