Posts tonen met het label zeehonden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zeehonden. Alle posts tonen

dinsdag, april 14, 2009

Vlieland III; Milieuproblemen en kleurstoffen

Geinspireerd door de zee en Pastorale (En bij het water speelt een kind En alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach ‘k Hou van je warmte op mijn gezicht Ik hou van de koperen kleur van je licht Ik geef je water in mijn hand En schelpen uit het zoute zand Ik heb je lief, zo lief) besloten wij de andere dag schelpen te gaan zoeken.

Dit bleek vanaf 1969 enorm veranderd te zijn. Je zou daar geen kind meer met goed fatsoen laten spelen, bij het bovenduinse hotel Seeduyn hebben ze niet voor niets een fles terpentine staan om het teer van je schoenen te halen, voor je daar de vloer verpest. Ook de schelpenpopulatie heeft zich hieraan navenant aangepast. Vanzelfsprekend zagen wij dit keer ook geen zeehonden, als ze er al waren hadden ze dezelfde kleur als de zee.

Desondanks wordt de populatie Gooise "kakkers" met de maand groter op Vlieland. Gelukkig zijn deze voornamelijk geconcentreerd in Badhotel Bruin en dus grotendeels te vermijden. (Uit betrouwbare bron: Het personeel lacht jullie uit als jullie weg zijn! :-))
Voor de kinderen trekken zij in ieder geval niet naar Vlie. Die zijn wel een paaseitje gewend, maar de Vlielandse paashaas bleek zich daar niets van aan te trekken, en zijn eieren gewoon bij de Aldi te kopen. (inclusief alle mogelijke foute vergiffen en kleurstoffen, waar menig Goois kind na het nuttigen wel een ADHD aanval van zal hebben gekregen).

Wordt vervolgd.

dinsdag, november 11, 2008

Dichten in het zand

Ik kan je wilde ziel niet vangen zilte druppels vluchten uit mijn hand'
Mijn eiland mijn verlangen, zacht streel ik je witte zand

De Vliehors Expres rijdt met zeer speciale banden, wanneer er over het zand wordt gereden verschijnt er een tekst in het zand. De tekst is het winnende gedicht van de elk jaar speciaal hiervoor uitgeschreven gedichtenwedstrijd, welke in de band is uitgesneden.

Ook wij besloten de tocht met de Vliehors te maken over de zandvlakte van 20 vierkante kimometer; de Sahara van het Noorden. Al is dit militair oefenterrein, in het weekend hoef je niet bang te zijn voor bommen en straaljagers want er zijn dan geen oefeningen.
Zonder zorgen genoten we nog even op een terrasje van het bijna zomerse weer, waarna we vertrokken naar de de punt van de Hors. De kilometers zandvlakte zijn alleszins niet saai, want Wouter en zijn trekzak gaan mee op de bus, tussen de bekende meezingers vertelt hij erg grappig over het reilen en zeilen op Vlieland. En passant nam hij nog wat kakkers (die zijn er erg veel op Vlieland) in de bus te grazen.

Hoogtepunt van de tocht is het zeehondenspotten. Nu was de bus overvol, dus daar verwachtte ik niet al te veel van. Dit blijkt een misverstand, hoe meer lawaai er gemaakt wordt hoe dichterbij de zeehonden komen, ze zijn namelijk ongelooflijk nieuwsgierig. Lawaai werd er genoeg gemaakt en al snel kwamen er dan ook vele zeehonden dicht bij het strand. Met nieuwsgierige kopjes kwamen ze in de golven omhoog om alles eens goed te bekijken.

Hierna volgde een korte rit naar de volgende stop; het reddingshuisje.

Wordt vervolgd.