Alberto Granado, vriend van Ché Guevara, overleden

Alberto Granado, vriend en reisgenoot van Ernesto Ché Guevara is gisteren op 88 jarige leeftijd plotseling overleden. Overeenkomstig zijn laatste wil wordt Alberto gecremeerd en zal zijn as uitgestrooid worden over Cuba, Argentinië en Venezuela.

Van december 1951 tot juli 1952 maakte hij samen met zijn vriend Ché Guevara een rondreis op de motor door Zuid-Amerika.
Zo zagen zij met eigen ogen de armoede op het continent. Ze waren vooral aangedaan over het gebrek aan medische zorg voor de armen. Dit soort zaken legde de basis voor de toekomstige roepingen van beide mannen.

Granado legde zijn ervaringen over de motortocht vast in zijn boek "Op de motor door Latijns-Amerika". In 2004 werd dit verfilmd als de "Motorcycle Diaries". In de film werd Granado gespeeld door Rodrigo de Serna. Helemaal op het einde van de film komt de echte Alberto Granado ook even in beeld.

Alberto is geboren in Argentinië in 1922. Van opleiding was hij biochemicus. Hij groeide uit tot gerespecteerd wetenschapper. Hij doceerde van 1946 tot 1970 en verbleef tussen 1953 tot 1961 in Caracas, Venezuela. In ’57 wordt zijn zoon Alberto geboren. Hij is nu directeur van het museum Casa de Africa in Oud-Havana, Cuba. Later volgen nog 2 dochters. In 1961 verhuist heel het gezin naar Cuba en wordt Alberto Sr. ingeschakeld in de Revolutie.Alberto organiseerde in Santiago de Cuba de basis voor de Faculteit Geneeskunde, die nu een grote faam heeft. Hij maakte deel uit van het Volksleger tijdens de gebeurtenissen in de Varkensbaai tegen de VS, maar zijn bijdrage aan de Revolutie is hoofdzakelijk wetenschappelijk gebleven. Vanaf 1967 doceerde hij in Havana Moleculaire Genetica. Sinds zijn 80ste wijdde Alberto zijn leven in hoofdzaak aan zijn vriendschap en ervaringen met Ché. Alberto was 15 jaar toen hij Ché leerde kennen, ze bleven vrienden tot Guevara's executie in 1967. In hun relatie was Ché de persoonlijkheid die het kwaad moest uitroeien. Alberto was de wetenschapper en volgeling. Ché voelde zich geroepen om onderdrukte volkeren te gaan bevrijden.


Bronnen
Cuban News Agency
NOS
Christenen voor het socialisme

Quanta na mera in de Russisch orthodoxe kerk

Afgelopen zondag had Raul, het broertje van Fidel, Castro, een zeer on-Cubaans klusje: hij moest een kerk openen. Het betrof een Russisch Orthodoxe kerk. De opening was deel van de Rusland dag, een jaarlijks evenement op Cuba.

Van een religie kun je niet eten, dus gelukkig bracht Rusland als verjaardagscadeautje ook nog $355 miljoen mee.

Koken met sterren

Voor de kookfanaten onder ons is er een interessant kookboek: The Axis Of Evil Cookbook.

Op 29 januari 2002 gebruikte George W Bush voor het eerst de uitdrukking “Axis of Evil” in zijn State of the Union, hiermee bedoelde hij de landen Irak, Iran en Noord-Korea.
En wat blijkt; als deze landen niet druk zijn met het produceren en uitvinden van massa vernietigingswapens zijn ze bezig met het koken van de plaatselijke gerechten.
Omdat het produceren van massavernietigingswapens niet aanbevelenswaardig is voor thuis, is er nu dus een boek over de andere bezigheden, een kookboek.

In het rijk geillustreerde boek staan meer dan 100 recepten uit de “Evil” landen, maar ook uit de beetje “Evil” landen zoals Cuba, Syrië en Libië. Om tijdens het koken toch een beetje op de hoogte te blijven staan er ook foto’s in het boek van de stoute landen en profielen van hun bekende leiders. Streekgerechten staan gezellig zij aan zij naast de favo-gerechten van dictators, zoals de haaievinnensoep van Kim Jong-Il en de Gazelle-rack van Saddam.

Filmrecensie The lost City

Door Michael Koukos

Regie: Andy Garcia
Cast: Andy Garcia (Fico), Inés Sastre (Aurora), Dustin Hoffman (Meyer) e.a.
Speelduur: 144 minuten
Jaar: 2006

Wij beginnen 1958 Havana in betere tijden. De film laat Cuba zien voor het verval is ingetreden.
Figo is een nachtclubeigenaar die steeds meer mensen om zich heen in de verleiding ziet komen om de revolutie te steunen.
Hijzelf blijft met beide voeten op de grond maar ja,....wat doe je als die grond onder je wegzakt. De revolutie wordt verfilmd zoals zij allicht wel was,...niet meer of niet minder dan de geweldadige overgang van de ene dictator naar de andere. Er wordt wat heen en weer gemoord terwijl de zwoele Cubaanse muziek de gemoederen bedaart. Zelfs het breken van iemands nek wordt begeleid door een charmant caribisch muziekje.

Al gauw verstomd echter de muziek want de saxofoon blijkt een imperialistisch instrument te zijn, en de clubs worden plotseling een oord van verderf.
Ondertussen worden alle revolutionairen trotse dragers van een baard, zoals wij ondertussen weten het ultieme symbool van verdraagzaamheid, en gedragen zich als losgeslagen hooligans.

De film blijft behoorlijk op de vlakte maar voor wie in Havana is geweest is het leuk om de plaatsen weer terug te herkennen. Fico wordt door Andy Garcia erg sympathiek neergezet in zijn eigen regiedebuut. Verder vallen de twee topsterren Dustin Hoffman en Bill Murray op door hun nietszeggende en betekenisloze vertolking van hun idem dito bijrollen.

Al bij al een charmante film die het toch hoofdzakelijk moet hebben van de exotische sfeer, die de prachtige beelden en muziek oproepen.