Filmrecensie The Tiger and the snow

Door Michael Koukos

Regie: Roberto Benigni
Genre: komedie / drama
Tijdsduur: 114 minuten
Jaar: 2005
Acteurs: Roberto Benigni, Jean Reno, Nicoletta Braschi, Tom Waits, Emilia Fox, Gianfranco Varetto, Giuseppe Battiston, Lucia Poli, Chiara Pirri, Anna Pirri, Andrea Renzi, Abdelhafid Metalsi, Amid Farid

Attillio is een bevlogen leraar en poeet die op een kwade dag de vrouw van zijn leven tegen het lijf loopt. Hij is een erg charmante vent maar nogal lang van stof. Vittoria, gaat er echter vandoor en wil niets van hem weten. Wanneer zij voor haar werk naar Bagdad moet, raakt zij daar zwaar gewond.
Op een normale manier is er door de Amerikaanse invasie op dat moment niet meer in Bagdad te komen dus Attillio moet mee met een hulpkonvooi om zijn geliefde te vinden. In Bagdad vindt hij haar in kritieke toestand in wat voor een ziekenhuis zou moeten doorgaan. Nu kan zij niet meer wegrennen natuurlijk en dat komt hem goed uit.

Attillio heeft 4 uur de tijd om Vittoria te redden, maar zal hem dat lukken in een omgeving waar hij zich amper verstaanbaar kan maken. Het is een prachtige magisch-realistische film; tragisch, gevoelig en romantisch met af en toe een grappige noot. Vooral Jack Reno speelt het als altijd super maar om hem met zijn karakteristieke Franse kop voor arabier te laten doorgaan is misschien wat te veel gevraagd. De film heeft welliswaar veel weg van Benigni`s eerste en veel bekendere film La Vita e bella en is misschien alleen al daardoor een aanrader.

Hoe wereldvreemd kun je zijn? (© 9:02)

Hadden we al de film Bagdad Cafe, in Belgrado hebben ze nu ook Cafe Osama. Iedereen denkt bij deze naam natuurlijk maar aan een persoon, zo niet Milomir Jeftic de eigenaar van het cafe.
Het cafe is "toevallig" ook nog eens tegenover de Amerikaanse ambassade gevestigd.
Het woord osama schijnt het servische woord voor "afzondering" te betekenen en Jeftic zegt dan ook dat hij zijn cafe naar een locale opvang voor daklozen heeft genoemd.
Milomar zegt wel eens van de naam Osama bin laden gehoord te hebben maar dat hij nooit zeker wist wie het nou precies was.

Hij moet daarin wel de enige zijn op de wereld, want zelfs de bosjesmannen in een van de meest afgelegen gebieden in Afrika zullen van hem gehoord hebben.
In ieder geval heeft Milomar de naam van zijn cafe direct gewijzigd na klachten van het ambassadepersoneel.
Misschien nu Nasrallah? hopelijk is dat dan het servische woord voor levenslange opsluiting.