Dode na explosie op Griekse toeristenboot bij Kos

Je ziet ze meer en meer rond Kos en Kalymnos; de toeristische houten "piratenboten". Ook op Telendos legt er tegenwoordig elke week wel zo'n boot aan voor een paar uurtjes eilandverkenning. Zelf ben ik nooit met zo'n boot meegegaan, veel mensen zeggen dat die boten slecht onderhouden worden en levensgevaarlijk zijn, maar de voornaamste reden van mijn weigering is wel het hoge toeristische nep-gehalte van dit soort excursies.

Gisteren is het dus fout gegaan, en dit kwam niet eens door het slechte onderhoud. Bij het afmeren van de boot in Mandraki (Nisyros) wilde de bemanning vuurwerk afsteken met een replicakanon. Zij vulden het kanon daarvoor met explosief poeder,  waarna een explosie volgde die het leven aan de 54 jarige kapitein kostte en 6 passagiers verwondde. Onder de gewonden zijn 1 Nederlander, 1 Belg en 2 Duitse kinderen, zij blijken niet levensgevaarlijk gewond.

Update
Ik heb inmiddels per email wat vragen gekregen over om welke kapitein/ boot het precies gaat. Ik heb het even nagezocht en heb op het Maritime Bulletin het volgende gevonden: het blijkt te gaan om de maatschappij Eva Cruises van Kapitein Savvas.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

Beelden van Pserimos, Telendos, Kalymnos en Kos

Half af

Agios Savvas

Kalymnos

Pserimos

Pserimos

Griekenland blij met Europa

Telefoon van God op Telendos

Een wat sombere veerman, waarmee de meeste toeristen geen contact hebben, voer ons over naar Kalymnos. De boot was nog maar net vertrokken uit het haventje van Telendos, toen de papas met zijn gevolg al roepend en zwaaiend op de kade verscheen. Het was duidelijk dat de veerman dit wel zag, maar absoluut niet van plan was terug te keren.

Op zich verwonderlijk, gezien het grote respect dat een papas in Griekenland over het algemeen geniet. Papas was zulk gedrag dan ook geenszins gewend. De bootman toonde zich echter een waar erfgenaam van de Stoa en bleef conform deze stroming dan ook onbewogen doorvaren. Bijna bij Kalymnos gearriveerd ging echter de telefoon; een woedende papas aan de lijn. Het leek alsof God zelf belde, want de bootman liet de telefoon van schrik bijna in het water vallen en keerde de boot direct. Op volle toeren gingen wij rechtsomkeert naar Telendos en werd de papas met zijn gevolg alsnog in de boot genomen. Met een devote glimlach voer de veerman opnieuw richting Kalymnos.

Een ramp komt nooit alleen op Telendos

In 1923 werden de grenzen van het huidige Griekenland vastgesteld bij het Verdrag van Lausanne, dit was echter zonder de Dodecanesische eilanden die pas in 1947 bij Griekenland kwamen. Al betekent de naam Dodecanesos "Twaalf Eilanden", er behoren inmiddels heel wat meer eilanden tot deze archipel*.
Het werd dan ook tijd voor de Prefectuur een gedegen rampenplan samen te stellen, welke voor eenieder beschikbaar is middels een fullcolor folder genaamd "Natural Disasters".

De folder is ingedeeld in 3 hoofdstukken: aardbevingen, bosbranden en hittegolf. Alhoewel er uiterst nuttige tips instaan, vallen er ook nogal wat eigenaardigheden te lezen. Zo moet bijvoorbeeld in geval van een ramp de brandweer van Rhodos (5 uur varen) gebeld worden. Bij navraag bleek dit voor Telendos ook daadwerkelijk de enige mogelijkheid te zijn. Toen er een keer een brand was op Telendos moesten de eigenaars van tavernas al hun (verplicht aanwezige) brandblussers leegspuiten. Daarna moesten zij weken wachten tot deze weer gevuld konden worden en waren dus in overtreding; buiten dat zij het risico op een boete liepen moesten zij het hervullen van de blussers ook nog eens uit eigen zak betalen.

Mocht je buiten zijn en er doet zich plotseling een aardbeving voor, dan is het volgens de folder het beste jezelf te beschermen door een koffer of portemonnee boven je hoofd te houden. Als je slim bent heb je daarvoor thuis al je boeken van de planken gehaald. Lig je nog in bed als het gerommel begint, druk dan een kussen op je hoofd. In het geval van een bosbrand is het de bedoeling binnen te blijven wachten tot de brandweer uit Rhodos!) je komt redden, mocht dat dan nog nodig zijn. Tijdens het wachten kun je jezelf bezig houden met het afhalen van de gordijnen. Tijdens een hittegolf is het absoluut verboden bejaarden aan een boom te binden tijdens de vakantie.
Maar blijf in ieder geval altijd rustig!

* Gathonissi, Alimia, Arkoi, Armathia, Astakida, Astipalaia, Chalki, Chamili, Gaidaros, Gyali, Kalolimnos, Kalymnos, Kandelioussa, Karpathos, Kassos, Kastelorizo, Kos, Leros, Lipsi, Nisyros, Patmos, Pacheia, Platy, Pserimos, Rho, Rhodos, Simi, Strongili, Syrna, Telendos, Tilos en Zafora.

Bronnen
Archief van de Nederlandse Ambassade in Griekenland
"Natural Disasters"; Prefecture of Dodecanese

Telendos; Nera, Palionisos en Kefala

We waren uitgenodigd voor een boottocht, die door Zorba's werd georganiseerd. Bestemming was Nera met tussenstops in Palionisos en Kefala.

Aanvankelijk was het nogal wachten op de kapitein, want hij moest eerst nog een gestrande papas ophalen op Leros. Bij zijn aankomst moesten alle spijzen en dranken aan boord getild worden, waarna wij het ruime sop kozen. Na een groot, nooit eerder gezien, gedeelte van Kalymnos te zijn voorbijgevaren, kwamen we aan bij Palionisos. Dit is een idolaat verlaten strandje, er was dan ook geen aanlegsteiger. Een paar zwemlustigen doken van de boot, vanzelfsprekend waren wij daar niet bij. Daarna vervolgden wij onze weg richting hoofddoel Nera. Dit bleek een al even verlaten eilandje, zonder inwoners. Desondanks heeft de orthodoxe kerk dit eilandje niet t in de steek gelaten; er is een prachtig kerkje. Het wordt ook nog vaak bezocht, want er lagen verse bloemen, wierook en plenty kaarsen om te branden. Al bij al een leuk plekje voor een gezellig middagje zwemmen en een leuke pciknick. Na ook het kruis nog beklommen te hebben gingen wij verder richting Kefala.

Kefala/ Vlihidia Beach ligt in een baai van Kalymnos, het deed ons erg aan Emporios denken. Enige verschil was de zeer lage aanlegsteiger, die ons bij het uitstappen direct de hoofdatractie van het jaar maakte. Eenmaal met beide zeebenen op de grond liepen we naar Paradise Yachtclub alwaar we nog zeer vrolijke uurtjes hebben doorgebracht. We merkten er in de verte nog een oude oma op wiens gezicht in tweeen werd gespleten door een niet te identificeren lijn die doorlipe op de muur. Bij vertrek bleek het haar snor te zijn.

De terugweg was een stuk ruiger dan verwacht tot een ieders jolijt, we kregen er een soort kermisatactie bij. Hierdoor werd menig wijnbeker buiten de inwendige mens geledigd. Niki, van huis uit uit een vissersfamilie afkomstig, had het letterlijk in haar vingers, want op een gegeven moment sprong een vis vanaf de reling zo in haar handen. Een mooie afsluiting van een geweldige uitstap, die volgend jaar wordt herhaald, naar een andere locatie.

Griekse Bruiloft XI; Dronken Noren en lege vluchten

Er is niemand die zoveel meemaakt als Ketil uit Oslo. Een en ander wordt veroorzaakt door het (voor zijn werk) veelvuldig op veerboten moeten vertoeven, een bepaald soort onhandigheid en misschien ook niet in de laatste plaats alcohol.

Het was middernacht en Ketil ging zijn hut eens opzoeken. Hij lag nog maar net te slapen toen er een man binnenkwam. De man vertelde hem verbaasd dat Ketil in zijn hut en zijn bed lag. Ketil was woest, hoe durfde de man zomaar binnen te komen met zulke onzin. Op niet mis te verstane wijze werd de man door Ketil buitengezet. De volgende ochtend werd Ketil wakker en keek verbaasd naar de vreemde spullen die in de hut stonden, terwijl zijn spullen nergens te zien waren, deze bleken in de hut aan de overkant te staan.

Als Ketil ergens een hekel aan heeft (en daar kunnen wij ons helemaal bij aansluiten) is het wel Karaoke. Helaas was dit reisje samen met collegae en was het echt de bedoeling dat iedereen mee zou doen. Ketil wist 100% zeker dat hij dit niet zou doen, maar een snelle berekening leerde dat er veel te veel aanmeldingen waren en hij op plaats nummer 60 zou komen, niet meer die avond dus, vrolijk meldde Ketil zich aan met "My Way". Volkomen op zijn gemak nam Ketil plaats, terwijl de presentatrice de volgorde van die avond vertelde; Ketil Fjeld met "My Way" op nummer 2! Men heeft nog lange tijd gelachen om Ketil Sinatra.

Een andere reis logeerde Ketil op een hele grote boot. Helaas kon hij zijn hut niet vinden. Er waren honderden hutten en er aangezien Ketil geen enkel idee had waar zijn hut zich ongeveer bevond, zat er niets anders op dan het kaartje op elke deur te proberen. Dit was echter een bijna eindeloze bezigheid. Ketil kwam op het lumineuze idee naar de receptie te gaan en te vragen naar de hut van een goede vriend, genaamd Ketil Fjeld, waarop hij direct het juiste nummer te horen kreeg.

Verder hebben wij van Astrid en Ketil nog wat Noors geleerd, dit blijkt niet zo moeilijk te zijn. Helaas zijn wij nog niet verder gekomen dan de woorden betalen, hurenkunde en huusoccupant, waarvan de vertaling voor zich mag spreken.

Na alle verhalen van Ketil werd het tijd naar de luchthaven te gaan, alwaar tot onze blijdschap een Kredietcrisis-Transavia toestel klaarstond; slechts 21 passagiers!

The End

Griekse Bruiloft; Nederlands leren

Na de kerk zouden we naar de feestzaal gaan in Kastelli, aan de andere kant van het eiland. Naar oud en lawaai-achtig Grieks gebruik gebeurt dit met alle autos samen, in een lange optocht, luid toeterend.

Voor deze zeer speciale traditie had Yiannis taxis ingehuurd. Deze stonden al in een, zeer lange, rij klaar in de haven van Pothia. Nu was het inmiddels al erg laat geworden, niet alleen doordat wij uren te laat in de kerk kwamen, maar ook omdat niemand haast leek te hebben de kerk na afloop ook weer te verlaten. Wij gingen vast in een taxi zitten, dat leek ons het handigst, maar dat was verkeerd gedacht want er volgde nog een langdurige stoelendans van taxi naar taxi. Toen eindelijk was beslist welke gasten in welke taxi konden gaan zitten, riep "onze" taxichauffeur "Sodemieter op!". Boos keken wij hem aan en wilden alweer uitstappen, maar het bleek dat zijn Nederlandse schoonzusje hem Nederlands had geleerd. Hij besloot nu maar de lessen te staken, want zij had hem wijs gemaakt dat dit zinnetje heel beleefd was om tegen klanten te zeggen.

De tocht duurde wederom bijzonder lang, dit omdat toeteren alleen op de route niet genoeg was, er moest namelijk ook nog door alle andere straten gereden worden, zodat het zeker was dat er niemand op het eiland van een rustige nachtrust zou kunnen genieten. Ondertussen danste ik alvast, als proloog op het feest, de hele auto door. Voor mij bleek er een hond in de taxi te hebben gezeten, die volgens mij heel wat andere klanten in zijn vacht met zich meedroeg. Aangekomen in Kastelli, sprongen wij al krabbend van de jeuk de auto uit.

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft V; Siga, siga

Een Griekse bruiloft begint in het huis van de bruid. Hier vinden de niet te onderschatten tradities plaats, zonder welke een huwelijk absoluut niet door kan gaan.

Vervelende bijkomstigheid van deze proloog is dat het grootste deel van de tradities achter gesloten deuren plaatsvindt, en de gasten ondertussen, in en buiten het huis, uren moeten wachten. Af en toe mag je even naar boven als er een publieksceremonie staat te gebeuren. De Grieken vinden dit absoluut geen probleem, zij plunderen de gehele drankvoorraad van de ouders van de bruid en vermaken zich op die manier prima.

Alle ceremonies vinden plaats bij het bed, onder begeleiding van een duo met viool en zang. Als eerste wordt er in de straat een (echte!) baby ontvoerd, deze wordt vervolgens op het bed gesmeten, waarna de arme zuigeling bedolven wordt onder geld en kleding. Dit alles dient ervoor te zorgen dat bruid en bruidegom vruchtbaar en rijk zullen worden.

Daarna worden bruid en bruidegom gescheiden, op elk een aparte slaapkamer. De mannen gaan dan zingen en dansen bij de bruidegom die zich verkleedt voor de bruiloft. De vrouwen doen hetzelfde bij de bruid. Meest verbazingwekkend is dat dit zo lang kan duren. Kijk, het resultaat was er ook wel naar, maar had dit niet net zo goed met minder dan 5 uur gekund?

Inmiddels waren ze al 2 uur te laat voor de kerk, maar daar bekommerde niemand zich om (nou ja ik dan). Uiteindelijk ben ik ook veel te gestrest want zulke dingen blijken totaal niet van belang te zijn. Het zou waarschijnlijk vreemd zijn als een bruidspaar stipt op tijd bij de kerk aan zou komen

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft IV; Aanzoek

De avond voor de bruiloft werden wij uitgenodigd voor een diner met o.a. de ouders van de bruid en Petroula. Dit werd een gedenkwaardige avond, voor sommige mensen zelfs onvergetelijk.

Een en ander vond plaats in een restaurant op de weg naar Pothia (Kalymnos). Petroula zou ons met de auto ophalen, dit feit alleen al zorgde ervoor dat dichter Douwe al in de vroege avond ongeduldig aan de weg stond te wachten. Nu begint er in Griekenland nooit iets vroeg, en zeker niet te vroeg. Tot grote teleurstelling voor Douwe werd het niet alleen 21.30 uur, maar werden we ook nog eens niet door Petroula maar door Yiannis opgehaald. Dat alles mocht voor ons de pret niet drukken.

Aangekomen bij het restaurant was Douwe, die al jaren stapelgek is op Petroula maar dit niet durft uit te spreken, verbaasd van de charme van Petroula. Normaal zien wij Petroula altijd in werkmodus (onopgemaakt met zakkige kleren), nu was zij echter als tante van de bruid al helemaal in bruiloftmodus. De avond verliep verder heel gezellig met een hoop lachen, eten en drinken.

Douwe werd echter stiller en stiller. Hij vertrouwde mij toe dat hij Petroula toch wel heel leuk vond. Ik vertelde hem dat er dan, als hij snel in aktie zou komen, nog wel een dubbele bruiloft in zou zitten. Petroula heeft mij namelijk al jaren gezegd hoe fantastisch zij Douwe vindt. Soms werd het zelfs irritant en moest ik op een dag soms wel 100 keer aanhoren dat Douwe bijna de status van Aghios had bereikt. Al deze wetenswaardigheden noopten mij ertoe de dichter dan maar gelijk tot aktie aan te zetten, jawel hij zou nog dezelfde avond een officieel aanzoek moeten doen. Uiteindelijk zag hij dit zelf ook wel zitten, maar hij moest nog wat moed verzamelen. Na lange tijd vroeg hij plotseling de aandacht. Toen er een blablabla verhaal kwam over het geweldige eten etc, begreep ik wel dat het tot een aanzoek niet meer zou komen. Maar tot een ieders verbazing, stond Douwe op, zakte op zijn knieen naast Petroula en vroeg haar ten huwelijk.

En toen was het stil.....heel erg stil! De Griekse familie, en Petroula nog het meest, waren diep geshokeerd. Vol afschuw keken zij Douwe aan, terwijl Petroula nog iets stamelde over nadenken. Het erge was dat mijn shock nog het grootst was en, nog erger, dat hoe groter de shock hoe harder ik moet lachen. (Is een rare speling der natuur waar ik niets aan kan doen). Met alle moeite probeerde ik mijn lachen in te houden door aan gruwelijke dingen te denken, waardoor ik de avond verder doorbracht met een heel vreemde grimas op mijn gezicht.

Pas op de laatste dag kreeg Douwe,via via, te horen dat Petroula's antwoord nee was, is en blijft.
Ik geloof er niets van. Hoe kan dit dan? De Griekse tradities zijn ondoorgrondelijk.

Griekse Bruiloft III; Opbouw van Telendos

In de winter kan het op Telendos flink spoken en staat het zeewater tot bovenin het dorp. De terrassen worden daarom ontruimd en tavernas en kamerverhuur gesloten. Op 1 mei gaat alles weer open, daarom was er afgelopen week nog veel kluswerk te doen door de bewoners.

Sinds 554, toen Telendos door een aardbeving van Kalymnos gescheiden is, was het pad rondom het eiland in aanbouw. Net als de verlichting. Dit betekende dat je in het donker (en donker is daar nog echt donker) altijd met een zaklamp moest lopen, gedeeltelijk door mul zand.

Anno 2009 is het eindelijk gelukt en is het pad, dat elk jaar met 1 cm groeide, af. Tevens waren er de eerste tekenen van moderniteit gekomen in de vorm van een cadeautje van de burgemeester van Kalymnos; 2 straatlantaarns op zonne-energie. Het was een mirakel, wij stonden er met stomme verbazing naar te kijken.

Ook Yiannis de vader van de bruid was, tussen de bedrijven door, bezig met de opbouw van zijn restaurant. Helaas schoot dit bij hem niet op, daar hij alle bruiloftsgasten die hem bezochten koffie moest geven. (dat moeten komt niet door de gasten, maar door de ingebakken Griekse traditie dat hij dat nu eenmaal moet aanbieden, en de gasten dan niet mogen weigeren).

Maki was druk bezig met zijn dak, ook dat schoot helaas niet op doordat de panelen, van erg broos riet, her en der op de grond lagen, en ik in al mijn onhandigheid er steeds op ging staan waardoor deze afbraken. In ieder geval is het dak nu wel stevig, want er ligt alleen bedekking op dat mijn gewicht kon dragen.

Lees ook: Waarom Griekenland een Fuel Pass heeft en Nederland dure benzine.

Griekse Bruiloft II; Maria Naamdag

Na een misselijkmakende tocht op zee (door het ad hoc vertrek van de boot had ik geen tijd meer gehad primatour tabletten te nemen), arriveerden wij in de haven van Pothia. Tot onze verbazing stond Yiannis (vader van de bruid) ons al op te wachten, hoe kon hij weten dat wij een dag eerder aankwamen? Dit bleek hij ook niet te weten, maar aardig als de mensen daar altijd zijn, durfde hij dit niet te laten blijken. Dit kwam al snel uit toen er andere mensen verschenen. Toch was het handig dat hij er was, nu kon hij zelf aan de taxichauffeur uitleggen welk hotel hij voor ons geregeld had. En dat was wel nodig ook, want het was een nieuwe taxidriver. Een afkomstig uit Australie die, vreemd genoeg, nauwelijks engels sprak. Buiten nieuw was hij ook bijzonder irritant, door elke paar minuten te vragen of wij daar voor het eerst waren. Hoe vaak wij ook nee zeiden, het ging maar door in zijn steenkolen engels. Uiteindelijk, door slaapgebrek overmand, kon ik slechts uitgillen NEE!

Het voor ons geregelde hotel bleek Nefeli te zijn in Myrties. Gerund door Apostolis, een oude schoolvriend van Yiannis. Apostolis was speciaal voor ons en Douwe en nog 1 ander stel eerder opengegaan en nam zijn rol als gastheer uiterst serieus. Zo serieus, bleek de andere dagen, dat het meer een bezorgde vader leek. 's Avonds wachtte hij ons altijd op, hoe laat het ook was, en tikte dan verontrust op zijn horloge. Gelukkig sloeg na 2 nachten de vermoeidheid bij papa Apostolis toe en gaf hij mij toch maar een sleutel van de buitendeur.

Douwe was inmiddels ook gearriveerd bij Nefeli en al hadden wij inmiddels meer dan 30 uur niet geslapen, besloten wij toch eerst nog even ergens te gaan eten. Dat ging niet erg vlot, omdat wij eerst voorbij Babis kwamen en daar eerst wat moesten drinken.

Telendos werkt echter als een soort magneet op mij, toen ik eraan begon te denken dat ik nog tot de andere dag moest wachten alvorens daar weer te kunnen zijn, werd ik erg onrustig, klaarwakker en wilde er dan ook direct heen, boot of geen boot. Gelukkig hadden Michael en Douwe inmiddels het zombiestadium bereikt en was het gemakkelijk hen te overtuigen direct naar Telendos te gaan. Yiannis van de boot kwam gelukkig net aan en zo konden wij toch dezelfde avond nog naar Telendos.

Na Michael en Douwe bij Maki op het (ijskoude en donkere) terras te hebben achtergelaten bezocht ik Niki en Angela. Die maakten zich net kerkvaardig omdat het Maria Naamdag bleek te zijn. Erg belangrijk voor het kleine kerkje van Telendos, omdat deze ook met deze naam gezegend is. Altijd in voor een zegening besloot ik maar mee te gaan. De dienst bleek een drie uur durend spektakelstuk te zijn, met de nodige processies over het eiland. Er waren voor de gelegenheid maar liefst 5 papassen uit de kast gehaald. Nadat we allemaal de iconen van Maria uitgebreid hadden gekust en het inmiddels aardedonker was, bleek er nog een verplicht diner te zijn met de 5 papassen en de kerkgangers. Dit was geweldig, maar ik moest wel steeds denken aan Michael en Douwe die zonder eten, doodmoe op een terras zaten (die konden niets eten, omdat Niki moest koken en die zat in de kerk).

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft I

Vorig jaar zijn wij uitgenodigd voor de bruiloft van Sebastie en Vassili (Telendos), samen met dichter Douwe. Afgelopen week was het dan zover en zo togen wij voor 6 dagen naar Kalymnos/ Telendos.

Nu is mijn vliegangst niet echt bevordelijk voor mijn hartkloppingen en paniekaanvallen, maar Michael en Douwe deden er alles aan om mij daar doorheen te helpen. Zo dronken zij zichzelf, voor mij, alvast wat moed in op Schiphol, en had Douwe speciaal de achterste rij geregeld in het vliegtuig, omdat daar bij een vliegramp altijd de meeste overlevenden zouden zijn. (Volgens hem was Turlish Airlines de enige uitzondering??).

Zoals vaak het geval, landde het vliegtuig uiteindelijk toch op Kos. Daar zou Douwe direct doorreizen naar Kalymnos en ging dus op weg naar Mastichari. Wij hadden nog een hotel geregeld op Kos, om de bootstress nog een dagje uit te stellen. Het hotel zou, volgens de omschrijving, centraal gelegen zijn bij Kos-Stad, wat de andere dag gemakkelijk zou zijn om een snellere boot dichtbij te kunnen vinden.

Na lange tijd in een bus te hebben gezeten, reden we door Kos-Stad, en na nog langere tijd er ook weer uit. De omgeving werd van saai tot regelrecht troosteloos en verlaten. En daar, ergens op een kale vlakte, stopte de bus bij een nog kaler betonblok, dit bleek ons hotel te zijn. We keken elkaar aan en dachten gelijk hetzelfde; hier gaan wij niet blijven. Michael besloot dit binnen toch even te gaan opbiechten en om een taxi te vragen, het leek namelijk uitgesloten dat daar nog ooit vanzelf een levend wezen zou opdagen. De receptioniste was erg aardig en leek het heel normaal te vinden dat mensen bij het inchecken direct weer uitcheckten. Ook belde zij al automatisch een taxi. De taxichauffeur wilde ons blijkbaar zo snel mogelijk van het eiland weg hebben, en reed met piepende banden naar de haven (eigenlijk was dat helemaal niet zo ver). Daar hadden we mazzel want de snelboot naar Kalymnos zou net vertrekken. En zo kwamen wij bijna nog eerder op Kalymnos aan dan dichter Douwe.

Wordt vervolgd.

Met de Kameraden op Kalymnos

Na dagen zeuren mocht Angela voor het eerst van haar leven naar een concert. Volgens haar zou het een geweldig rockconcert worden in het centrum van Pothia (Kalymnos), op het plein naast de kerk, waarop duizenden rockfans af zouden komen. En wij mochten mee. Een en ander had vanzelfsprekend heel wat voeten in aarde.

Angela zelf kon zich de hele week slechts druk maken om de outfit waarmee wij op het concert gezien zouden gaan worden. Het was belangrijk als rocker gekleed te gaan, dus dat was perse zwart, we zouden voor gek staan met wat anders.
Maki en Niki, haar ouders, hadden hele andere zaken om zich druk over te maken. Ten eerste was er de prioriteit van het zoeken naar een echtgenoot voor hun dochter, want met 21 jaar nog ongehuwd zijn baart op Telendos vele zorgen. Daarnaast waren ze erg bezorgd dat er wat zou gebeuren met Angela. Wij moesten dientengevolge elke avond op audientie komen om een spervuur van vragen te beantwoorden. Alle huwelijkskandidaten moesten door ons streng gekeurd worden (naar oud Telendosse normen) tevens mocht Angela niet drinken, headbangen of zich anderszins afwijkend gedragen van de norm die geldt voor een net, ongehuwd meisje.
De verantwoording die op onze schouders rustte werd met de dag groter en wij begonnen dan ook angstig uit te kijken naar de vrijdagavond van het Grote Gebeuren.

Toch werd het vrijdagavond en vertrokken wij met een overenthousiaste Angela richting Kalymnos. Daar zouden wij haar buurmeisjes uit Kalymnos (in de winter woont Angela op kalymnos) ontmoeten op een terrasje om gezellig in te drinken met een frappe.
De buurmeisjes bleken twee valse krengen te zijn, die niets met Angela op hadden, maar gelukkig had zij dit in haar blijdschap niet door en bleef de stemming er in zitten.

Eindelijk konden we vertrekken naar het plein bij de kerk. Opmerkelijk was dat wij de enigen leken die die kant op gingen, dit terwijl er zo'n groot publiek verwacht werd.
Daar aangekomen zagen wij een podium met een tiental (lege) plastic stoeltjes ervoor. Meest shockerend was echter dat de strekking van dit concert direct duidelijk was; het plein, podium en zelfs de kerk hing namelijk vol met talloze vlaggen met hamers en sikkels. Aan de (kerk) muren hingen plakkaten met propaganda en het geheel werd geflankeerd door stoeltjes met stichtelijke propagandaboeken.
Het duurde dan ook enige uren voor het concert begon omdat het hele partijprogramma nog geschreeuwd moest worden op ouderwetse oostblokmethode, door een krakende, te luid afgestelde microfoon.
Het erge was dat het handjevol mensen dat er zat, aan hun t-shirts, baarden, lang haar en entousiasme te zien ook allen van de communistische partij bleken te zijn. Onze outfit maakte dan ook geen enkele indruk, zwart was duidelijk niet de norm.
Angela kon het echter niet deren en wachtte vol spanning op de muziek. Wij zaten ons te schamen en waren blij dat de kans door bekenden gespot te worden vrijwel nihil was.

Na al het schaamtevolle wachten kwam de vermeende wereldact dan toch nog. Een paar pubers met lang haar (zelfs zij waren niet in het zwart) bestegen het podium. Aangevoerd door een leadzanger met een wel erg vieze spijkerbroek, die kennelijk last had van een acute keelontsteking. De klassieke nummers waren nog wel aardig omwille van de nummers. Gelukkig waren de originele bands zoals U2 nog niet overleden, want anders hadden ze zich geheid in hun graf omgedraaid.

Geluk bij een ongeluk moest Angela met de laatste boot naar huis komen, en zo gingen we met de taxi, met piepende banden weer richting Telendos. Gelukkig had er nog 1 iemand van het concert genoten. En dat we met lege handen terug kwamen (zonder de echtgenoot) vonden Maki en Niki in dit geval helemaal niet erg.

Telendos IV; Ik, Saki

Er was eens een beroemde advocaat op Kalymnos. De advocaat, Saki, kwam uit een rijk en intellectueel gezin, zijn broer was eveneens zeer geslaagd, als arts in het ziekenhuis van Kalymnos en tevens verdienstelijk in de politiek.

Saki studeerde rechten in New York, de wetenschap sprak hem direct aan. Nadat hij afgestudeerd was keerde hij terug naar zijn geboorteeiland Kalymnos, alwaar hij een advocatenkantoor oprichtte. Al snel groeide dit als kool en had hij diverse personeelsleden. Daarnaast bleef Saki de wetenschap een warm hart toedragen en promoveerde zelfs.

Toen werd het 1993 en knapte er iets in Saki's hoofd. Hij ging niet meer naar kantoor en had nergens meer zin in. Eenzaam thuis begon hij na te denken hoe hij zich toch zo ellendig kon voelen. Al snel had hij de oplossing gevonden; mensen hadden het op hem en zijn kantoor gemunt, en niet alleen op hem, maar ook op Kalymnos en zelfs heel Griekenland. Het kon niet anders of de inlichtingendienst van Turkije moest hier achter zitten. Dit moest Saki natuurlijk voorkomen, en zo begon hij mensen te waarschuwen. Helaas bleken die mensen zijn adviezen helemaal niet meer te geloven. Gedesillusioneerd begon hij over straat te zwerven. Zijn kantoor ging failliet, zijn huis werd openbaar verkocht. Saki begreep er niets van, het was overduidelijk dat iedereen zich tegen hem had gekeerd, terwijl er zoveel gevaar dreigde. Gelukkig was hij nog wel welkom bij Yiannis, Rita en Petroula op Telendos. Eens per week nam het bootje hem gratis mee en kon hij naar zijn vrienden van Rita's taverna, die lekker voor hem kookten en hem een warm thuis gaven.


Nu is het 2008 en Saki woont op een kamertje in Pothia, betaald door zijn broer. Psychiatrisch patienten worden op Kalymnos niet geholpen door de overheid en medicijnen of therapie krijgen ze niet. Gelukkig gaat de bevolking op Kalymnos wel goed met dit soort mensen om en zo brengen ze Saki eten, mag hij gratis met bus en boot en is hij overal welkom.

Regelmatig gaat hij nog naar zijn vrienden op Telendos en zo mochten wij kennismaken met deze bijzondere persoonlijkheid. Saki is bijzonder vriendelijk, en het duurde dan ook niet lang voor hij overal trots vertelde dat hij Nederlandse vrienden had. Hij zocht ons verscheidene keren op en zette zijn theorieen uiteen tijdens een van de 3 warme maaltijden (achter elkaar!) die Petroula voor hem kookte. Op een dag ging hij zelfs met ons zwemmen, al duurde dit maar kort, daar Saki zich erg onveilig voelde buiten de voor hem vertrouwde gebieden. Wat ons wel opviel waren de rare blikken van de andere inwoners van Telendos toen wij met onze vriend liepen. Het leek wel of zij uit de middeleeuwen kwamen (Telendos is daar geeltelijk wel mee te vergelijken), en dachten dat Saki's aandoening besmettelijk was. Gelukkig was het vuurfeest al voorbij, anders hadden ze hem nog op de brandstapel willen leggen.

Saki bleek een zeer oprechte, aardige vriend te zijn. Ook bleek hij naast zijn complottheorieen eigenlijk heel normaal te zijn. Zou het dan niet zo zijn dat hij eigenlijk een heel mooi leven heeft zo? En zou dit een bijkomstigheid zijn van een psychiatrische ziekte, of zou het heel misschien wel eens een beetje gespeeld kunnen zijn? Wij hebben onze bevindingen met zijn vriendin Petroula besproken, die hem al 15 jaar kent en ook zij moest bekennen dat zij daar af en toe wel eens aan twijfelt.
Saki heeft het erg vaak over het boek dat hij aan het schrijven is (onderwerp onbekend), en ik moet bekennen dat op zulke momenten toch wel eens de naam Günter Wallraff door mijn hoofd speelt.