De verplichte bijbaan van Telegraaf-journalisten

De Telegraaf Webshop heeft soms leuke dingen. Alleen de service laat te wensen over. Inmiddels heeft die service een echt dieptepunt bereikt. Ik heb 30 euro betaald en er is niet geleverd. Na herhaaldelijk mailen heb ik geen enkele reactie gekregen. 

Maar ik begrijp het wel. De Telegraaf Webshop is natuurlijk een verplichte bijbaan voor Telegraaf-journalisten. Dan heb je de hele dag berichten gefabriceerd met AI, de grammatica vervolgens foutief 'verbeterd' en het nieuws is nog deprimerend ook. Na zo'n dag wil je nog maar een ding: naar de kroeg om voor (mijn) 30 euro aan bier achterover te slaan, je tanden flossen met de Telegraaf-waterflosser en diep onder je Telegraaf-dekbed kruipen. Helaas kan ik dat niet doen, want ik heb het dekbed niet geleverd gekregen. 

Absentee Journalism

Dat de berichtgeving over de Israelisch-Palestijnse kwestie erg eenzijdig is, is bekend en met de voorbeelden zou ik elke dag het blog vol kunnen schrijven. Natuurlijk is persvrijheid een goede zaak en kan iedereen iets naar zijn manier en inzicht verslaan. Helaas is weglaten van nieuws vaak effectiever, voor de zaak waarvoor de journalist staat, dan negatieve berichtgeving. Een probleem waar Israel dagelijks mee te kampen heeft.

Zo wordt er over verkiezingen nauwelijks gerept in Arabische kranten, dit terwijl er een groot aantal Arabische Israeliers in Israel wonen. Zij blijven verstoken van nieuws en roepen dan dat ze niet meetellen en er niemand voor hen is. Dit terwijl er verschillende politici Arabische steden willen en verbetering van de levensomstandigheden van Arabieren in de Negev en Galilea.

Persvrijheid (persafwezigheid) oke, maar zeg dan ook niet dat Israel Arabieren niet wil kennen en erkennen, dat is zoiets als een lifter die de bestuurder vervloekt die niet voor hem stopt.