Artocracy in Tunesië

Afgelopen week lanceerde kunstenaar JR zijn Inside Out project in Tunesië. Dit project houdt in dat portretten van ex-dictator ben Ali vervangen worden door portretten van gewone mensen.

JR en de Tunesische fotografen waar hij mee samenwerkt (Sophia Baraket, Rania Dou, Wisal Dargueche, Aziz Tnani, Hichem Driss en Hela Ammar) hebben meer dan honderd portretten van Ben Ali vervangen. Waar Tunesiërs eerst aankeken tegen hun onderdrukker, zien zij nu de lachende gezichten van doodgewone medeburgers.

JR is een Franse kunstenaar die zijn echte identiteit niet aan het grote publiek bekend maakt. Hij noemt zichzelf photograffeur en zijn motto is dat de straat de grootste gallery ter wereld is. Thema's in zijn werk zijn betrokkenheid, vrijheid, identiteit en beperkingen. In 2010 won hij de TED prijs, deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een buitengewoon persoon, die daadwerkelijk iets doet om de wereld te veranderen.

Bronnen
JR net
The Art Resort
Wiki

Van de regen in de drup

Je hebt helemaal niets en dan krijg je de kans om in een ander land te gaan werken. Deze man uit Bangladesh was zo blij dat hij eindelijk zijn familie kon onderhouden. Na nog geen jaar in Libië gewerkt te hebben zit hij nu in een vluchtelingenkamp aan de Libanees-Tunesische grens. Geld om een ticket naar huis te kopen heeft hij niet.


Bron
News24

Limoengroen is niet lelijk

Amerikaanse onderzoekers hebben een limoengroene laptop ontwikkeld die slechts 100 dollar kost. De laptop, die niet groter is dan een schoolboek, is bedoeld voor arme schoolkinderen in ontwikkelingslanden.
Het eerste exemplaar werd woensdag in Tunesië door de Massachusetts Institute of Technology (MIT) gepresenteerd. Kinderen in Brazilië, Thailand, Egypte en Nigeria zullen naar verwachting de computer volgend jaar voor het eerst in gebruik nemen. Zij krijgen de computers cadeau van de overheid of van ontwikkelingsorganisaties.

Eindelijk eens een uitstekend initiatief!
Het is tegelijkertijd een tv, dus ik ga er vanuit dat ze dan ook een internetverbinding hebben.
Aan de zijkant zit een felgele slinger om hem mee aan de praat te houden als er geen stroom is. Helemaal perfect dus. Maar het zijn niet de allerarmste landen ter wereld. Waarom krijgen die kindertjes er dan geen?
Ze zouden veel meer aan eten hebben eigenlijk. Nu zien ze alleen de kleur van een limoen maar hebben er geen, dat is nog eens iemand blij maken met een dode mus. Wij hadden beter de dode mus op kunnen sturen, hadden die kindertjes tenminste nog iets te kluiven gehad en was er tenminste nog iemand blij geweest met een dode mus.

Zouden ze ook (tegen normale prijs natuurlijk) te koop zijn voor ons? Lijkt mij erg handig voor op reis. Uit het oog verlies je hem niet met zo'n kleur. Hij wordt gemaakt van rubber, dus dat is lekker stootvast. Wel nog iemand vinden die dan de slinger voor mij aan gaat draaien op een tropisch strand.