Filmrecensie District 9

Door Michael Koukos

Jaar: 2009
Duur: 112 minuten
Genre: Sci-Fi
Cast: Sharlto Copley, Jason Cope, Nathalie Boltt, Sylvaine Strike, Elizabeth Mkandawie, John Summer, William Allen Young, Greg Melvill-Smith, Nick Blake

In 1982 strandt een gigantisch ruimteschip met pech boven Johannesburg. Het bevat ongeveer een miljoen aliens die men in een soort vluchtelingenkamp ( District 9) opvangt.
De aliens houden er wat vreemde hobbies, zoals snuffelen in vuilnis en het laten ontsporen van treinen,op na. Bovendien zien zij er met hun insektachtige uiterlijk behoorlijk afstotelijk uit.
Behalve aliens bevindt zich ook een grote Nigeriaanse populatie in district 9 die zich vooral bezig houdt met handel ( in de ruimste zin des woords) met deze wezens die door de mensen liefdevol “garnalen” worden genoemd.
Beide bevolkingsgroepen blijken ook een even grote beschavingsgraad te hebben want als zij geen onderlinge handel kunnen drijven, vreten zij elkaar letterlijk op.

Op een gegeven moment wordt de overlast van distict 9 zo groot dat de overheid beslist om het kamp te ontruimen. Dit tot groot ongenoegen van de buitenaardsen die hevig in verzet gaan. Een wat naieve ambtenaar wordt tijdens de ontruiming besmet door een bio-chemisch substantie die hem tot half-alien muteert. Hierdoor wordt hij een gewilde prooi van de overheid en multinationals die hem wil gebruiken om een wapen tegen de aliens te maken.
Onze mutantambtenaar wil echter weer gewoon mens worden en zijn enige mogelijkheid tot redding is een militaire operatie om brandstof voor het gestrande ruimteschip te halen. Deze actie moet hij met behulp van de aliens uitvoeren.

Op zich een zeer originele film die in documentaire stijl werd opgenomen (echter zonder de schokkerigheid van bijvoorbeeld Cloverfield).
De vele thema`s zoals racisme, exploitatie door grote bedrijven en andere sociale wantoestanden maken van deze Science-fictionprent een erg zwaarbeladen film.
De acteerprestaties zijn niet echt hoogstaand te noemen en de discrepansie tussen het hoogtechnologische ruimteschip en de primitiviteit van de meeste aliens is wel erg bizar te noemen.
Naar het einde toe wordt de film zelfs een soort transformers in de townships maar ondanks alles lost deze film de hoge verwachtingen toch in (Dit vooral vanwege zijn originaliteit).
kijken dus, binnenkort is hij in de bioscoop maar de DVD is al te koop op Amazon.

Filmrecensie Drag me to hell

Door Michael Koukos

Regie: Sam Raimi
Cast: Alison Lohman (Christine Brown), Justin Long (Clay Dalton), Lorna Raver (Ms. Ganush), Dileep Rao (Rham Jas) e.a.
Speelduur: 99 minuten
Jaar: 2009
Genre: Horror, Comedy

Christine is in de running voor promotie tot assistent manager van een bankfiliaal. Zij moet echter opboksen tegen een gluiperige Chinese collega die enig gebruik van de ellebogen niet schuwt. Als haar baas aangeeft dat zij moet leren hardere beslissingen te nemen naar Chinees voorbeeld, besluit zij een oud vrouwtje (ms. Ganush) het huis uit te zetten.
Dit slachtoffer blijkt echter minder gewillig dan gedacht.
Nadat het zigeunertypetje een enorme heisa in het kantoor had gemaakt, wacht de heks haar later ook nog eens op in de parkeergarage voor een geweldig grappige doch gore cat fight.

Ms. Ganush vervloekt haar vervolgens en stuurt de Lamia om Christines ziel te halen, met de bedoeling dat Christine nu op haar beurt bij Ganush om vergiffenis moet smeken.
Al verrassend snel komt Christine tot de constatering dat dit ook maar het beste is (even snel de bank de schuld geven en klaar….) maar helaas komt zij te laat. Mevrouw Ganush is overleden en spuugt ter afscheid nog even een bak vol gal in Christines mond.

U ziet het al…net zoals Sam Raimi`s Evil Dead films is dit weer ouderwets gore horror met een flinke dosis humor. Het enige verschil is dat Drag me to hell lang niet zo bloederig is als de oude horrorprenten (die in de UK verboden werden). Ook herkenbaar is de morele boodschap, Christine kiest namelijk voor de moeilijke weg terwijl zij de vloek gemakkelijk aan haar akelige collega kon doorgeven…..hulde!
Sommige scenes doen regelrecht cartoonesk aan, ook doet Raimi sommige mythes nogal geweld aan. Een Lamia was namelijk geen demoon met bokkepoten volgens de oude verhalen maar een vampier uit de Libische woestijn, die in de vorm van een mooie vrouw zijn slachtoffers lokte.

Maar dat doet niets af aan de hoge amusementswaarde van deze film. Zeker kijken dus!!

Filmrecensie: May

Door Michael Koukos

Regie : Lucky McKee
Genre : drama, horror, thriller
Tijdsduur : 94 minuten
Jaar : 2002
Acteurs: Angela Bettis, James Duval, Anna Faris, Kevin Gage, Chandler Hecht, Nichole Hiltz, Merle Kennedy, Jeremy Sisto, Rachel David, Nora Zehetner, Will Estes, Roxanne Day, Samantha Adams, Brittney Lee Harvey, Connor Matheus, Mike McKee, Ken Davitian

May is een meisje dat reeds van kinds af aan door zowel andere kinderen als door haar ouders belachelijk werd gemaakt omwille van haar luie oog.
Als zij met een ooglap op een feestje verschijnt dan is zij even het middelpunt van alle aandacht tot zij toegeeft geen piraat te zijn, dan laat men haar meteen links liggen.

Het spreekt voor zich dat May dan ook niet opgroeit tot een extraverte bloem maar wat er uiteindelijk uit het ei kruipt is wel erg eng.
Aanvankelijk zijn haar wanhopige zoektochten naar liefde en haar stuntelige manier van communiceren ontroerend. Vooral als zij haar eerste vriendje Adam ontmoet,
maar al gauw slaat dit om in een duistere obsessie. Adam krijgt het, niet geheel onbegrijpelijk Spaans benauwd van May en probeert haar zoveel mogelijk te ontlopen.
May vindt dan kortstondig liefde in een lesbische relatie met een losbandige collega. Als deze haar blijkt te bedriegen, slaan alle stoppen door, zeker wanneer zij Adam ook nog eens met een ander vriendinnetje ziet.
Het mondt allemaal uit in een indrukwekkende geweldsexplosie.

In het horrorgenre valt zelden wat nieuws te beleven en daarom is dit een echte aanrader. De hele atmosfeer is huiveringwekken terwijl de spanning rustig wordt opgebouwd.
Het geheel doet erg Tim Burton-achtig aan maar dan met echte acteurs. De geweldscenes zijn vaak bloederig maar toch is dit een van die zeldzame films waar de genremix uitstekend is gelukt. Daarom zou je deze film net zo goed als een zwarte komedie of een bloederig drama kunnen bestempelen. Dit is echt een knappe prestatie van debuutregisseur McKee. Komt daar de bijzonder kille doch efficiente acteerstijl, vergezeld van het sombere camerawerk bij en je krijgt een echt pareltje met wel een wat experimenteel tintje. Het einde zal zelfs de filmhuisliefhebber kunnen bekoren.
Voor wie eindelijk nog eens een verrassende horrorfilm wil zien zeker een toppertje!

Filmrecensie Betty Blue (1986), 37'2 Le matin

Door Michael Koukos

Regie: Jean-Jacques Beineix
Genre: drama
Tijdsduur: 195 minuten (directors cut)
Jaar: 1986
Acteurs: Beatrice Dalle, Jean-Hugues Anglade, Gerard Darmon, Consuelo de Haviland, Clementine Celarie, Jacques Mathou

De eerste versie heb ik nooit gezien maar de directors cut blijkt maar liefst een uur langer te zijn dan het origineel. Daar deze versie al begint met een 5 minuten durende vrijscene, weet je al dat dit echt voer voor de doorgewinterde filmhuisliefhebber moet zijn. Zorg is een wat gelaten klusjesman die strandhuisjes beheert. Zijn hormonen slaan volledig op hol want hij is helemaal verblind door zijn liefde voor Betty die men het best kan omschrijven als een bloedmooi maar pathetisch en vervelend wicht. Bovendien krijgt Zorg weinig terug voor zijn liefde want Betty is eigenlijk alleen maar boos; op hem maar vooral ook op zichzelf en de rest van de wereld. Uiteraard zorgt Betty er binnen de kortste keren voor dat het gezapige leventje van Zorg helemaal op zijn kop komt te staan.

Nadat Betty uiteindelijk een strandhuisje in de fik steekt moeten zij naar Parijs vluchten alwaar zij intrekken bij een vriendin van Betty. Het stel probeert daar een nieuw leven op te bouwen wat niet echt van de grond wil komen. Als serveerster prikt Bety namelijk iets te graag een vork in de klanten. Zorg heeft ooit een boek geschreven wat Betty uiteindelijk afwerkt en aan diverse uitgevers probeert te slijten. Helaas zonder al te veel succes en ook hier hakt Betty letterlijk in op een onwillige uitgever. Uiteindelijk krijgen zij de kans om in een pianowinkel van de overleden moeder van een vriend te werken. Ook dit wordt geen succes en als de al labiele Betty er uiteindelijk achter komt dat een vermeende zwangerschap vals alarm blijkt te zijn, gaat het snel bergafwaarts met haar. (hoewel je als toeschouwer al blij bent dat zoiets zich voorlopig nog niet gaat voortplanten).

Het is een typisch Franse film geworden met ook zeer stereotype Franse personnages. Typisch Frans is dan ook dat temidden van alle mistroostigheid de personnages toch altijd troost kunnen vinden in de alcohol. Nu wordt deze mistroostigheid wel behoorlijk gecamoufleerd door een kleurrijke filter want het lijkt wel of de beelden na het filmen nog eens extra zijn ingekleurd. Hierdoor wordt ondanks alle tragiek een erg zonnige indruk nagelaten. Verder doet de film erg luchtig over wat het stel allemaal uitvreet; bedreiging, het toebrengen van letsel, vandalisme, ontvoering, een overval en uiteindelijk moord.

Erg herkenbaar aan Europese films uit de jaren `80 is dat er regelmatig genitalieën dienen te worden getoond. Ook hier is het niet anders, minstens elke kwartier wordt er wel weer een klokkenspel danwel een doos prominent in beeld gebracht. Gelukkig is dit hier niet zo storend als in menig Nederlandse film uit die tijd.

Al bij al slaagt het stel er niet in om enige sympathie op te wekken en zodoende wordt het grote aantal markante bijrollen zoals de gestoorde vuilnisman, de nymfomane kruideniersvrouw, de macho politieagent behoorlijk belangrijk om de film niet in een al te negatieve spiraal te doen belanden. Desalniettemin blijft het een zeer interessante film met een aangrijpend einde dat je nog lang bij zal blijven. Het is zeker een aanrader voor wie van alternatieve films houdt en over veel tijd en geduld beschikt.

Filmrecensie: Bride Flight

Door Michael Koukos

Regie: Ben Sombogaart
Genre: drama, romantiek
Tijdsduur: 130 minutenJaar: 2008
Cast: Karina Smulders, Anna Drijver, Elise Schaap, Waldemar Torenstra, Willeke van Ammelrooy, Petra Laseur, Pleuni Touw, Rutger Hauer Marc Klein Essink, Rawiri Paratene, Mischa Hulshof, Mattijn Hartemink, Walter Bart

1953, een tijd waarin vliegtuigen nog met wimpels werden onthaald en mannen nog in pak vlogen.Een groepje vrouwen wordt, (tijdens een luchtrace) naar Nieuw Zeeland overgevlogen om zich daar bij hun toekomstige echtgenoot te vervoegen in de hoop daar een beter leven te beginnen.Drie aanstaande bruiden worden op slag verliefd op avonturier en serieversierder Frank. De hoofdprijs gaat echter naar Ada die voor haar vertrek al zwanger blijkt te zijn van de zwaar gereformeerde Derk. De flamboyante Ester word dan weer zwanger van Frank en de derde bruid Marjorie...die loopt er gedurende de hele film wat dromerig te bij en adopteert de liefdesvrucht van Ester en Frank.Ook dit verhaal zou weer waargebeurd zijn, dit klopt in ieder geval wat betreft de luchtrace tussen London en Christchurch, de rest is wat moeilijk te verifieren.

Al meteen worden wij, nogal onhandig, heen en weer geslingerd tussen heden en verleden.Nadat de romances zijn uitgezet volgt een nogal oeverloos gezwets over het al dan niet kunnen krijgen van kinderen, religieuze normen en waarden etc.Dit is een stadium waarin het erg lastig is om de aandacht vast te houden. De verjaging van de godsdienstwaanzinnige Derk van Franks erf is dan weer een keerpunt (en meteen ook hoogtepunt) in de film.

Het camerawerk is prachtig, de acteerprestaties (vooral van de oudere generatie) zijn subliem...en toch blijft het helaas allemaal erg vlak.De geheimzinnige glimlachjes en betekenisvolle blikken op het einde mogen er wel wezen maar ja...dat is dan weer te dun om de rest van de film te dragen.

Het is zeker geen totale mislukking, soms straalt het geheel een moeilijk te omschrijven charme uit. Maar gezien de geweldig cast stelt de film toch enigszins teleur.

Filmrecensie The Haunting in Connecticut

Door Michael Koukos

Regie: Peter Cornwell
Cast: Kyle Gallner (Matt Campbell), Virginia Madsen (Sarah Campbell), Martin Donovan (Peter Campbell), Erik Berg (Jonah), Elias Koteas (Dominee Popescu)
Speelduur: 92 minuten
Jaar: 2009

Deze film zou gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal. Nu zijn waargebeurde verhalen helemaal in tegenwoordig maar hoe breed de basis is waarop een verhaal dit epitheton mag voeren, dat blijft blijkbaar een behoorlijke variabele. De familie Campbell worstelt met de ernstige ziekte van zoon Matt. Door zijn behandeling is hij niet in staat om lange afstanden af te leggen en daarom zoekt men een huis dichter in de buurt van het ziekenhuis.
Het begint dus allemaal heel erg dramatisch zoals het "waargebeurde verhalen" betaamt.
Eenmaal goed en wel in het spookhuis beland krijgt Matt verschrikkelijke nachtmerries en visioenen maar dit wordt aan de medicatie toegeschreven. Wat later komt men erachter dat men in een voormalig lijkhuis is ingetrokken. Maar na een inspirerende peptalk van pa, die zich met zijn dubbele hypotheek en slecht lopend bedrijf toch al krom betaalt, besluit het gezin dit kleine euvel te negeren. Dit is uiteraard buiten de geesten gerekend die zelfs het donker niet meer afwachten om lelijk huis te houden. Wanneer er zich dan ook nog een zieke amateurexorcist met het verhaal komt bemoeien is het hek helemaal van de dam.

Laten wij beginnen met de pluspunten, de acteurs zetten (vooral in het begin) een goede prestatie neer. De eenheid van het gezin is bijna voelbaar hoewel de dramatiek er wel wat te dik bovenop ligt gezien het genre. Maar zodra het echt begint te spoken verliest regisseur Cornwall meteen ook de pedalen. Er volgt een grote aaneenschakeling van opdringerige schrikeffecten, special effects en onwaarschijnlijkheden zonder enige opbouw en zin.
Dit haalt meteen ook alle spanning uit het verhaal.
Het maakt ook dat men als toeschouwer elke betrokkenheid met de film verliest. Bovendien maakt men ook hier de veel geziene fout dat men te veel genres tegelijk in de film wil stoppen, van familiedrama over bovennatuurlijke thriller tot shocker....make up your mind Cornwell.

Dit is, de uitgelezen promotiecampagne ten spijt, horror die absoluut niet werkt.

Filmrecensie Cherry Blossoms

Door Michael Koukos

Regie: Doris Dörrie
Genre: drama, romantiek
Tijdsduur: 127 minuten
Jaar: 2008
Acteurs: Elmar Wepper, Hannelore Elsner, Aya Irizuki, Maximilian Brückner, Nadja Uhl, Birgit Minichmayr, Felix Eitner, Floriane Daniel, Celine Tanneberger, Robert Döhlert, Tadashi Endo, Sarah Camp, Gerhard Wittmann, Veith von Fürstenberg

Trudi krijgt te horen dat haar man Rudi terminaal ziek is. De artsen geven haar het advies om voor de laatste keer nog iets leuks te doen samen. Trudy besluit om haar niets vermoedende echtgenoot in het ongewisse te laten. Aanvankelijk gaan zij op bezoek bij hun kinderen en kleinkinderen in Berlijn. Hier heeft iedereen het echter druk liefst stopt men pa en ma om 18:00 al in bed. Vervolgens trekken beiden richting Oostzee waar zij nog een paar mooie uren samen beleven vooraleer Trudi, tegen de planning in, onverwacht als eerste overlijdt. Het stel had ook nog een zoon die in Tokyo werkt en omdat zowel Trudi als Rudi een groot bewonderaar van traditionele Japanse Butho dansen waren, besluit Rudi nu zijn zoon te volgen om deze dansen in het land van oorsrpong te bewonderen. Bovenal wil hij ook heel graag de Fuji zien. Al op de tweede dag verdwaalt pa hopeloos in het drukke Tokyo nadat hij tegen beter weten in, in zijn eentje op stap gaat. Zo wordt hij ondergedompeld in het vaak decadente Japanse nachtleven terwijl hij zijn zoon zowat tot wanhoop drijft. Alles wordt echter anders als hij de 18 jarige dakloze Buthodanseres Yu in een park ontmoet. Zij inspireert hem en vrolijkt hem zelfs een beetje op zodat deze ontmoetingen met Yu al snel dagelijkse kost worden. Uiteindelijk gaat Yu ook met Rudi mee om de Fuji te gaan bekijken. Eenmaal bij het panoramapunt aangekomen duurt het een hele tijd vooraleer de achter wolken verhulde Fuji zich echt vertoont.

Opmerkelijk is dat deze film digitaal is gedraaid wat hem qua beelden een bijna sprookjesachtige perfectie meegeeft.

Een aantal tegenstellingen wordt confronterend doch ook weer subtiel aangekaart. Zo hadden de werkende ouders geen tijd voor hun kinderen, eenmaal volwassen hebben diezelfde kinderen geen tijd voor de ouders en hoe onontkoombaar deze situatie ook is, is er weinig begrip van beide kanten. Ook de tegenstelling tussen het moderne decadente Japan en de traditionele waarden en cultuur van dit land komen mooi tot uiting.

Geen van de acteurs waren mij bekend maar de casting is in ieder geval uitmuntend. Aanvankelijk is het vooral Trudi die de film draagt en blijft Rudi sterk op de achtergrond maar na het overlijden van zijn echtgenote komt Rudi tijdens zijn rouwproces helemaal tot zijn recht. Ook de rol van de jonge Yu wordt meesterlijk vertolkt. Het is een zeer subtiel en gevoelig drama dat een onnavolgbare visie op de vergankelijkheid van het leven geeft. Ook niet te versmaden is het feit dat men behoorlijk veel meekrijgt over de Japanse kultuur (tot het merkwaardige Dokter Bibber ritueel na een crematie aan toe). Hoewel het niet een en al ellende is wat de klok slaat (er is af en toe ruimte voor wat subtiele humor), is het toch een film voor het meer doorwinterde filmhuispubliek.

Wat mij betreft zeker een aanrader.

Filmrecensie Knowing

Door Michael Koukos

Regie: Alex Proyas
Cast: Nicholas Cage (John), Chandler Canterbury (Caleb), Rose Byrne (Diana), Lara Robinson (Lucinda)
Speelduur: 121 minuten
Jaar: 2009

1959 Een schooltje in Massachusetts besluit naar een idee van de kleine eenzaat Lucinda een tijdcapsule te begraven waarin alle leerlingen van de klas hun toekomstbeeld in de vorm van een tekening kunnen plaatsen.Wij zien echter dat Lucinda zelf niet tekent maar in een soort trance hele reeksen getallen neerpent.

Vervolgens gaan wij naar hetzelfde schooltje in 2009. Na 50 jaar wordt de capsule weer opgegraven.Caleb is de gelukkige leerling die in plaats van een tekening Lucinda`s cijferlijst in handen krijgt. Als zijn vader John, een wat introverte natuurkundeleraar, de lijst ziet valt zijn oog heel toevallig meteen op 9/11 gevolgd door het aantal slachtoffers van deze gebeurtenis.Omdat hij toch niets beters te doen heeft gaat hij alle overige data na en komt tot de ontstellende conclusie dat deze allen verwijzen naar rampen uit het verleden en hun aantal slachtoffers.

Nog meer toeval is dat John precies op tijd op de plaats van de volgende ramp, waar 81 doden staan gepronosikeerd, aanwezig is om daar een vliegtuig te zien crashen.Er zijn nu volgens de lijst nog 2 rampen te gaan. John gaat op onderzoek uit. Eerst ondervraagt hij de hoogbejaarde lerares van de school. Deze heeft blijkbaar haar hele leven de koffie met aspartaam gezoet want zij is stevig aan de Alzheimer en dus niet echt een hulp. Vervolgens probeert hij het nog een keer met Diana, de dochter van de ondertussen overleden Lucinda. Gezien de bijna autistische communicatieve vaardigheden van John lijkt dit eerst te mislukken maar helaas vervoegt zij dan toch het team, wat mijns inziens geen verrijking van de film betekent. Nu moeten 2 fluisterende kasplantjes met zielige verhalen de film dragen wat meteen ook al een behoorlijke dip in de spanning inluidt.

Om het nog erger te maken komen er plotseling vage mannen in een zwart pak op de proppen die her en der wat zwarte stenen rondstrooien. Ondertussen is John erachter dat de laatste ramp de totale apocalyps voorstelt, maar gelukkig heeft Lucinda toch nog coordinaten verborgen (zo goed dat het niet echt van harte lijkt) waar deze ramp kan worden overleeft.

Gelukkig zijn enkele scenes tot eenieders vermaak ronduit lachwekkend;Een scene van een alien met een blauw fluoricerende adem zou zomaar voor een Vicksreklame kunnen doorgaan en de Adam en Eva scene op het einde heeft wel een erg hoog Heidi auf den Bergen gehalte.

Uiteindelijk kon Proyas blijkbaar niet kiezen uit 3 potentiele eindscenes en heeft hij dus de 3 opties gewoon achter mekaar geplakt wat mij als toeschouwer met een erg ontevreden gevoel achterliet.Al bij al kunnen wij stellen dat het idee op zich wel interessant was, de acteurs zijn op zijn minst gezegd geen van allen in topvorm en de spanning is meestal ver te zoeken. Gelukkig is er regelmatig een onheilspellend muziekje dat ons ervoor waarschuwt dat het hier een "spannende scene" betreft.Wat dan wel weer ontegensprekelijk voor de film spreekt zijn de indrukwekkende special effects. Ik zou in ieder geval deze zeer middelmatige productie niet al te hoog op de verlanglijst zetten.

Filmrecensie: The Secret Life of Bees

Door Michael Koukos

Genre: Avontuur, Drama
Release: 2008
Duur: 110 min
Regie: Gina Prince-Bythewood
Cast: Queen Latifah, Paul Bettany, Dakota Fanning, Sophie Okonedo, Nate Parker, Cathy Cavadini, Tristan Wilds, Alan Oppenheimer, Alicia Keys, Robin Mullins, Jennifer Hudson,Shondrella Avery, Jeremy Maxwell, Barbara Iley, Chris Moore

Lilly groeit op in de nostalgische jaren `60 bij haar vader dewelke volledig voldoet aan de omschrijving van een pathetische hork. Als de zwarte dienstmeid zonder aanwijsbare reden wordt mishandeld en vervolgens ook nog eens wordt gearresteerd, besluit Lilly haar te bevrijden en samen met haar een nieuw leven te zoeken, ver weg van haar gewelddadige vader.

Na een korte reis door het erg bekrompen Amerikaanse platteland ziet Lilly in de etalage van een kruidenierswinkel een pot honing staan met als label een zwarte maagd Maria. Omdat Lilly eigenlijk op zoek is naar het geheim achter de dood van haar moeder besluit zij dit omen te volgen en zo komen zij uiteindelijk terecht bij 3 zussen die de honingfarm runnen. Daar verblijven zowel Lilly als de dienstmeid onder de vleugels van de warmhartige doch soms getroubleerde zussen die ook nog eens de sleutels tot de geheimen van haar moeder blijken te bezitten.

Aan de acteerprestaties van de snel rijzende kindster Dakota Fanning, nog aan die van de andere acteurs kan het nauwelijks liggen maar toch blijft dit een wat te vlakke teleurstellende romanverfilming. Vaak komt men bij romanverfilmingen tijd tekort om de personnages net als in het boek uit te diepen. Gek genoeg is dit hier niet het geval; er is voldoende tijd maar men heeft deze gewoon verpruts. Het effect is dan ook dat de film onnatuurlijk lang aandoet voor slechts 110 minuten. De regie heeft dus behoorlijk wat kansen laten liggen om dit toch wel mooie verhaal echt tot zijn recht te laten komen. Dat wil niet zeggen dat het helemaal niet deugd. De magnifieke plattelandsbeelden maken veel goed, de bekrompen dorpssfeer wordt perfect neergezet en zoals gezegd, de acteurs spelen de pannen van het dak.

Leuk om weten is ook dat er ondertussen een Black Madonna honing op de markt is gebracht + een speciaal Secret Life of Bees online receptenboek, allemaal geinspireerd op (en uiteraard ook ter promotie van) dit verhaal.

Filmrecensie Hellboy II: The Golden Army

Door Michael Koukos

Regie: Guillermo Del Toro

Cast: Ron Perlman (Hellboy), Selma Blair (Liz Sherman), Doug Jones (AbeSapien), Luke Goss (Prins Nuada), Anna Walton (Prinses Nuala)

Speelduur: 120 minuten

Jaar: 2008

De film start met een Flashback naar de tijd dat Hellboy nog een aandoenlijk lief jongetje was. Helaas, ook kleine duiveltjes worden groot. Blijkbaar groeit Hellboy op tot een aso-achtigefiguur met een boksersgezicht. Hij werkt bij een geheime paranormale FBI-eenheid en mag dan ook niet in het openbaar worden gespot. Jammer genoeg zijn discretie en gezag zaken waar Hellboy geen rekening mee wenst te houden.

Niets vreemds is deze wel erg aparte superheld vreemd, zo loopt het niet altijd op rolletjes in de relatie met zijn letterlijk licht ontvlambare vriendin, rookt hij als een ketter en lust hij wel een biertje. Bovendien wil hij door iedereen aardig gevonden worden wat niet echt voor de hand ligt gezien zijn uiterlijk.

De attitudeproblemen van Hellboy zorgen ervoor dat hij een nieuwe baas krijgt; de Duitse Doctor Kraus die buiten de afwezigheid van een varkenskop en een bierpens volkomen aan alle verwachtingen van een bedenkelijke Duitser voldoet. Samen met zijn vlammende vriendin en een aandoenlijke wandelende vis trekken zij ten strijde tegen de meesterlijk neergezette foute elf, Prins Nuada. Deze probeert een onoverwinnelijk gouden leger tegen de mensheid in te zetten dat wordt geactiveerd door samenvoeging van 3 stukken, die samen een gouden kroon vormen. Nuada voldoet aan alle eisen van een elf uit de moderne fantasyliteratuur; hij is arrogant, intelligent, beschikt over uitmuntende gevechtsskills en is wat mij betreft de echte held van dit verhaal. Zijn zus prinses Nuala is, hoewel erg lelijk, vooral ook ronduit lief te noemen.

De exotische beelden van de trollenmarkt zul je niet gauw vergeten; deze zijn namelijk schilderachtig mooi en zo kleurrijk dat zij zelfs Marrakech doen verbleken. Wij kennen Guillermo Del Toro onder andere van Pan`s Labyrinth, en er zijn inderdaad wat parallellen. Wij komen weer in een bizarre, surrealistische wereld terecht, maar deze film is een stuk minder gruwelijk. Hellboy 2 moet het voornamelijk hebben van veel special effects, humor en romantiek. Waar het een beetje aan ontbreekt is de spanning (alles is erg voorspelbaar) en een echt plot maar ondanks dat krijgt Hellboy 2 toch een dikke voldoende.

Filmrecensie The curious case of Benjamin Button

Door Michael Koukos

Regie: David Fincher

Genre: drama, romantiek, fantasie

Tijdsduur: 166 minuten

Jaar: 2008

Cast: Brad Pitt, Cate Blanchett, Tilda Swinton, Elle Fanning, Jason Flemyng, Julia Ormond, Julia Ormond, Faune A. Chambers, Elias Koteas, Taraji P. Henson, Josh Stewart, Spencer Daniels, Mahershalalhashbaz Ali, Patrick Holland, Chandler Canterbury, Peter Donald Badalamenti II, Madisen Beaty, Ed Metzger

De film begint erg deprimerend met de bejaarde Daisy, die op de dag dat orkaan Katrina de US teistert, op haar sterfbed het dagboek van Benjamin Button laat voorlezen. Deze beginscene swingt er niet echt in en ook het verhaal van de terugdraaiende klok dat Daisy met krakende stem probeert te vertelllen laat het ergste vermoeden.

Gelukkig krijgen wij vervolgens opnames te zien van het Button verhaal zelf en dat mag er wel wezen. Benjamin wordt als oud mannetje geboren maar daar staat wel tegenover dat hij met de dag jonger wordt. Hij zit gevangen in het lichaam van een bejaarde maar speelt gewoon met andere kinderen en ontmoet zo Daisy als jong kind. Beiden evolueren dus in tegengestelde richting en op het midden van beider leven ontstaat een romance tussen de twee. Het uitgangspunt (een verhaal van F. Scott Fitzgerald uit 1921) is dus uitermate origineel en zet aan tot nadenken. Hoe mooi zou het niet zijn om stokoud te beginnen en uiteindelijk met alle levenservaring van een gezond jong lichaam te kunnen genieten? Helaas, ook in dit scenario komt alles ooit tot een einde.

Brad Pitt zet een ijzersterke Benjamin Button neer, die in alle levensfasen van oud tot jong, erg reeel overkomt. Qua beelden en magisch realistische sfeer is deze productie dan ook een pareltje. Wel jammer is dat men regelmatig terugvalt op het deprimerende ziekbed met de stervende Daisy. Dit zet namelijk een behoorlijke domper op het ontroerende verhaal, het is gewoon overdone en het weglaten van deze scenes had het geheel een stuk compacter en wat minder langdradig gemaakt. Het moment waarop Benjamin tijdens een religieuze viering zijn eerste stapjes zet en de onverwacht heftige oorlogsscene zijn dan weer wel gedenkwaardig.

David Fincher heeft al een aantal topfilms op zij palmares staan, denk maar aan Panic room, Seven en Fight Club. Hoewel hij hier een wat ander genre in stapt, past het toch mooi in het rijtje en een aantal oscarnominaties is dan ook zeker verdiend. Dit is er weer eentje om te zien al is het maar om erover mee te kunnen praten.

Filmrecensie The day the earth stood still

Door Michael Koukos

Regie: Scott Derrickson
Cast: Keanu Reeves (Klaatu), Jennifer Connelly (Helen Benson), Jaden Smith (Jacob Benson), Kathy Bates (Regina Jackson), John Hamm (Michael Grainier), John Cleese (Professor Barnhardt) e.a.
Speelduur: 106 minuten
Jaar: 2008

Bij het begin zien wij ijskonijn Keanu Reeves (Klaatu)die zich ogenschijnlijk in zijn natuurlijke biotoop bevindt, namelijk ergens waar het erg koud is. Daarna zien wij hoe een aantal wetenschappers en ingenieurs bij mekaar worden geroepen. Wij zien dat er snelwegen worden afgesloten, wat normaal alleen gebeurt als de Amerikaanse president een daguitstapje maakt, kortom het gaat behoorlijk van de hak op de tak. Een groot ongeidentificeerd voorwerp dreigt uiteindelijk neer te storten boven ....jawel, alweer Manhattan.

Gelukkig blijkt de grote sfeer zachtjes te landen en het eerste wezen dat uitstapt wordt naar typisch menselijke gastvrijheid verwelkomt met een kogel. Daarna komt er een belachelijk grote ijzeren man op de proppen om even te laten zien dat het menens is.In dit stadium merk je al dat eigenlijk geen enkel personnage enig menselijk trekje lijkt te hebben. Vooral ook niet de rare miep Helen die uiteindelijk de alien helpt te ontsnappen. Ook Reeves acteert niet, zoals altijd doet hij gewoon waar hij goed in is, een ijskoud figuur neerzetten.Omdat de Aliens al gauw de stupiditeit van de mens als soort inzien, zien zij het als beste optie om de mensheid te vernietigen.

Uiteindelijk komt dan de ecoboodschap naar voren, Al Gore zou er trots op zijn. Klaatu geeft op aandringen van bambioog Helen de aarde nog 1 kans. Enige onderbouwing voor deze beslissing is er helaas niet en je moet je dan ook afvragen of een planeet waar draken van films als deze worden gemaakt het redden uberhaupt wel waard is....niet dus.
In weerwil tot de gigantische reclamecampagne en de spectaculair ogende trailer ontbreekt het ernstig aan actie; in de trailer heb je eigenlijk alle actie en special effects al gezien. Bovendien zijn de acteerprestaties benedenmaats te noemen. De film komt dan ook kil, afstandelijk en amateuristisch over. Dit is dus niet echt de beste manier om de geitewollensokkenboodschap aan een groot publiek te verkopen.

Dit is er eentje om absoluut niet te zien, zonde van je tijd!!

Filmrecensie The Changeling

Door Michael Koukos

Regie: Clint Eastwood
Genre: drama, biografie, misdaad
Tijdsduur: 140 minuten
Jaar: 2008
Acteurs: Angelina Jolie, Gattlin Griffith, Michelle Martin, Jason Butler Harner, Jan Devereaux, Michael Kelly, Lester Ybarra, Erica Grant, Antonia Bennett, Kerri Randles, Frank Wood, Morgan Eastwood, Madison Hodges, John Malkovich, Colm Feore, Devon Conti, J.P. Bumstead

Christine Collins is een alleenstaande moeder die eind jaren twintig de eindjes aan mekaar probeert te knopen.Hoe zij zich dan het riante huis waarin zij woont kan betalen laat de film in het midden maar het is natuurlijk wel hartverwarmend dat haar baas haar nog op straat achterna komt om te melden hoe goed hij haar wel vindt.Op een dag verdwijnt haar zoon en dat pakt zij aanvankelijk erg cool op. Christine wordt dan ook vertolkt door Angelina Jolie en dat zie je ook terug als zij het huis doorzoekt alsof zij midden in een tomb raider scene staat. Haar bleke gezicht met de knalrode lipstick doen dan weer heel Dendermonde sidderen want haar tronie heeft hierdoor veel weg van The Joker.

Wel is het een hele opluchting dat het besef dat haar zoon er vandoor is niet gepaard gaat met het gebruikelijke gegil. Wat dat betreft acteert miscast Jolie dan toch weer cool. Na enkele weken komt de politie met een jongetje aanzetten dat een paar inch korter is dan haar zoon en bovendien ook nog besneden. De politie dult echter geen tegenspraak en geeft aan dat zij het kind dan maar op probeerbasis naar huis moet nemen. Als Christine hier tegen ageert wordt zij door de corrupte LAPD opgesloten in een gekkenhuis dat vol zit met vrouwen die op lange politieteentjes hebben getrapt.Gelukkig komt er een soort kerkelijke Peter R. De Vries op de proppen om haar te redden maar daarmee heeft zij haar zoontje nog niet terug.

Plotseling wordt het nepzoontje (waarvan het motief om te liegen onduidelijk blijft) onhandig maar snel weggewerkt en Christine krijgt er bitter weinig voor in de plaats.

Ik heb het altijd moeilijk met films die alle kanten tegelijk uit willen. Ook hier wil Clint Eastwood zoveel elementen in de film stoppen dat het een langdradig vehikel wordt. Wilde hij er een thriller van maken of een drama?? Geen idee maar in geen van beide gevallen is hij geslaagd. De scene van de kindertjes in stukken hakkende maniak brengt wel weer wat tempo in de film maar past totaal niet in het geheel. Sommige verhaallijnen zoals wantoestanden in Psychiatrische instellingen in die tijd zijn gewoon overdone en het blijft allemaal eindeloos aanslepen om uiteindelijk uit te doven als een kaars. Enige pluspunt zijn de toch wel mooie sfeerbeelden van de jaren twintig en dat is jammer want van dit verhaal had ik in ieder geval veel meer verwacht.

Filmrecensie Cloverfield

Door Michael Koukos

Regie: Matt Reeves
Cast: Lizzy Caplan (Marlena Diamond), Jessica Lucas (Lily Ford), TJ Miller (Hud Platt), Michael Stahl-David (Rob Hawkins)
Speelduur: 85 minuten
Jaar: 2008

Cloverfield begint op het eerste gezicht met een stevige valse noot, men ziet een filmopname van een afscheidfeestje van ene Rob, een balletje dat wegens een promotie naar Japan gaat verkassen. Dit wel erg oninteressante gerommel begeleid door stupide dialogen duurt ongeveer een dik kwartier. Het enige positieve is dat deze periode je de gelegenheid geeft om aan de zenuwachtige manier van filmen te wennen.Voor de rest kun je alleen maar hopen dat de aankomende ramp, wat die ook mag zijn, dit zootje ongeregeld rigoureus onder handen neemt.
En dat geldt vooral voor de wel erg irritante Hub die het geheel filmt....gelukkig zal gerechtigheid geschieden.

Na deze zware kluif slaat de vernietiging keihard toe en vanaf dat moment gaat de film als een achtbaan zo snel. Wat er precies gebeurt blijft aanvankelijk onduidelijk. Heel af en toe krijgt men een glimp te zien van wat deze vernielingen veroorzaakt maar het blijft erg lang koffiedik kijken over wat er precies aan de hand is. Terwijl het vage monster heel Manhattan in puin legt blijken vooral onreele sentimenten te rulen. Dat Hub op gevaar voor eigen leven blijft filmen is er daar een van.

Rob hoort zijn zwaargewonde vriendin aan de telefoon en besluit haar tegen beter weten in te gaan redden. Geholpen door een soldaat die wel erg vroeg op de hoogte blijkt te zijn van een aankomende Hammer down procedure (tapijtbombardement), gaan zij op reddingstocht uit.
Uiteindelijk blijken de verwondingen van de vriendin redelijk mee te vallen, althans,...zij is gespiest als een kipsaté maar eenmaal het stokje eruit kan zij weer rennen als een haas.

Er zitten dus heel wat vreemde kronkels in het verhaal en dan gaat men niet eens in op de vraag hoe en waarvandaan dat gigantische beest plotseling in Manhattan is beland. De originele wijze van filmen zorgt er voor dat men zich midden in de film waant en dat maakt Cloverfield tot een erg beklemmende ervaring. Ik heb het grootste deel van de film achter een zeer goed glas wijn gekeken zonder een slok te nemen. Cloverfield was in de USA erg omstreden omdat men vond dat het niet kon dat New York na 9-11 nog eens een keer filmisch in puin werd gelegd. Matt Reeves is weer de eerste die dit waagt. Ook met een trailer en een DVD hoes waarop men de onthoofding van het vrijheidsbeeld prominent toont maakt men in de USA blijkbaar geen vrienden...maar dat zal ons een zorg zijn, dit is er echt een om te zien.

Filmrecensie Dunya & Desie

Door Michael Koukos

Regie: Dana Nechushtan
Cast: Maryam Hassouni (Dunya), Eva van de Wijdeven (Desie), Tygo Gernandt (Pim), Theo Maassen (Jeff), Christine van Stralen (Monique, moeder Desie), Rachida Iaallala (Kenza, moeder Dunya)
Speelduur: 98 minuten
Jaar: 2008

Aanvankelijk hadden wij de verwachting om weer met een politiek correct fakeverhaal te worden geconfronteerd, en omdat politiek correct nou eenmaal nooit leuk is waren de verwachtingen niet erg hoog gespannnen.
Daardoor werden wij echter blij verrast. Wanneer de Marrokaanse Dunya wordt gedwongen om met haar slungelige neef in Marrokko te trouwen, besluit haar beste vriendin Desie haar achterna te reizen, om op zoek te gaan naar haar vader. Deze is zich ooit ergens in Marokko gaan vestigen.

Het grote verschil tussen de 2 vriendinnen geeft de film een extra drive. Dunya stelt zich de levensvragen van een 12-jarige terwijl zij toch al op de universiteit studeert en lijkt gedoemt tot een leven in onderdrukking. Aso slettebak Desie ( met idem dito moeder) lijkt zich helemaal geen vragen te stellen en leeft er lekker op los. Een aantal clichées wordt ook niet uit de weg gegaan; het typische broertje van Dunya blijkt een hoog hangjongere gehalte te hebben. Hij rookt, zuipt en dealt drugs alsof het een lieve lust is maar waakt er streng over dat zijn zus nooit aan een pleziertje toe komt.

Het is vrij normaal dat men op het decor van Amsterdam Noord snel is uitgekeken daarom zijn de oogstrelende beelden van Marokko echt een verademing, er gaat een bijna voelbare warmte van uit. Ook de lotgevallen van de 2 meiden aldaar bevestigen weer een aantal klassieke vooroordelen, zo worden zij al gauw geript door de corrupte politie en ook nog eens opgelicht wanneer zij verdwalen in de Medina van Marrakech (heel erkenbaar).

Als je dit allemaal leest zou je bijna denken dat het om een zwaarwichtig drama gaat maar niets is minder waar. Alles wordt op een heel luchtige wijze gebracht, zo luchtig zelfs dat men zich nooit van de indruk kan ontdoen dat men naar een jeugdfilm zit te kijken.
De sfeer is er een van "de dingen zijn gewoon zoals ze zijn" en er wordt ook nergens een echt waardeoorddeel aan vastgeknoopt.
Uiteindelijk blijkt dit alles heel goed te werken; Dunya & Desie is een erg leuke feel good movie geworden die ik aan een zeer breed publiek kan aanraden.

Madagascar 2 Escape to Africa

Door Michael Koukos

Regie: Eric Darnell , Tom McGrath
Genre: animatie, komedie, familie
Jaar: 2008
Originele stemmencast: Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinkett Smith, Sacha Baron Cohen, Cedric the Entertainer, Bernie Mac, Will.i.am, Alec Baldwin, Willow Smith
Nederlandse stemmencast: Hans Somers, Rogier Komproe, Laura Vlasblom, Fred Butter, John Jones, Ruben Fernhout, John Williams, Laura Fygi, Ivo Niehe, Nelly Frijda

Met de eerste Madagascar hebben wij ons uitstekend vermaakt dus de verwachtingen waren hooggespannen met betrekking tot deel twee. Deze verwachtingen worden gelukkig grotendeels ingelost, hoewel het begin wat teleurstellend is. Het start met de vertederende welp Alex die door jagers wordt ontvoerd en uiteindelijk dus in de zoo terechtkomt. Vervolgens gaan wij naar de situatie van Alex als volwassen leeuw in Central Park om daarna pas de draad met het eerste deel op Madagascar op te pakken. Dit en enkele overdreven drukke scenes in het vliegtuig maken het begin erg chaotisch.

Uiteindelijk belanden de dieren in Afrika waar zij voor het eerst in contact komen met hun in het wild levende soortgenoten. Voor de ene is deze ervaring wat frustrerender dan voor de ander. Vooral Marty heeft behoorlijk last van een identiteitscrisis wanneer hij erachter komt dat alle zebra`s vrijwel identiek aan hem zijn en zelfs zijn topact uit de zoo probleemloos nabootsen.
Een aantal figuren krijgt een uitgebreidere rol wat de film een stuk afwisselender maakt dan deel 1. Vooral de hilarische pinguins, de apen en het oude vechtende vrouwtje zijn leuke toevoegingen aan het geheel. Qua verhaallijn zit alles als los zand aan mekaar en zoals het Amerikaanse producties betaamt moet er ook weer wat moralistisch gezwets in. Op zich is dit niet erg storend maar de relatie tussen Alex en zijn ouders had allicht wat minder aandacht mogen krijgen.
Wel weer leuk is de romance tussen Giraf Melman en nijlpaard Gloria en het oppervlakkige macho nijpaard Moto Moto dat Gloria probeert te versieren.

Het eerste deel was erg origineel wat hier natuurlijk veel minder het geval is. Men heeft echter wel van de voorganger geleerd want ondanks het rommelige begin is Madagascar 2 nog grappiger en een stuk dynamischer dan deel 1.
Dus.....You got to move it.....gaan kijken dus!

Filmrecensie The painted veil

Door Michael Koukos

Regie: John Curran
USA 2006
Met: Edward Norton, Naomi Watts, Liev Schreiber, Toby Jones, Diana Rigg e.a.
Lengte: 127 min.

Dit is de tweede verfilming van de roman van W. Somerset Maugham. Kitty besluit om onder het juk van haar ouders uit te komen door te trouwen met de verschrikkelijk saaie bacterioloog Walter Fane. Dat dit allicht geen goede match is wordt al meteen duidelijk wanneer blijkt dat hoewel Kitty brunette is, zij toch over een gigantisch hoge blondheidsfactor beschikt. Het enige waar Walter echt passie voor kan opbrengen is het bestuderen van kleine beestjes en uit pure verveling begint Kitty een relatie met Playboy-diplomaat Charles.

Het duurt echter niet lang of Walter komt achter Kitty`s speeluurtjes met Charles en stelt haar voor de keuze; scheiden op voorwaarde dat zij met Charles (die zelf ook getrouwd is) huwt. Of met Walter meegaan naar het Chinese binnenland om daar Cholera te gaan bestuderen. Hoopvol huppelt zij naar de playboy die haar natuurlijk meteen dumpt zodat zij geen andere keuze heeft dan met Walter mee te gaan. De rancuneuze Walter ziet hierin de perfecte wraakoefening en zorgt voor een onnodig erbarmelijke reis en vervolgens idem dito verblijf. In het dorp waar zij verblijven maait magere Hein er lustig op los. Kitty probeert zich nuttig te maken als hulp in een nonnenklooster maar ook dat valt voor deze super dombo niet mee.

Hoewel de verhouding tussen Walter en Kitty eerst op zijn minst erg lauw te noemen is, blijken zij uiteindelijk toch dichter naar elkaar toe te groeien. Helaas, op het moment dat alles weer goed lijkt te komen komt aan het licht dat Kitty zwanger blijkt te zijn....en gezien de timing is dit nog een souvenir van Charles. Wat er daarna gebeurt lijkt nogal te verschillen naargelang de versie die men ziet/leest. In de filmversie van 1934 met Greta Garbo wordt Walter tijdens rellen neergestoken. In de 2006 versie krijgt hij gewoon Cholera. In ieder geval....Walter gaat dood en Kitty (in 1934 netjes Katrin genoemd) gaat terug naar London. In de 2006 versie houdt men het op een zeer steriel, net einde terwijl dit in de roman een stuk harder en cynischer is.

Als wij het houden bij de 2006 versie dan zijn de prachtige landschappen en uitstekende acteerprestaties zeker een plus. Wel is deze filmversie een stuk braver dan de auteur in 1925 aanvankelijk had bedoeld en dat is dan weer jammer. Waar de titel op slaat blijft verder een mysterie, allicht was enige verheldering hiervan net iets te ingewikkeld voor de film......dus toch maar even naar het boek grijpen??

Filmrecensie: Exodus

Door Michael Koukos

Regie Gianluigi Calderone
Genre drama
Tijdsduur 201 minuten
Jaar 2007
Acteurs Monica Guerritore , Thomas Trabacchi , Pino Ammendola , Fabrizio Bucci , Loredana Cannata , Alessandra Monti , Andrea Osvárt

De film begint al gelijk met een van de kortste militaire operaties aller tijden. Wanneer de in Israel wonende professor Enzo zich boven Italiaans grondgebied laat droppen om zich aan te sluiten bij het verzet, staat de wind verkeerd en land hij vrijwel recht in de armen van de Duitse wehrmacht. Vervolgens gaan wij terug in de tijd naar 1929 en zien wij Enzo en zijn vrouw Ada naar een nog ongerept palestina trekken waar blijkbaar alle palestijnen vloeiend Italiaans spreken en erg werkwillig zijn. Vervolgens keren wij terug naar 1945 en zien wij Ada haar gezin verlaten om haar verloren echtgenoot te gaan zoeken. Eerst komt zij in een Pools vluchtelingenkamp terecht dat echter al snel door de Polen in brand wordt gestoken.
Dan volgt een helse tocht naar Italie waar zij zich aansluit bij Aliyah Beth, een organisatie die probeert Joodse vluchtelingen naar Israel te smokkelen. De Britse geheime dienst zet echter alles in het werk om de Joodse vluchtelingen tegen te houden omdat de Engelsen olieafspraken willen maken met de arabieren. Deze dubieuze rol van Engeland wordt dik in de verf gezet wat de film op zich historisch interessant maakt.

Het was even schrikken van het wel erg abrupte einde van de film maar dat bleek een misverstand te zijn, de miniserie was namelijk in 2 delen op de DVD gezet. Op zich bergrijpelijk want het geheel duurt maar liefst 201 minuten. Dat dit misschien wel een stuk korter had mogen zijn is duidelijk. Af en toe wordt het toch wel een beetje langdraadig en is het moeilijk om er met volle aandacht bij te blijven.

De Italianen spelen zoals je van Italianen kunt verwachten erg dramatisch. Soms raakt de film hierdoor een gevoelige snaar maar af en toe komt het allemaal wat hysterisch over.
Het Italiaanse taalchauvinisme en enkele kleine foutjes (zoals een kleurentijdschrift in 1945??) geven het geheel een wat rommelige en minder geloofwaardige indruk.
Aan de andere kant is het een interessant historisch verhaal dat zeker het bekijken waard is.

Filmrecensie: The 13th warrior

Door Michael Koukos

Regie: John McTiernan
Genre: actie, avontuur, fantasie
Tijdsduur: 102 minuten
Jaar: 1999
Acteurs: Antonio Banderas, Vladimir Kulich, Dennis Storhøi, Daniel Southern, Neil Maffin, John DeSantis, Clive Russell, Mischa Hausserman

The 13th warrior gaat over de Arabische diplomaat Ahmad Ibn Fadlan die na een affaire met de vrouw van een hoge bobo wordt "uitgezonden " naar het verre westen. Daar aangekomen loopt hij een aantal woeste Noormannen tegen het lijf die door toedoen van een orakel in hem de 13de van een groep krijgers zien, die ten strijde moet trekken tegen mysterieuze monsters.

Gezien het bovenstaande verwacht niemand natuurlijk een erg realistisch verhaal maar de mannier waarop de Arabier wordt neergezt neigt naar absolute kolder.
Ten eerste wordt de rol gespeeld door Antonio Banderas die er zelfs op kilometers afstand, vliegend op een tapijt,nooit op een arabier zou lijken. Bovendien wordt dit personnage dermate gepolijst en heldhaftig neergezet dat je doorlopend het gevoel krijgt dat je in de maling wordt genomen. De Noormannen daarentegen worden consequent afgeschilderd als rauwe, grommende wildemannen.
Raar is ook dat de arabische held geen seconde twijfelt wanneer hij als 13de pineut wordt aangewezen. In tegendeel zelfs, hij reageert meteen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hij als arabisch diplomaat door Noormannen in de strijd wordt ingezet.

Toch is het een onderhoudende film geworden want ondanks al het politiek correcte gedoe zit er erg veel vaart in de film. De actiescenes zijn goed uitgewerkt en de acteurs hebben er zichtbaar zin in. Wel valt de engheid van de monsters wat tegen als zij dan uiteindelijk in beeld komen.
Dat elke vorm van verhaallijn ontbreekt is dan ook niet zo heel erg, hier zit het doorsnee actiepubliek ook niet op te wachten.
Leuk filmpje voor de regenachtige zomerdagen dus.

Filmrecensie Population 436

Door Michael Koukos

Genre: thriller
Jaar van uitgifte: 2006
Regisseur/Ontwikkelaar: Michelle Maxwell MacLaren
Acteurs: Jeremy Sisto, David Ames, Charlotte Sullivan, Reva Timbers

In deze film maken wij kennis met het allercharmantste dorpje Rockwell Falls. Het is zo een typisch afgelegen dorp waar de tijd duidelijk heeft stilgestaan.
Steve Kady, een medewerker van het Amerikaanse CBS wordt erop uit gestuurd om de bevolkingsgegevens te controleren.
Hij wordt heel aardig ontvangen en ja...het klinkt logisch, wie een ambtenaar met een grote glimlach verwelkomt,heeft duidelijk iets te verbergen. Hier is het dan ook niet anders.
Steve is echter geen doorsnee ambtenaar. Hij zet namenlijk echt zijn tanden in de klus en zo komt hij er al gauw achter dat het bevolkingsaantal al sinds mensenheugenis op 436 staat.
Terwijl zijn onderzoek vordert ontdekt Steve steeds meer verdachte zaken. Zo is er een geheimzinnige koorts die iedereen die het dorp uit wil treft. Volgens de bewoners is dit een straf van god (nee Rockwell Falls ligt niet in de Veluwe).

Deze minder bekende film lijkt zeer sterk op het commercielere The wicker man maar is op zich wel een stuk spannender. De acteerprestaties zijn erg goed ondanks de onbekende cast en er zitten een aantal goede schrikmomenten in de film. Dat sommige scenes lichtjes van Final Destination zijn gejat zien wij dan ook maar even door de vingers.
Wij zien geen bloed en goor in deze film maar genieten wel van de knap opgebouwde spanning.
Het is een goede psychologische thriller die helaas wel wat in de horrorhoek van de videotheek misstaat.