Dit weekend gingen we eindelijk eens op bezoek bij onze vriend Remco die tegenwoordig in Zwijndrecht woont. We kwamen zijn nieuwe huis bekijken, dat inmiddels al lang niet nieuw meer is. Iedere keer kwam het er niet van en, nu het eindelijk zover was, had ik er veel zin in om Remco weer te zien, maar eigenlijk helemaal niet om naar Zwijndrecht en Dordrecht te gaan. Ik dacht dat het er niets was en had vooral ook vooroordelen tegen de mensen die die gebieden bewonen en in elk woord kwistig met de letter t strooien.
Na ingecheckt te hebben bij
Hotel Dordrecht, togen we naar Zwijndrecht, alwaar we nog net op tijd Remco's huis vonden. Het vreemde was dat hij niet open deed, het is niets voor Remco om zich niet aan afspraken te houden, dus belden we nog maar een keer of 4 aan. Inmiddels heb ik nog even nagekeken of het wel het juiste huisnummer was, dat was het geval. Toch zag ik ineens iets vreemds; uit het naambordje bleek dat hier ene heer Kotelet woonde, en zijn buurman was de heer Zalm. Hierop Remco toch maar eens via de mobiel gebeld; het bleek dat we bij de verkeerde flat stonden. Dit deed mij weer beseffen dat ik eigenlijk nergens meer zonder leesbril heen moet gaan, de naam van de flat stond namelijk levensgroot boven de huisnummers.
We hadden een gezellige namiddag met Remco in zijn overigens prachtige woning. Een leuke bijkomstigheid is dat Remco op de 13e verdieping woont, hier kun je dus heel Zwijndrecht zien, en (ongezien) in de gaten houden. Zo zagen wij dat de mensen in Zwijndrecht, alhoewel voor een groot deel behoorlijk christelijk, hun tuinen ophogen met gestolen gemeentezand. Helaas hebben we de meest markante persoonlijkheid van Zwijndrecht niet gezien,
De Ridder van Zwijndrecht leek van de aardbodem verdwenen.
Ook op
culinair gebied kun je in Zwijndrecht prima terecht, dat bleek wel toen we naar het
Dok restaurant gingen. Het eten is er geweldig, de sfeer goed en, wat tegenwoordig een zeldzaamheid is, de bediening uitstekend. Een paar jonge jongens rennen zich er het vuur uit de sloffen. Daarnaast hebben ze een goede productkennis en zijn ze aardig en geïnteresseerd op een ongedwongen, oprechte manier.
Aan alles komt een einde, dus ook aan deze leuke avond. We waren nog net op tijd terug bij Hotel Dordrecht om achter de, nog net niet gesloten poort te parkeren. Daar wachtte een allervriendelijkste vrouwelijke nachtportier ons op, waar we nog een tijd gezellig mee gekletst hebben onder het genot van een biertje (de vermaarde 75 Whisky soorten hebben we maar aan ons voorbij laten gaan). Voldaan gingen we naar onze royale historische kamer, die eigenlijk net te mooi historisch is om gedateerd te noemen. Ook bij het ontbijt en vertrek was alles uitstekend geregeld en iedereen uiterst vriendelijk.
Nee echt, een weekendje Zwijndrecht - Dordrecht is een aanrader. Al mijn voordelen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen, en vooral de mensen daar hebben mij positief verrast. Van zoveel vriendelijkheid kunnen ze in Almere nog heel wat leren, dan neem je die extra t's gewoon voor lief. Dordrecht is trouwens een prachtige stad, met enorm veel bezienswaardigheden, reden om er snel nog eens terug te keren.
In totaal heeft Kaapverdië 10 eilanden, waarvan Sal en Boa Vista nu nog het populairste zijn. Wij kozen voor Boa Vista, het eiland dat het dichtste bij de kust van Senegal ligt. Er wonen zo'n 12.000 mensen, die als levensmotto " no stress" aanhangen. Vrijwel alle inwoners leven in de plaats Sal Rei, de hoofdstad van het eiland. Hierdoor is de rest van het eiland, op wat zand en steppestruiken na, leeg. Weinig te doen? Dat valt wel mee, je moet het alleen wel zelf zoeken. Een groot deel van de toeristen komen hun resort niet af. Dat is erg jammer, want wij hebben wel degelijk leuke dingen 
gezien. 
