Zomersint 2021

Vorige zomer durfde de Sint niet te komen vanwege corona. Gelukkig ging het feest vorige week wel door. 

Hoe pijnlijk is een COVID-19 PCR test bij het Huisartsenlab nu echt?

Na veel klachten over de PCR test bij het Huisartsenlab, met name over de te late uitslag, waren we weinig optimistisch gestemd toen wij er ook aan moesten geloven. Je schrijft je in, waarna je een formulier met barcode krijgt. Hiermee kun je je zonder afspraak laten testen op een van de testlocaties. Wij hebben de test laten doen in de drive through van het Huisartsenlab in Baarn. 

Op een late namiddag vonden we de vestiging in Baarn op een somber industrieterrein. De exacte locatie was direct herkenbaar aan de lange file in de smalle straatjes voor het industriële bedrijfspand. Dit moet wel tot ergernis van alle omliggende buren zijn, want tijdens de drie kwartier wachten, moesten er diverse vrachtwagens en andere voertuigen zich door de file een weg zien te banen. Naarmate de rij vorderde kreeg je meer en meer het idee in de rij te staan voor een carwash. Al kwam ook steeds meer de vraag bij ons op hoe pijnlijk het nou echt zou zijn. Tevens was het ook een heel surreële ervaring, wie had dit soort taferelen nou ooit kunnen bedenken? 

Eenmaal binnen in de teststraat werden  we verwelkomd door twee vriendelijke dames in het stemmig blauw. De een scande het formulier en de ander deed de test. Eerst werden er twee wattenstokjes in de mond gedaan, om wat keelslijm te vangen, dit voel je amper. Daarna een grotere wattenstaaf in de neus, deze werd behoorlijk hard aangeduwd. waarbij je direct een prikkend gevoel in neus en keel krijgt. Het voelt een beetje als een bloedneus/ De wattenstaaf in de neus was vooral prikkelend, maar niet echt pijnlijk, temeer daar het maar enkele seconden duurt. De test valt dus echt enorm mee, in tegenstelling tot alle sensatieverhalen die je leest. 

Goed, dan het wachten op de testuitslag. Deze kwam bij ons reeds de volgende dag om 23.30 uur, per sms en per e-mail. Gewoon ruim op tijd dus. Al bij al is de COVID-19 PCR test bij Huisartsenlab tot onze grote opluchting prima verlopen. En dan het allerbelangrijkste natuurlijk: we kregen beiden een negatieve uitslag. 

Naar school in Senegal

Twee weken geleden bezochten we een lagere school in Senegal.  Nou daar kunnen de kinderen in Nederland (of de scholen natuurlijk) nog heel wat van leren. In Senegal is iedereen blij en zeer gemotiveerd om naar school te gaan. Ze doen allemaal ontzettend hun best. Dit terwijl ze soms wel vijftien kilometer moeten lopen om op school te komen.

We werden ontvangen door de leraar en de directeur. Vooral de leraar was enorm bevlogen. Hij nam ons mee voor een bezoek aan de vierde klas, waar hij ons van alles vertelde over het onderwijssysteem in Senegal. Kinderen gaan vanaf zes jaar tot en met twaalf jaar naar de lagere school. In de zesde moeten ze examen doen om naar college te mogen gaan. Wie dat examen niet haalt, kan nog tot veertien jaar op de lagere school blijven, is het dan nog niet gelukt, dan houdt hier het onderwijs op.

Het onderwijs is vanaf dag een geheel Franstalig. Kinderen die thuis geen Frans praten, hebben dus al meteen een achterstand. Wij werden getrakteerd op diverse liedjes, allen zeer Frans en koloniaal, zelfs de Marseillaise ontbrak niet aan het repertoire. De kinderen zongen vol overgave.  Wellicht is de koloniale overgave mede te wijten aan het feit dat de school grotendeels gefinancierd wordt door een Franse betonfabriek.

Ondanks dat de kinderen over het algemeen uit arme gezinnen komen (de rijken gaan naar privéscholen), zagen ze er allemaal verzorgd uit en hadden nette kleren. Ook vonden ze het heel leuk om alles aan ons te laten zien. Vooral de schriftjes werden vol trots getoond. Kinderen moeten zelf voor schriften en pennen zorgen. Dit is in de buurt nauwelijks te koop, daarvoor moet je naar Dakar. Voor arme gezinnen is dat een hele opgave. Als je op vakantie gaat naar Senegal, neem dan in ieder geval schriften en pennen mee voor de kinderen, ze zijn je dan enorm dankbaar.

Sinterklaasfeest 2019

Melia Dunas The Level, Sal

In september zijn we weer eens naar Kaapverdië geweest. deze keer naar het eiland Sal. We hadden The Level geboekt in het Melia Dunas Hotel, zodat we toch een adul only vakantie hadden. Normaal kiezen we altijd voor Boa Vista, dus het was afwachten. Gelukkig viel het zeker niet tegen. Sal is niet heel erg anders dan Boa Vista, maar The Level is zeker een aanrader.

Bij aankomst zouden we een eigen receptie hebben, maar bij navraag moesten we toch gewoon aanschuiven in de hal. Echter na ongeveer een half uur kwam er een bel boy op ons af om ons te redden. Die bracht ons met een golfkarretje inderdaad naar een eigen receptie. Dat was een oase van rust. En zo konden we met nat handdoekje en cocktail in de hand, direct inchecken. Bij de receptie bevindt zich ook de privé lounge voor Level gasten. Hier zijn door de dag heen diverse hapjes en drankjes te krijgen.

De Level kamers liggen in het hoofdgebouw en zijn prachtig.  Het is een beetje vreemd dat alle Level-faciliteiten ver uit elkaar. liggen.  Dit maakt dat je toch bij een bar in de buurt zit waar iedereen dronken van zijn stoel valt en in het weekend de locals met elkaar op de vuist gaan. Op zich hoef je daar helemaal niet te komen, alleen weet je dat bij aankomst nog niet. Andersom wekken de Level-faciliteiten bij niet-Level gasten een enorme haat op. Doordat ze aan je bandje kunnen zien dat je daar zit, beginnen mensen plotseling verhalen te vertellen dat ze "lekker toch" in het Level-zwembad zijn geweest en zo. En inderdaad is de bewaking daar zo slecht, dat we zelfs zagen dat mensen die van het strand kwamen, hun voeten in het Level-zwembad afspoelden, onder het toeziend oog van de bewaker.

Verder was het grandioos. De a-la-carte restaurants, de bediening bij het zwembad, het ontbijt (vooral het Japans ontbijt), het vriendelijke personeel, het prachtige strand, de mooie tuin en ga zo maar door. Melia Dunas The Level is zeker een aanrader.

Van Hanh Pagode en Sangha Almere

Iedere keer als ik naar de tandarts ging (nu heb ik een andere), kwam ik voorbij de prachtige en voor mij mysterieuze Van Hanh Pagode, die Almere Buiten sinds 2015 opfleurt. Ik was altijd van plan om er eens een kijkje te gaan nemen, maar dat kwam er nooit van. Het leek mij ook altijd dicht of in ieder geval niet heel uitnodigend om binnen te komen, in tegenstelling tot veel boeddhistische tempels in Azië. Onlangs zag ik een aankondiging voor een introductie mediteren van de Sangha Almere. Een mooie gelegenheid om eens een kijkje te nemen in de Van Hanh Pagode.

De parkeerplaats is aan de achterkant en daar bleek het helemaal niet zo stil en verlaten. Ook bij binnenkomst was het een drukte van belang. De echte tempel is boven. Beneden is er een keuken en zijn er diverse ruimtes waar vooral de Vietnamese gemeenschap van Almere elkaar ontmoet. Het is dan ook een Vietnamees boeddhistische tempel. Na navraag bij een vriendelijke meneer, toog ik naar boven naar de tempel. En al weet ik best veel van het boeddhisme, door alle nieuwe indrukken maakte ik de stomste beginnersfout die je kan maken: ik ging met schoenen aan de tempel in. Gelukkig zaten er al een paar vriendelijke dames van de Sangha Almere en werd ik niet gelijk de tempel uitgegooid.

Het gezelschap was gemêleerd, maar Vietnamezen zag ik niet. De Sangha Almere is meer een westerse aangelegenheid. De meditatiegroep komt dan ook bijeen om te oefenen in de traditie van Thich Nhat Hanh, een Vietnamese boeddhistische monnik, die in het westen zeer populair is. Hij heeft vele boeken geschreven en heeft een heel toegankelijke manier van mediteren ontwikkeld. De Sangha heeft als doel een bijdrage te leveren aan het ontwikkelen van aandacht, begrip en liefde, zoals door Thich Nhat Hanh doorgegeven. Deze elementen waren duidelijk aanwezig en het was dan ook een mooie avond. Het mediteren  was heel anders dan ik gewend ben, veel eenvoudiger en in de vorm van een soort versjes, maar heel leuk om eens mee te maken.

De tempel zelf is mooi, vooral het altaar met drie reusachtige beelden:
Middelste: Sakyamuni Boeddha geboren als Siddharta, grondlegger van de boeddhistische leer voor onze wereld, staat symbool voor inzicht.
Links: Ksitigarbha, is een Bodhisattva (iemand die zijn eigen Boeddhaschap uitstelt om zich ten dienste te stellen van alle levende wezens. Staat voor moed.
Rechts: de Bodhisattva Guan Yin, zij staat symbool voor mededogen.

In de zaal met Boeddhabeelden komen mensen zichzelf verbeteren. Daardoor zal de wereld elke dag iets mooier worden. En dat is een mooie gedachte.

Hulp nodig met je tekst?
Ik maak teksten die kloppen en gelezen worden

ZomerSint

Afgelopen zaterdag was het weer zover, de ZomerSint was in het land. De Sint wist niet wat hem overkwam, hij en zijn Pieten moesten met kaplaarzen en zuidwester door de straten. Wij moesten door het slechte weer ook binnen zitten, maar dat was uiteindelijk nog net zo gezellig. Dank je Sinterklaasje!

Klein Lourdes en het Aspergefestival

Voor het eerst in de geschiedenis besloot hotel De Rosep dit jaar het traditionele asperge diner-dansant af te schaffen. Tijden veranderen, maar feit is wel dat de zomer niet kan beginnen zonder dit festijn. Gelukkig had Parkhotel Horst dit op tijd door en konden wij bij hen boeken voor het Aspergefestival. Bijkomend voordeel was dat we nu eerst op bedevaart konden naar het dichtbij gelegen Klein Lourdes: Lieve Vrouwe Troosteres der verdrukten in Tienray.

Wij besloten vroeg weg te gaan, het zou immers wel druk zijn bij zo'n bedevaartsoord met bussen vol zieken en kreupelen. Tot onze grote verbazing konden wij met gemak voor de deur parkeren en leek heel Tienray uitgestorven te zijn. 

Wij besloten eerst maar eens te gaan lunchen, zodat het wonder niet te zwaar zou vallen op een lege maag. We hadden de keuze uit twee gedateerde, lege lunchrooms annex cafés. We kozen lukraak de linker. Dat bleken geen Limburgers. We hoorden de makelaar al zeggen, dagelijks bussen voor bedevaartgangers, daar val je je geen buil aan. Nu zat er een armoedige familie in een aftands interieur. De zielige zelfstandigen hadden een kaart die bij een bus bejaarden op bedevaart paste. Bij ons viel de vette kroket zwaar op de maag en moest ik met maagzuur van de tomatensoep uit blik, Maria gaan aanschouwen. 

Nu wij onze goede daad hadden verricht, konden wij met een gerust hart naar Klein Lourdes. Nog steeds zagen we niemand, maar dat zou binnen bij de replica van de grot van Lourdes wel anders zijn. De kerk zag er heel gewoon en leeg uit. De grot zagen wij niet. Misschien was er een geheime doorgang aan de achterkant? En ja hoor, rechts achterin de kerk zagen we Maria staan, op en tussen een soort dozen van papier marche. Ach de bedoeling is natuurlijk heel goed. En gelukkig vindt Maria dat ook, want de muur naast de artificiële grot hangt vol met dankbetuigingen van mensen die genezen zijn. Zo zie je maar, never judge a book by its cover. 

Na nog wat omzwervingen door Horst, waar een kermis was met slechts een fractie meer bezoekers dan Klein Lourdes, besloten we naar ons hotel te gaan. Dat viel niet tegen, wij hadden een de luxe kamer met prachtig uitzicht op het meer. De badjassen, slippers en badhanddoeken voor de wellness lagen al klaar. Helaas waren we onze zwemkleding vergeten, maar we hebben gezien dat we die een volgende keer zeker mee gaan nemen. 

Dan maar wat gaan drinken. En dat bleek in het Parkhotel in een multifunctionele ruimte te zijn, die dienst doet als ontbijtzaal, lunchrestaurant, dinerrestaurant, bar en lobby. Gelukkig hadden ze handige lampjes op tafel die je om kon draaien, zodat de ober kon zien dat je hem nodig had. Dat werkte 's middags nog prima, helaas 's avonds niet. 

Het Aspergefestival moest een heel spektakel worden, de asperges
hingen al aan het plafond.Het leek alsof we zouden gaan koekhappen, maar dan met asperges. 

Het Aspergefesival begon met heerlijke amuses. En er was een band, FF Dimme. Die deden hun naam eer aan, want ze waren meer gedimd dan dat ze er waren. Te horen aan de uitgebreide beschrijvingen van het eten, als ze af en toe even terugkwamen, was hun hoofddoel eerder eten dan optreden. Maar verder deden ze het leuk. Ze dachten gelukkig ook nog aan de Dodenherdenking en zo waren de meeste mensen twee minuten stil.

Het voorgerecht was in buffetvorm. Ook lekker. Maar toen stopte het. Het werd tien uur, elf uur, je verwacht al niets meer, maar toen kwam toch het hoofdgerecht nog op tafel, vanzelfsprekend asperges. Nog net voor afloop rond twaalf uur, werd er een nagerechtenbuffet neergezet, De wijn kon je bij een kraampje halen, en deze was van goede kwaliteit en er was voldoende keuze. Al bij al was het heel gezellig en hebben we lekker gegeten.

Wij waren overigens niet de enige oud-Rosepgangers. Er waren nog andere oude bekenden, en zij hebben ook al geboekt voor het wijn en wildfestijn in Parkhotel Horst. Dat is heel slim gezien om daar nu al uitnodigingen voor neer te leggen, want bij de Rosep duurt het altijd heel lang voor de datum bekend is.

Wij vinden De Rosep net iets beter qua eten en gaan daar wel weer naartoe voor het wilddiner. Maar Parkhotel Horst is zeker een goed alternatief, met mooie kamers, vriendelijk personeel en de prachtige ligging aan een meer. 

Culturele verschillen in het herdenken van de slavernij

In Senegal zijn we erachter gekomen dat het herdenken van de slavernij daar heel anders aan toegaat dan in het westen. Een land dat op zo'n grote schaal met deze gruwelijke praktijken te maken heeft gehad als Senegal, gaat op (voor ons) heel vreemde wijze om met dit fenomeen.

Eigenlijk is het ook niet zo vreemd. Bij ons moet alles altijd onder het vloerkleed gestopt worden en dus is herdenken vaak de gruwelijkheden verstoppen achter bloemenkransen en stemmige muziekjes op daarvoor vastgestelde dagen. Het is niet voor niets dat Zwarte Piet tegenwoordig schandelijk wordt bevonden. In Senegal waar ze het grootste slavenmonument ter wereld hebben (Gorée), staan door het hele land houten slaven op denigrerende wijze, bloot en bezig met vernederende taken, tentoongesteld.

Het gekke is dat het geen herinneringsbeelden leken, maar eerder decoratiestukken. Zo stonden er in ons hotel verschillende houten slaven, in blote kont, prominent in de lobby van ons hotel. De houten beelden hadden ook nog eens karikaturale trekken, die in de verste verte niet leken op de Senegalezen.

Je kon niet in de lobby gaan zitten (de enige plaats met een redelijke internetverbinding) zonder dat je met plaatsvervangende schaamte naar de beelden moest kijken. In het midden van de lobby stond een grote waterput, waar de beelden her en der omheen stonden. Maar misschien is dat nu juist ook wel weer heel sterk, dat je schaamte krijgt door de tastbare herinnering. Is dat niet beter dan Zwarte Piet verstoppen onder een paarse of groene ontkenningslaag?

Hoewel een gids ons vertelde dat niet de blanken de oorzaak van de slavernij waren, maar de lokale koningen, omdat die bijvoorbeeld luxe producten als sigaren en dure drank ruilden voor sterke mannen uit hun eigen stam. Tja voor elke gruweldaad zijn natuurlijk altijd meerdere schuldigen aan te wijzen. Dan krijgen we de aloude vraag, wie is schuldiger, de dader of de meeloper?

Roze Meer, Senegal

Het Roze meer (Lac Rose) ligt op 25 km van Dakar en is niet altijd roze, zoals wij zagen. Het meer kleurt roze door de werking van de zon op het zout en het roze plankton dat erin voorkomt. Het moet dan wel onbewolkt en boven de dertig graden zijn. Toen wij er waren was het wel warm, maar half bewolkt en dus waren er alleen wat roze plakkaten in het water te zien. Het meer is zo zout, dat je er op kunt drijven als in de Dode Zee.

Het Roze Meer wordt vooral voor zoutwinning gebruikt. Iedereen mag er gratis zout winnen. Dit is echt een monnikenwerk en levert maar een klein beetje geld op. De mensen staan hiervoor veel in het zoute water, wat geen pretje moet zijn. Als het zout gewonnen is, wordt het op bergen langs de kant gelegd. Ieder heeft zijn eigen berg. Het zout wordt aan het westen verkocht als keukenzout en strooizout. Misschien rijden we dus weleens over het Senegalese zout. Het is goed om er eens bij stil te staan hoe hard hiervoor is gewerkt.