"The great" Dave Martin

Natuurlijk kon tijdens ons verblijf in King's Lynn een bezoek aan een authentieke engelse pub niet ontbreken. Het werd de Crossroads, tot grote blijdschap van eigenaar Robin. Robin ziet namelijk nooit Nederlanders en hij wil juist zo graag herinneringen ophalen omdat hij vroeger in Nederland heeft gewoond. Dat vroeger was wel letterlijk vroeger, meer in de prehistorie. Zo vertelde hij over de Slag om Arnhem alsof het gisteren had plaatsgevonden. Ook vond hij het moeilijk te bevatten dat wij nu in de Zuiderzee wonen.

Een andere eigenschap van Robin is dat hij, als hij eenmaal aan het praten is, niet meer stopt met praten. Nu was dat al lastig, nog lastiger was dat er een "artiest", genaamd Dave Martin door de verhalen heen zong. Dave is een zielige man die zich voordoet als wereldster. Zijn zangkwaliteiten zijn zo matig dat het op je lachspieren werkt, gelukkig was er niemand beledigd door de onophoudelijke lachbuien van Louise en mij, in tegendeel; Robin dacht dat zijn verhalen zo leuk waren dat wij daarom zo moesten lachen, ster Dave dacht dat wij zo genoten van de muziek. Zeker toen wij nog even een foto maakten bevestigde dat voor hem alleen maar zijn sterrenstatus. Zijn kruin groeide helemaal tot het plafond toen Mike (zelf een echte goede zanger, verhaal daarover volgt nog) het allemaal zo zielig vond dat hij het nodig vond hem valse complimentjes te geven.

In ieder geval zullen wij Dave Martin nooit meer vergeten, zelfs met X-factor heb ik nog nooit zo'n slechte zanger gehoord.
Het is maar goed dat baas Robin overal doorheen praat, want als hij werkelijk gehoord had hoe slecht het was had hij Dave Martin nooit voor heel 2007 geboekt. Wil je dus echt een avondje lachen, dan heb je nog heel 2007 om naar Crossroads in King's Lynn te gaan.

Met de gebroeders Wright naar King's Lynn

Deze jaarwisseling hebben wij voor de verandering eens niet op een klein eiland doorgebracht maar op een groot eiland; Engeland. Hoeven wij anders slechts een kwartiertje te varen, nu moesten wij ons leven wagen in een KLM propellervliegtuigje dat erg deed denken aan het eerste vliegtuig van de gebroeders Wright. Voordeel was wel dat wij om 21.00 uur vertrokken en na een uur vliegen ook om 21.00 uur aankwamen in Norwhich. Na een uur terug in de tijd te zijn gegaan landden wij in een compleet andere wereld. Onze bestemming was King's Lynn in Norfolk waar wij 4 dagen hebben doorgebracht bij onze vrienden Mike en Louise Fox, die wij uit Telendos kennen.

Gelukkig kwamen ze ons van de luchthaven halen want het linksrijden is niet iets dat wij tijdens ons verblijf onder de knie hebben gekregen. Mike had wel wat last van een zware voet, wat zijn invloed had op het gaspedaal en ook op de kleur van Michael's gelaat, dat steeds bleker werd. Tijdens de rest van ons verblijf is die kwaal gelukkig vanzelf opgelost.

Buiten het links rijden zijn er, ondanks dat Engeland zo dichtbij is, talloze verschillen (in Norfolk); o.a. het is overal heel netjes zowel op straat als bij de mensen thuis (kunnen wij nog wat van leren), de mensen zijn beleefd en vriendelijk, iedereen is erg gastvrij (wij hadden amper tijd om alle uitnodigingen af te werken), gebrek aan tafels in de huizen (wat betekent dat je met je koffiemok boven witte tapijten moet balanceren), het klimaat lijkt wel veel beter; warmer en ook de regen valt wel mee, tevens is het belastingklimaat veel gunstiger, minder criminaliteit, de meeste dingen zijn goedkoper (vooral de huizen en de restaurants).

In de gezellige logeerkamer hebben wij heerlijk geslapen, met authentieke engelse kat op bed. Het is er zo stil dat wij bij het wakker worden dachten dat het autoloze zondag was, de rust bleek gewoon normaal te zijn in King's Lynn.

Mike and Louise thanx for the wonderful days!