Koffie uit de kattenbak 9:58

Jan Springael, koffiebrander en Belg, heeft een primeur in Vlaanderen. Hij verkoopt sinds kort Kopi Luwak, een koffiesoort uit Java die gemaakt is op basis van keutels van de civetkat. Het is de kaviaar onder de koffiesoorten en de duurste koffiesoort ter wereld. (met een prijs variërend van ongeveer € 200 per kg tot € 750 per kg). Deze hoge prijs wordt niet veroorzaakt doordat de gebruikte koffiebessen zelf zo zeldzaam zijn, maar door het zeer speciale productieproces.

De koffiebonen die voor deze koffie worden gebruikt, worden uit de keutels van de luwak, een civetkat gehaald, die voorkomt op het Indonesische eiland Java. Dit marterachtig dier eet de bessen van de koffieplant en poept achteraf de onverteerde koffiebonen weer uit. In Indonesië is er een gemeenschap van Kayuma's die zich bezig houdt met het opsporen van keutels van luwaks en hier de koffiebonen uithaalt. Een zeer arbeidsintensief en vies werkje (ik weet niet of je wel eens een kattebak hebt schoongemaakt?), per jaar kunnen ze maximum 230 kilogram luwak-koffie verzamelen. Vandaar ook het hoge prijskaartje.
Kopi Luwak is, naar zeggen, zeer zacht van smaak. De luwaks eten de bessen op als ze volledig rijp zijn en precies dat geeft de goede smaak aan de uitgepoepte koffiebonen. De bonen zijn dan ook heel egaal van kleur en vorm. Je kan de smaak vergelijken met deze van een zure, rijpe appel.

Dit alles verklaart ook het zure mondje van Camilla Parker Bowles, zij en Charles kregen namelijk als huwelijksgeschenk een zakje met deze koffiebonen van de Engelse schrijver, komiek en acteur Stephen Fry.

In Nederland is de koffie verkrijgbaar bij Hofje van Wijs in Amsterdam.

Het kan niet in Almere

Een beetje respect voor ouderen is op zijn plaats, tenminste zo ben ik opgevoed. Niets mis mee, ware het niet dat ouderen helemaal niet zo lief zijn als ons altijd werd voorgespiegeld. Het beeld van het lieve, oude omaatje, dat glimlachend een taart bakt voor de kinderen, is al jaren achterhaald. De bejaarde vandaag de dag is mondig en eist overal zijn plek op. Ze dringen voor in winkels, snauwen je af en zitten in de weg bij McDonalds. Als je ergens iets van zegt krijg je te horen dat zij de oorlog nog hebben meegemaakt en dat discrimineren verboden is. Inmiddels hebben zij een reeks van organisaties om je aan te klagen.

Ouderen hebben al sinds jaar en dag hetzelfde probleem: eenzaamheid. Vind je het gek?! Dat probleem wordt steeds groter, want wie wil er nog bij een zeurende, scheldende bejaarde op bezoek? En dus moeten zij de eenzaamheid verbreken door in groepjes rond te hangen in winkelcentra (afgekeken van de kleinkinderen) en in Almere een koffieclubje op zondagochtend bij McDonalds. Op de beste plaats van het restaurant zaten ze (met 30 personen!) in de weg met hun invalidenkarren, bemoeiden zich met andere klanten en maakten te veel herrie. Vriendelijk werd hen verzocht een andere plaats in het restaurant in te nemen zodat het voor het personeel ook nog een beetje werkbaar zou blijven en de kindertjes op de beste plaatsen konden zitten, waar McDonalds uiteindelijk voor bedoeld is.

Dit, toch heel reele verzoek, deed de bejaarden in woede ontsteken. Direct vormden zij een actiegroep met L. Rocourt als woordvoerder. Al scheldend en zielig doend verspreidden zij het bericht door het land, waar verontwaardigd werd gereageerd.
Nu moest maar eens naar buiten komen dat ze al jaren in achterstandswijken wonen, geen enkel toekomstperspectief hebben, gediscrimineerd worden en zeker nooit meer een baan kunnen krijgen. Om aan al deze wantoestanden een einde te maken zouden ze auto's in brand steken, invaliden en gaan vechten tegen de ME.
Helaas zijn de ouderen de weg een beetje kwijtgeraakt en nu zitten ze ermee in Parijs, Toulouse en Dijon.
Inmiddels heeft McDonalds Almere allang zijn excuses aangeboden, maar ja dat hebben ze niet gehoord.