Rozengeur en andere ellende op Telendos

Er waren deze keer ook wat minder rooskleurige- en geurige gebeurtenissen op Telendos.

Zo ontstond er plotseling een vreselijk stank op het terras van Rita's. De geur was niet geheel thuis te brengen, maar de hoofdnoot leek zweet. Nu is het er erg warm maar zo'n stank kan pas ontstaan na jaren van niet wassen in combinatie met vieze kleren, bij een temperatuur van boven de 40 graden. Al snel bleken alle ogen gericht op, laten we hem maar stinkie noemen.
Stinkie zag er uit als een keurige engelsman en had ook een keurig (niet stinkend) gezin. Ongelooflijk dat zijn familie er niets van zei, die waren het vast al gewend. Gelukkig ging hij de andere dag naar huis en kon Telendos zich weer hullen in de geuren die bij het eiland passen.

Nadat bovenstaande vanzelf was opgelost zagen de Turken een bezetting van Telendos wel weer zitten en legden alvast enkele boten voor de kust neer. Vele verrekijkers werden uit de kast gehaald, zodat men kon zien dat het hier slechts om een handjevol toesristen ging.

Nu ook dit tweede euvel was verholpen kon men zich weer concentreren op de ramp die zich enkele weken daarvoor had voltrokken. Er zijn best veel zeer oude, nog vitale mensen op Telendos. Zoals bijvoorbeeld Sebastie. Toch is niet iedereen een lang en gezond leven beschoren, een ongeluk zit in een klein hoekje. De dochter van Sebastie (en moeder van strandMaria) ging op een ochtend de geiten water geven, precies zoals men er al honderden jaren doet. Op onverklaarbare wijze gleed Petroula uit en kwam met haar hoofd op de waterbak terecht. Men vond haar buiten bewustzijn en in allerijl bracht men haar naar de overkant, daar konden ze niets doen, dus naar Kos en, ongelooflijk maar waar, ook daar konden ze niets doen en zo kwam de arme Petroula in Rhodos terecht. Daar ligt zij nu op de intensive care, in coma. Haar familie kan haar maar zelden bezoeken want daarvoor moeten ze 5 uur heen en 5 uur terug met de boot en dit is in het drukke zomerseizoen onmogelijk.

De rest van die dag verliep rustig. De zich vervelende puberzonen van een Nederlands gezin waren de hele dag op zoek naar de boot naar Chersonissos, ik ging nog even zwemmen met Angela en Niki (naar oud Grieks gebruik met alle kleren aan) en we sloten de dag af met een drankje bij Yiannis.

We stonden net op het punt naar bed te gaan, na deze enerverende dag, toen we een enorme klap bij de kade hoorden; De Regina was vol tegen de kade gevaren. Nu is Yiannis van de boot toch een heel ervaren bootman en dronken kon hij op dat uur ook nog niet zijn. Ht bleek dan ook dat de stuurinrichting stuk was gegaan. Een enorme kostenpost, zijn vrouw Regina die ook op de boot zat, blies dan ook huilend de aftocht. Yiannis heeft nog de hele nacht aan de boot gewerkt, maar zonder resultaat. Pas nadat er een week lang door monteurs aan was gewerkt, kwam de Regina weer in de vaart.

Telendos IV; Ik, Saki

Er was eens een beroemde advocaat op Kalymnos. De advocaat, Saki, kwam uit een rijk en intellectueel gezin, zijn broer was eveneens zeer geslaagd, als arts in het ziekenhuis van Kalymnos en tevens verdienstelijk in de politiek.

Saki studeerde rechten in New York, de wetenschap sprak hem direct aan. Nadat hij afgestudeerd was keerde hij terug naar zijn geboorteeiland Kalymnos, alwaar hij een advocatenkantoor oprichtte. Al snel groeide dit als kool en had hij diverse personeelsleden. Daarnaast bleef Saki de wetenschap een warm hart toedragen en promoveerde zelfs.

Toen werd het 1993 en knapte er iets in Saki's hoofd. Hij ging niet meer naar kantoor en had nergens meer zin in. Eenzaam thuis begon hij na te denken hoe hij zich toch zo ellendig kon voelen. Al snel had hij de oplossing gevonden; mensen hadden het op hem en zijn kantoor gemunt, en niet alleen op hem, maar ook op Kalymnos en zelfs heel Griekenland. Het kon niet anders of de inlichtingendienst van Turkije moest hier achter zitten. Dit moest Saki natuurlijk voorkomen, en zo begon hij mensen te waarschuwen. Helaas bleken die mensen zijn adviezen helemaal niet meer te geloven. Gedesillusioneerd begon hij over straat te zwerven. Zijn kantoor ging failliet, zijn huis werd openbaar verkocht. Saki begreep er niets van, het was overduidelijk dat iedereen zich tegen hem had gekeerd, terwijl er zoveel gevaar dreigde. Gelukkig was hij nog wel welkom bij Yiannis, Rita en Petroula op Telendos. Eens per week nam het bootje hem gratis mee en kon hij naar zijn vrienden van Rita's taverna, die lekker voor hem kookten en hem een warm thuis gaven.


Nu is het 2008 en Saki woont op een kamertje in Pothia, betaald door zijn broer. Psychiatrisch patienten worden op Kalymnos niet geholpen door de overheid en medicijnen of therapie krijgen ze niet. Gelukkig gaat de bevolking op Kalymnos wel goed met dit soort mensen om en zo brengen ze Saki eten, mag hij gratis met bus en boot en is hij overal welkom.

Regelmatig gaat hij nog naar zijn vrienden op Telendos en zo mochten wij kennismaken met deze bijzondere persoonlijkheid. Saki is bijzonder vriendelijk, en het duurde dan ook niet lang voor hij overal trots vertelde dat hij Nederlandse vrienden had. Hij zocht ons verscheidene keren op en zette zijn theorieen uiteen tijdens een van de 3 warme maaltijden (achter elkaar!) die Petroula voor hem kookte. Op een dag ging hij zelfs met ons zwemmen, al duurde dit maar kort, daar Saki zich erg onveilig voelde buiten de voor hem vertrouwde gebieden. Wat ons wel opviel waren de rare blikken van de andere inwoners van Telendos toen wij met onze vriend liepen. Het leek wel of zij uit de middeleeuwen kwamen (Telendos is daar geeltelijk wel mee te vergelijken), en dachten dat Saki's aandoening besmettelijk was. Gelukkig was het vuurfeest al voorbij, anders hadden ze hem nog op de brandstapel willen leggen.

Saki bleek een zeer oprechte, aardige vriend te zijn. Ook bleek hij naast zijn complottheorieen eigenlijk heel normaal te zijn. Zou het dan niet zo zijn dat hij eigenlijk een heel mooi leven heeft zo? En zou dit een bijkomstigheid zijn van een psychiatrische ziekte, of zou het heel misschien wel eens een beetje gespeeld kunnen zijn? Wij hebben onze bevindingen met zijn vriendin Petroula besproken, die hem al 15 jaar kent en ook zij moest bekennen dat zij daar af en toe wel eens aan twijfelt.
Saki heeft het erg vaak over het boek dat hij aan het schrijven is (onderwerp onbekend), en ik moet bekennen dat op zulke momenten toch wel eens de naam Günter Wallraff door mijn hoofd speelt.