Hoe blaas je een luchtbed op?

Sommige kennis is niet voor iedereen weggelegd. Het lijkt alsof iedereen op de wereld weet hoe je een luchtbed opblaast, of sterker nog dat je met deze kennis geboren dient te worden. Maar echt waar het heeft ons heel wat hoofdbrekens gekost.

Afgelopen week waren wij weer eens op Telendos. Wegens een onbegrijpelijk regeringsbeleid waren er nagenoeg geen strandbedden en parasols langs de stranden. Gelukkig had het enige, kleine winkeltje dat Telendos telt wel 2 luchtbedden te koop. Helaas zagen die er bij aankoop nog niet zo uit als op de foto.

Op het strand aangekomen begon Michael enthousiast op een van de ventielen van de strandbedden te blazen, te blazen en te blazen...geen resultaat. Hoe kon dat? Met net verse lenzen in de ogen heb ik het ventiel eens geïnspecteerd, wat bleek? het zat dicht! En niet alleen bij het ene bed, maar bij allebei! Wij dus alles weer ingepakt en enigszins verontwaardigd terug naar de winkel. Daar keek de vriendelijke man ons verbaasd aan, en vroeg of wij het ventiel dan toch wel indrukten tijdens het blazen? Wat onnozel stonden wij naar hem te grijnzen, waarop de aardige man ons voorstelde om maar even koffie te gaan drinken, zodat hij even de bedden voor ons kon gaan vullen (met pomp).

Tja je moet het maar weten. Om alle verdere verbazing voor te zijn zal ik het dus gelijk maar zeggen: ik kan ook niet fietsen.

Terug op Telendos

Na een lange winter zonder Telendos, zijn we eindelijk weer terug. Zoals al eeuwen, is er hier nauwelijks iets veranderd. De vriendelijkheid, de gezelligheid, de zon, de berg, de zee, de bootjes, de mensen en de vetes, het is er weer allemaal. De eerste dag begon al goed met de vangst van een tonijn en de verjaardag van Yiannis.

Nieuw op Telendos

Misschien is het leuke van Telendos wel dat er zelden iets veranderd. Het is goed als het is en wij, samen met diverse anderen, vinden het er heerlijk. Deze keer waren er zowaar drie vernieuwingen op het eiland: een bankje voor wachtenden op de boot, een klok/ bord bij de boot en een drinkwaterapparaat.

Dode na explosie op Griekse toeristenboot bij Kos

Je ziet ze meer en meer rond Kos en Kalymnos; de toeristische houten "piratenboten". Ook op Telendos legt er tegenwoordig elke week wel zo'n boot aan voor een paar uurtjes eilandverkenning. Zelf ben ik nooit met zo'n boot meegegaan, veel mensen zeggen dat die boten slecht onderhouden worden en levensgevaarlijk zijn, maar de voornaamste reden van mijn weigering is wel het hoge toeristische nep-gehalte van dit soort excursies.

Gisteren is het dus fout gegaan, en dit kwam niet eens door het slechte onderhoud. Bij het afmeren van de boot in Mandraki (Nisyros) wilde de bemanning vuurwerk afsteken met een replicakanon. Zij vulden het kanon daarvoor met explosief poeder,  waarna een explosie volgde die het leven aan de 54 jarige kapitein kostte en 6 passagiers verwondde. Onder de gewonden zijn 1 Nederlander, 1 Belg en 2 Duitse kinderen, zij blijken niet levensgevaarlijk gewond.

Update
Ik heb inmiddels per email wat vragen gekregen over om welke kapitein/ boot het precies gaat. Ik heb het even nagezocht en heb op het Maritime Bulletin het volgende gevonden: het blijkt te gaan om de maatschappij Eva Cruises van Kapitein Savvas.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

Beelden van Pserimos, Telendos, Kalymnos en Kos

Half af

Agios Savvas

Kalymnos

Pserimos

Pserimos

Griekenland blij met Europa

Spring maar achterop mijn fiets in Utrecht

Het weekend bleef een Grieks karakter houden, doordat we na vier jaar eindelijk weer eens, samen met Douwe, Bij Mykonos in Utrecht gingen eten.

In die vier jaar bleek er enorm veel veranderd in het centrum van Utrecht. Automatisch reed ik naar "mijn" vaste parkeergarage bij Hoog Catharijne, maar dat bleek inmiddels een bouwput te zijn. Niet alleen de garage was weg, maar ook het hele voorterrein bij Hoog Catharijne zag eruit alsof er een bom was ontploft. Dan maar bij De Jaarbeurs parkeren, daar bleek een congres van Jehova's Getuigen aan de gang te zijn, met als thema "Beveilig je hart". Nu is beveiligen in Utrecht geen overbodige luxe, maar van het beveiligen van het hart had ik niet eerder gehoord. Ik hoopte maar dat ook mijn auto, alhoewel een atheïst, van de veiligheid daar zou kunnen profiteren.

Traditioneel laat als wij waren, stond Douwe alweer een tijdje op de afgesproken plek op ons te wachten. We besloten eerst naar het Monopolie Neude te gaan, alwaar wij nu eens zonder regen, gezellig op een van de overvolle terrassen plaatsnamen. Direct viel ons een andere nieuwe tendens in Utrecht op; jan en alleman komt er tegenwoordig dingen aan je vragen. Er trok een hele stoet voorbij, die vroegen om aanstekers, het maken van een foto, geld, etc. etc. Ook aan het eind van de avond, toen wij terugliepen naar de Jaarbeurs werden wij constant aangeklampt door zwerfsters op fietsen, mensen die sigaretten, vuur of geld wilden. Ook andere mensen bleken hier last van te hebben, we hoorden zelfs iemand aan een fietser vragen of hij een eindje achterop mee kon rijden.

Het eten was gezellig, we hadden natuurlijk ook heel wat te bespreken gezien alle verhalen over Telendos. Dit alles hebben we nog even voortgezet op wederom het Neude, dit keer op het terras van een andere Griek, Delphi's. Douwe is inmiddels goed voorbereid. Wordt vervolgd op Telendos.

Spiros de Glaros

Spiros

Deze keer had er op Telendos een ware catastrofia plaatsgevonden. Vijf weken voor onze komst vond men een vreemdsoortige pasgeboren vogel, die hongerend en snaterend in het gras lag te weeklagen. Moeder was duidelijk gevlogen, hoogstwaarschijnlijk naar hogere regionen. Vanzelfsprekend was er wel een familie te vinden op Telendos, die het vreemde exemplaar liefdevol onder de vleugels nam.

Niet helemaal toevallig betreft de adoptiefamilie een gezin dat rijk is aan vis. Zo begon men de vogel, die men  direct de adoptienaam Spiros toewees, vis te voeren. Daar lustte de kleine Spiros wel pap van, met als gevolg dat hij er nu na 5 weken uitziet als een soort Pino: een enorm dik lijf met spillebeentjes. Door dit uit zijn kluiten gewassen postuur lukt het Spiros niet te vliegen. Keer op keer klappert hij gewichtig met zijn vleugels, maar het dikke lijf komt nauwelijks van de grond. Dit wekt enorme frustratie bij hem op, waardoor hij de hele dag gillend loopt te waggelen.

Volwassen Zeemeeuw

Natuurlijk heeft de adoptiefamilie zich ook gebogen over de soortbepaling van dit specimen, en zo kwam men tot de conclusie dat Spiros een Zeemeeuw (Grieks: Glaros) moet zijn. Gek genoeg moeten Zeemeeuwen niets van Spiros hebben, ze herkennen hem helemaal niet als Glaros en proberen hem aan te vallen. De uit de kluiten gewassen babyglaros lijkt niet alleen qua uiterlijk niet op een Zeemeeuw, ook zijn gedrag is door de menselijke opvoeding behoorlijk afwijkend. Naast de vliegstagnatie, is hij ook erg onhandig in zijn motoriek. Hij zwemt als een gehandicapte zwemmer zonder armen en benen en hapt dan hier en daar wat in het water, in plaats van vis pikt hij slechts plastic en andere zeevreemde voorwerpen op uit de zee. Verder loopt Spiros de hele dag achter mensen aan, vooral kinderen hebben zijn voorkeur. Om hem 's nachts te beschermen slaapt hij bij de opvangfamilie in een kooitje in de keuken. Door dit alles is Spiros behoorlijk tam geworden en ik denk zelfs dat hij zichzelf ook als mens ziet.

Spiros

In ieder geval is Spiros de leukste Zeemeeuw die ik ook heb gezien, al betwijfel ik of hij wel tot de Zeemeeuwensoort behoort. Misschien is hij wel een soort roofvogel of zo, die nu tot half mens/ half Zeemeeuw wordt grootgebracht en eigenlijk veel liever muizen zou eten. Het eeuwige nature/ nurture geval zeg maar. Het is afwachten hoe het verder met Spiros zal gaan, in de winter zijn er maar weinig mensen op Telendos, hij zal dan voor zichzelf moeten zorgen en of dat zal lukken?
Wordt vervolgd in september.

En de winnaar is; de wegspoel WC-rol (niet geschikt voor Telendos)

Lotus heeft in België de innovatieprijs gewonnen met toiletpapier waarvan het rolletje ook door het toilet kan worden gespoeld.

Er zijn maar liefst vijf jaar verspild aan research om met dit wereldschokkende artikel te komen. Al dit nutteloze onderzoek heeft in totaal, schrik niet, 15 miljoen euro gekost. Om niet helemaal uitgelachen te worden hebben de onderzoekers zich ook nog beziggehouden met een iPhone/ iPad applicatie rondom het ingenieuze rolletje. Voor mensen die nog twijfelen staat er op het rolletje de geruststellende tekst dat het door het toilet te spoelen is.

Helaas is de doorspoel WC-rol niet geschikt voor op Telendos (en andere Griekse eilanden), daar kun je namelijk zelfs het WC papier niet eens door het toilet spoelen. Gelukkig zal daar niemand om treuren, als de crises zo blijft doorgaan zullen ze er niet eens geld meer hebben voor toiletpapier, het wordt dan gewoon weer het boomblad, naar oud Grieks gebruik.

Bron

Distrifood
Lotus Aqua Tube

Survivors

Yiannis is na de ondergang van de Regina niet bij de pakken neer gaan zitten en heeft nu een nieuwe boot de Telendos Star. Na veel werk is dit toch maar weer de mooiste boot van Telendos. De echte survivor is de zeemeermin, zij is al dik over de 100 jaar en heeft, na een lang en gelukkig leven op de Regina, nu een waardige plek op de Telendos Star gevonden.

Telefoon van God op Telendos

Een wat sombere veerman, waarmee de meeste toeristen geen contact hebben, voer ons over naar Kalymnos. De boot was nog maar net vertrokken uit het haventje van Telendos, toen de papas met zijn gevolg al roepend en zwaaiend op de kade verscheen. Het was duidelijk dat de veerman dit wel zag, maar absoluut niet van plan was terug te keren.

Op zich verwonderlijk, gezien het grote respect dat een papas in Griekenland over het algemeen geniet. Papas was zulk gedrag dan ook geenszins gewend. De bootman toonde zich echter een waar erfgenaam van de Stoa en bleef conform deze stroming dan ook onbewogen doorvaren. Bijna bij Kalymnos gearriveerd ging echter de telefoon; een woedende papas aan de lijn. Het leek alsof God zelf belde, want de bootman liet de telefoon van schrik bijna in het water vallen en keerde de boot direct. Op volle toeren gingen wij rechtsomkeert naar Telendos en werd de papas met zijn gevolg alsnog in de boot genomen. Met een devote glimlach voer de veerman opnieuw richting Kalymnos.

Telendos; Nera, Palionisos en Kefala

We waren uitgenodigd voor een boottocht, die door Zorba's werd georganiseerd. Bestemming was Nera met tussenstops in Palionisos en Kefala.

Aanvankelijk was het nogal wachten op de kapitein, want hij moest eerst nog een gestrande papas ophalen op Leros. Bij zijn aankomst moesten alle spijzen en dranken aan boord getild worden, waarna wij het ruime sop kozen. Na een groot, nooit eerder gezien, gedeelte van Kalymnos te zijn voorbijgevaren, kwamen we aan bij Palionisos. Dit is een idolaat verlaten strandje, er was dan ook geen aanlegsteiger. Een paar zwemlustigen doken van de boot, vanzelfsprekend waren wij daar niet bij. Daarna vervolgden wij onze weg richting hoofddoel Nera. Dit bleek een al even verlaten eilandje, zonder inwoners. Desondanks heeft de orthodoxe kerk dit eilandje niet t in de steek gelaten; er is een prachtig kerkje. Het wordt ook nog vaak bezocht, want er lagen verse bloemen, wierook en plenty kaarsen om te branden. Al bij al een leuk plekje voor een gezellig middagje zwemmen en een leuke pciknick. Na ook het kruis nog beklommen te hebben gingen wij verder richting Kefala.

Kefala/ Vlihidia Beach ligt in een baai van Kalymnos, het deed ons erg aan Emporios denken. Enige verschil was de zeer lage aanlegsteiger, die ons bij het uitstappen direct de hoofdatractie van het jaar maakte. Eenmaal met beide zeebenen op de grond liepen we naar Paradise Yachtclub alwaar we nog zeer vrolijke uurtjes hebben doorgebracht. We merkten er in de verte nog een oude oma op wiens gezicht in tweeen werd gespleten door een niet te identificeren lijn die doorlipe op de muur. Bij vertrek bleek het haar snor te zijn.

De terugweg was een stuk ruiger dan verwacht tot een ieders jolijt, we kregen er een soort kermisatactie bij. Hierdoor werd menig wijnbeker buiten de inwendige mens geledigd. Niki, van huis uit uit een vissersfamilie afkomstig, had het letterlijk in haar vingers, want op een gegeven moment sprong een vis vanaf de reling zo in haar handen. Een mooie afsluiting van een geweldige uitstap, die volgend jaar wordt herhaald, naar een andere locatie.

Piraten-welkomstfeest op Telendos

Voor de derde keer dit jaar zijn wij weer afgereisd naar Telendos. Het onthaal was hartelijker dan ooit en men had zelfs een piratenfeest georganiseerd op onze eerste avond. Iedereen had enorm zijn best gedaan en zag er als superpiraten uit. Gezien het voor ons een surprise was moesten wij ons behelpen met een doek in het haar de tatoo's die Michael toch al heeft. Dit mocht de pret geenszins drukken, het werd dan ook een spetterend feest waarop geen van onze op het eiland aanwezige vrienden ontbrak.

Na van een zeer uitgebreid piratenbuffet te hebben genoten werd er ook nog een schattenjacht gehouden. Een kaart met aanwijzingen waar de schatten verborgen lagen wees ons uiteindelijk de weg naar sieraden, knuffelstenen en andere leuke souveniers. Hierna zat de stemming er helemaal goed in en werd de avond verdergezet met het luidkeels zingen van piratenliederen. Dit ging door tot diep in de nacht. Wordt er doorgaans nogal geklaagd als er wat herrie ontstaat op ons rustige eiland, de sfeer was nu zo warm dat uiteindelijk het hele eiland zich eensgezind aansloot.

Met alweer twee uitnodigingen voor nieuwe bruiloften op zak, rolden wij moe maar voldaan ons bed in.

Wordt vervolgd.

Telendos: geloof, bijgeloof, of waarheid ?

Geloof en bijgeloof liggen dicht bij elkaar op Telendos. Voor de inwoners is er zelfs geen enkel verschil tussen de twee. Alles is gewoon waar, daar zijn geen bewijzen voor nodig. Iedereen heeft dan ook wel enkele "waargebeurde" spannende verhalen te vertellen.

Zo komt de hele familie na een begrafenis nog enkele keren op bezoek bij de overlevende; na 1 maand, 3 maanden, 9 maanden en na 1 jaar. Iedereen brengt dan speciale cakejes mee. Bij het bakken moet je uitspreken dat alleen familie welkom is, want als je uitspreekt dat iedereen welkom is dan komen er geesten van alle overledenen. Het verhaal gaat dat een baldadig kind snel zei dat iedereen welkom was, de gevolgen laten zich vanzelfsprekend raden: de hele dag had men last van honderden geesten en zombies die in een niet aflatende stroom het huis van de overlevende bezochten. Er moesten 3 papassen aan te pas komen om dit euvel weer op te lossen.

Het gedeelte van het eiland achter het kerkhof wordt dead city genoemd. Natuurlijk niet voor niets! Over dit gedeelte van het eiland zijn tientallen getuigenissen van mensen die er hebben gewandeld en/of gekampeerd en 's nachts moesten vluchten, uit angst, omdat ze omsingeld werden door vele kinderstemmen. Onlangs gingen de twins, om stoer te doen, daar toch weer kamperen. Nadat hun tent omringd werd door voetstappen gingen ze voorzichtig buiten de tent kijken, niemand te zien natuurlijk, maar direct zwol het kinderkoor weer aan. De twins renden daarop gillend naar huis.

Het meest recente verhaal gaat over Yiannis, toch een van de stoerste jongens van het eiland. Hij werd, in mei dit jaar, midden in de nacht gebeld door een vriend, waarmee hij de volgende ochtend naar het Constantinus klooster zou lopen. De vriend drong aan dat het beter was nu al te vertrekken en zei dat hij direct moest komen, zelf was hij al onderaan het pad naar het klooster en daar zou hij op Yiannis wachten. Yiannis vond het vreemd van zijn vriend, maar besloot toch gevolg te geven aan het telefoontje. Het was inmiddels doodstil en pikkedonker. Vlakbij het hotel is een erg donker pad (in juni is hier eindelijk verlichting gekomen) langs een afgelegen strandje. 's Nachts zie je daar nooit iemand. Echter nu zag Yiannis een man bij het water zitten, hij had zijn handen tot een kommetje gevouwen en dronk daarmee water uit de zee. Yiannis riep de man, waarop deze zich oprichtte en zo'n 2 meter lang bleek te zijn, hij was helemaal in het zwart en had geen gezicht. Direct daarop sprong de man het pad op richting Yiannis, die met het hart in zijn keel het hazenpad koos. Rennend, buiten adem en trillend over zijn hele lichaam spoedde hij zich naar huis. Yiannis was er van overtuigd dat het de duivel was en al is hij anders niet bijzonder gelovig, hij is 2 dagen op bed blijven liggen geheel omringd door iconen. Zijn ouders waren behoorlijk bang door het verhaal en besloten papas uit te nodigen voor een gesprek. En ja hoor papas wist het zeker; het was de duivel geweest. Het advies luidde: vaker de kerk bezoeken en meer iconen kussen. En zijn vriend? die had inderdaad die nacht helemaal niet gebeld, hij lag gewoon thuis te slapen.

En ja zo zijn er nog tientallen verhalen, er is van de weduwen bijvoorbeeld niemand die hun overleden echtgenoot niet eens op bezoek heeft gehad 's nachts, terwijl andere overledenen constant dingen zoek maken en ze dan op vreemde plaatsen weer boven water toveren. Allemaal niet te bewijzen verhalen, maar het tegendeel hebben we ook nog niet kunnen bewijzen....

Telendos; Recycling van Quantum Touch beloning

Na Michael's succes met Quantum Touch op Telendos in april, stonden de zieken en gebrekkigen nog net niet in rijen op de kade, maar de eerste behandelingsaanvraag liet toch niet lang op zich wachten.

Natuurlijk was de oma, met de knie als de berg van Telendos, er als de kippen bij om Michael te claimen. Ze was uitzinnig van vreugde om Michael weer te zien, want de knie had na de behandeling van vorige keer nog slechts het formaat van een Hollandse heuvel. Oma kon weer redelijk lopen en haar verwachtingspatroon was evenredig bijgesteld; deelname aan de Olympische spelen voor senioren was nog slechts een paar behandelingen verwijderd van de realiteit.

Oma is niet rijk en vanzelfsprekend is in haar geval dankbaarheid het behandelingstarief. Deze keer stond oma er echter op Michael niet met lege handen naar huis te laten gaan. Het salaris bestond uit een grote tas met daarin een pot inlandse honing en 10 grote, zeldzame schelpen. Trots vertelde oma hoe zeldzaam de schelpen waren, waarop wij haar beteuterd aankeken. Wij zagen namelijk al de hoge boete opdoemen, die bij invoer in Nederland de beloning van de douane zou zijn. Tegen beter weten in probeerden wij dit nog uit te leggen, maar de mensen daar begrijpen daar niets van, het is immers toch een prachtig cadeau, wie zou daar nu iets van kunnen zeggen?

De schelpen lagen de dagen daarop als stenen op onze maag, want op zo'n klein eiland kom je daar niet ongezien vanaf zonder iemand te beledigen. En de sociale controle is extreem groot, dus zelfs het ondankbare plan ze ergens in een vuilnisbak te dumpen was onuitvoerbaar.
Na lang nadenken besloten wij, op een moment dat iedereen aan het eten is of anderszins druk bezig, tijdens zonsondergang, de schelpen stiekem verspreid over het eiland neer te leggen op diverse strandjes, alsof ze waren aangespoeld. (we wisten niet of de schelpen wel voorkwamen in die regio, dus misschien zou een eventuele vondst wel miraculeus worden). Sneaky stopten wij de douane-Damocles in een rugtas en terwijl Michael op de uitkijk stond, legde ik bij elk strandje waar we voorbijkwamen een schelp op het strand. In zee had ook gekund, maar dan heb je hetzelfde probleem dat je ze moet verspreiden, het zou namelijk niet ongemerkt voorbij gaan als er plotseling 10 bijzondere schelpen tegelijk zouden aanspoelen, en dat zou oma zeker ter ore komen.

Een van de schelpen hadden wij expres op een strandje neergelegd waar wij vaak komen, omdat ik vreselijk moest lachen bij het idee getuige te kunnen zijn van het vinden van de schelp. Aangezien op dat strand alleen het kruidenvrouwtje komt, om het geld van de ligbedjes te komen incasseren, wisten wij al bijna zeker wie de gelukkige vinder zou zijn. Temeer daar het kruidenvrouwtje in haar winkeltje ook schelpen verkoopt. En ja hoor, we hoefden nog geen half uur te wachten en het kruidenvrouwtje kwam langs, ze zag het direct, bukte en stak de schelp verheugd in haar tas. En zo eindigde een deel van de gift van oma in het winkeltje van het kruidenvrouwtje. Nu maar hopen dat de schelp niet een of ander uniek kenmerk had wat wij over het hoofd hebben gezien.

Telendos; zee-egels de delicatesse

Het is op Telendos inmiddels een bekend gegeven dat ik de plaatselijke delicatesse, zee-egels, afschuwelijk vind. Michael kan het in ieder geval qua smaak prima vinden met de mensen daar, zo is hij juist gek op het stekelige hapje.

Maki en Niki besloten Michael dan ook te verrassen met een bordje zee-egels. Ze werden keurig in tweeen gesneden, op een bordje gepresenteerd. Michael viel direct aan, hij begon echter na 1 hap toch wat bedenkelijk naar het bordje te kijken. Verbaasd vroeg ik hem of hij nu eindelijk doorhad dat de egels afschuwelijk smaken. Dat bleek niet het geval te zijn, maar "kijk maar eens goed". En ja toen zag ik het ook, de egels bewogen nog! Ongelooflijk, zelfs een half uur nadat zee-egels doormidden zijn gekliefd leven ze nog. Dit ging Michael toch te ver en zo werden de nog steeds springlevende egels doorgegeven aan een stel Fransen, die net als hun Chinese medemensen immers alles eten. Zelfs hen ging dit te ver, maar ze aten ze wel, nadat ze de egels stuk voor stuk vakkundig hadden vermoord, door de stekels er met een schaar af te knippen.

Telendos III; kattenholocaust

Normaal zijn er op Telendos meer katten dan inwoners. In april waren er nog zo'n 60 stuks. Je kunt nergens gaan zitten of er zit een heel leger katten te bedelen. Deze keer viel het ons direct op dat het stil was, erg stil.

Het verdwenen kattenmysterie blijkt een ware kattenslachting te zijn. Er zijn er ongeveer 50 vergiftigd. De dader is de beruchte gifmenger in een elektrische rolstoel, door zijn rijgedrag ook wel Schumacher genoemd. Deze onschuldig lijkende kattenhater heeft ook reeds de vergiftiging van vele honden op zijn geweten.

Helemaal voor niets blijkt de gifmenger zijn werk niet te doen. Gezien er nu bij Uncle George ook al verse hond op het menu staat. Lekker met shrimps en crab saus!

Terug van Telendos met de Connexxion deportatie-service

Ondertussen zijn wij weer terug van een weekje Telendos. Gistermiddag vertrokken wij, uitgezwaaid door onze nieuwe vriend Nic en het halve eiland, met de gedachte dat wij rond 00.00 weer thuis zouden zijn. Dit werd na allerlei verwikkelingen toch nog 4.00 uur vanochtend.

Het begon al op Kos, waar wij vertrokken met 1,5 uur vertraging. Transavia schijnt nog steeds de hagelschade bij vele vliegtuigen niet opgelost te hebben, en daarom moesten wij wachten tot zij ergens een vreemdsoortig toestel (de nooduitgangen heetten daardoor “Saida”?) konden leasen. Uiteindelijk lukte dit, en met de gebruikelijke vliegangst namen wij plaats in het toestel. Na gedurende 2 uur met zweet in mijn handen te hebben zitten wachten op het akelige opstijgen, konden wij nog steeds niet vertrekken. Er bleken nog 2 passagiers te ontbreken. Ongelooflijk dat daar nog op gewacht werd, na vele protesten besloot men dan ook maar de bagage van de 2 laatkomers uit het ruim te verwijderen. Helaas kon men die niet vinden, wat achteraf heel logisch was, daar de 2 een administratieve fout betrof en er dus helemaal niemand meer moest komen. Gelukkig voor ons bleken de administratieve fouten naast ons te zitten, zodat wij heerlijk ruim zaten.

Aangekomen op Schiphol zagen wij op de bagageband aanvankelijk niets komen, dit bleken de koffers te zijn van de administratieve fouten. Waarna wij ons naar de Schiphol Taxi balie spoedden. Daar bleek de administratieve fout plaatsgemaakt te hebben voor een chromosomale fout. In april hadden wij het bij hetzelfde bedrijf al aan de stok gehad met een chauffeuse (type ik had eigenlijk man moeten zijn) die zij hadden ingehuurd bij Connexxion. Wij moesten toen vreselijk lang wachten, waarna wij door de chauffeuse de hele weg werden uitgescholden, een en ander kwam tot een climax toen zij in Almere onze koffers door de straat gooide. Ik heb destijds een klacht ingediend, waarna ik een keurige brief ontving dat de chauffeuse een waarschuwing had gekregen welke was toegevoegd aan haar personeelsdossier. Nu wij wederom erg lang moesten wachten hadden wij al een donkerbruin vermoeden wie deze keer onze chauffeur zou zijn. En ja hoor daar ging de schuifdeur open en kwam de chauffeuse met een van woede vertrokken gezicht zwijgend op ons af. Haar werkgever had blijkbaar de waarschuwing ook letterlijk tot uitvoering gebracht en haar deze keer, als waarschuwing voor eenieder, in een bijpassend groen Gestapo pakje gestopt.

Met een rechte rug en ijzige blik marcheerde de chauffeuse naar het busje, alleen de Duitse marsmuziek ontbrak er nog aan. Gedurende het hele traject naar Almere , in een al even onheilspellende mist, werd er door haar geen woord gesproken. Eenmaal aangekomen hield zij zich wel aan de instructie dat zij niet meer met koffers van passagiers mag gooien, deze moest Michael eigenhandig uit het busje halen, onder het streng toeziend oog van de kampbeul. Vervolgens ging zij met een waanzinnige blik in haar ogen op zoek naar eventuele schade die wij in het busje zouden kunnen hebben aangericht, zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten zeg maar. Toen hier uiteraard geen sprake van was scheurde zij er met piepende banden vandoor, op weg naar een nieuwe deportatie.

Telendos vuurfeest 2009

Op vele plaatsen ter wereld springen mensen op 21 juni, midzomernacht, over vuren. Helaas lukt het op Telendos maar niet dit op de 21e juni rond te krijgen. Ook dit jaar was een en ander wederom vertraagd, met veel moeite werden gisteravond de voorbereid ingen afgerond en kon het vuurfeest toch nog plaatsvinden.

De animo om, zonder dokter en/ of ziekenhuis op minder dan 1 uur afstand, door een vuur te springen was wederom groot. Wonder boven wonder gaat dit elk jaar goed. Helaas was er dit jaar voor het eerst in de geschiedenis toch een slachtoffer. Vuurspringers zijn echter stoer, dus ook al zag de arm van het slachtoffer er uit als een verbrande, afgekloven kippenpoot, hij verliet zonder paniek en met opgeheven hoofd het slagveld.

Ook nieuw dit jaar was dat het springen met muziek gepaard ging. Een paar grote boxen en een vervormd geluid waren de attributen van dj Yiannis. Wat tot en met heden nog steeds tot veel geklaag onder de bewoners van Telendos leidt.
In ieder geval is de zomer weer begonnen, zelfs hier.

Griekse Bruiloft XI; Dronken Noren en lege vluchten

Er is niemand die zoveel meemaakt als Ketil uit Oslo. Een en ander wordt veroorzaakt door het (voor zijn werk) veelvuldig op veerboten moeten vertoeven, een bepaald soort onhandigheid en misschien ook niet in de laatste plaats alcohol.

Het was middernacht en Ketil ging zijn hut eens opzoeken. Hij lag nog maar net te slapen toen er een man binnenkwam. De man vertelde hem verbaasd dat Ketil in zijn hut en zijn bed lag. Ketil was woest, hoe durfde de man zomaar binnen te komen met zulke onzin. Op niet mis te verstane wijze werd de man door Ketil buitengezet. De volgende ochtend werd Ketil wakker en keek verbaasd naar de vreemde spullen die in de hut stonden, terwijl zijn spullen nergens te zien waren, deze bleken in de hut aan de overkant te staan.

Als Ketil ergens een hekel aan heeft (en daar kunnen wij ons helemaal bij aansluiten) is het wel Karaoke. Helaas was dit reisje samen met collegae en was het echt de bedoeling dat iedereen mee zou doen. Ketil wist 100% zeker dat hij dit niet zou doen, maar een snelle berekening leerde dat er veel te veel aanmeldingen waren en hij op plaats nummer 60 zou komen, niet meer die avond dus, vrolijk meldde Ketil zich aan met "My Way". Volkomen op zijn gemak nam Ketil plaats, terwijl de presentatrice de volgorde van die avond vertelde; Ketil Fjeld met "My Way" op nummer 2! Men heeft nog lange tijd gelachen om Ketil Sinatra.

Een andere reis logeerde Ketil op een hele grote boot. Helaas kon hij zijn hut niet vinden. Er waren honderden hutten en er aangezien Ketil geen enkel idee had waar zijn hut zich ongeveer bevond, zat er niets anders op dan het kaartje op elke deur te proberen. Dit was echter een bijna eindeloze bezigheid. Ketil kwam op het lumineuze idee naar de receptie te gaan en te vragen naar de hut van een goede vriend, genaamd Ketil Fjeld, waarop hij direct het juiste nummer te horen kreeg.

Verder hebben wij van Astrid en Ketil nog wat Noors geleerd, dit blijkt niet zo moeilijk te zijn. Helaas zijn wij nog niet verder gekomen dan de woorden betalen, hurenkunde en huusoccupant, waarvan de vertaling voor zich mag spreken.

Na alle verhalen van Ketil werd het tijd naar de luchthaven te gaan, alwaar tot onze blijdschap een Kredietcrisis-Transavia toestel klaarstond; slechts 21 passagiers!

The End