Vlieland III; Milieuproblemen en kleurstoffen

Geinspireerd door de zee en Pastorale (En bij het water speelt een kind En alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach ‘k Hou van je warmte op mijn gezicht Ik hou van de koperen kleur van je licht Ik geef je water in mijn hand En schelpen uit het zoute zand Ik heb je lief, zo lief) besloten wij de andere dag schelpen te gaan zoeken.

Dit bleek vanaf 1969 enorm veranderd te zijn. Je zou daar geen kind meer met goed fatsoen laten spelen, bij het bovenduinse hotel Seeduyn hebben ze niet voor niets een fles terpentine staan om het teer van je schoenen te halen, voor je daar de vloer verpest. Ook de schelpenpopulatie heeft zich hieraan navenant aangepast. Vanzelfsprekend zagen wij dit keer ook geen zeehonden, als ze er al waren hadden ze dezelfde kleur als de zee.

Desondanks wordt de populatie Gooise "kakkers" met de maand groter op Vlieland. Gelukkig zijn deze voornamelijk geconcentreerd in Badhotel Bruin en dus grotendeels te vermijden. (Uit betrouwbare bron: Het personeel lacht jullie uit als jullie weg zijn! :-))
Voor de kinderen trekken zij in ieder geval niet naar Vlie. Die zijn wel een paaseitje gewend, maar de Vlielandse paashaas bleek zich daar niets van aan te trekken, en zijn eieren gewoon bij de Aldi te kopen. (inclusief alle mogelijke foute vergiffen en kleurstoffen, waar menig Goois kind na het nuttigen wel een ADHD aanval van zal hebben gekregen).

Wordt vervolgd.

Vlieland II; De verloren dochter

Waarschijnlijk door de Pasen gebeurde het dat er ook in mijn hoofd iets wederopstond, ik kreeg plots een oud liedje in mijn hoofd; Pastorale. Het was niet meer uit mijn hoofd te slaan en ik vond het mooier en mooier worden. Het was daardoor dat mij ineens het verhaal over Liesbeth List en haar geschiedenis op Vlieland weer te binnen schoot. Ik vertelde het Michael, met de gedachte dat hij het wel zou kennen, maar die keek mij aan alsof ik nu toch echt een klap van de molen had gekregen. Meest ongeloofwaardig vond hij dat we al eerder op Vlieland waren geweest en noch ik, noch iemand anders het er ooit over hadden gehad dat Liesbeth op Vlieland was opgegroeid. (en ik maar proberen met "echt hoor, ze noemen haar ook wel de vuurtorenwachtersdochter!") Dit snakte naar bewijsmateriaal.

Een algemeen bekend verhaal is dat Liesbeth in Bandung is geboren, met haar ouders in een jappenkamp is terecht gekomen, alwaar haar moeder zelfmoord pleegde. Liesbeth ging met haar vader terug naar Nederland en het leven gaf haar een hekserige stiefmoeder. Het samengestelde gezin ging op vakantie naar Vlieland en daar dumpten ze de toen 7-jarige Liesbeth, die liefdevol werd opgevangen en uiteindelijk geadopteerd door het gezin van de vuurtorenwachter.

Wij besloten eerst maar eens naar de vuurtoren met vuurtorenswachtershuis te gaan. De kans was natuurlijk klein dat de ouders nog zouden leven en/of dat wij een andere aanwijzing zouden vinden. Michael zocht gewillig mee naar aanwijzingen en vond er een heleboel (weinig empirisch) bewijs. Schertsend hield hij een duinstruik met een klein stukje stof eraan omhoog; "zou dit niet nog een stukje van de jurk van de kleine Liesbeth zijn?". Het vuurtorenwachtershuis leek bewoond, maar er was niemand thuis helaas. Ook de vuurtoren bleek afgesloten en leek eigenlijk ook te modern om nog uit die tijd te stammen.

Dan was er eigenlijk nog maar een mogelijkheid over om achter de waarheid te komen, de barman van Tante Pé, die weet altijd echt alles wat er op het eiland gebeurt. De barman is altijd in voor een praatje en hij begon dan ook direct enthousiast te vertellen. Helaas was dit weer een heel ander verhaal. Liesbeth zou gewoon de echte dochter zijn van de oude vuurtorenwachter, de heer List. De man schijnt nog steeds te leven en op het eiland te wonen. Bezoek van zijn dochter krijgt hij nooit. Hoe dat komt wist de barman ook niet.

Nog niet helemaal tevreden besloten we naar Wouter van de Vliehors te gaan. Die had het echter te druk, hij zat al klaar om het zoveelste zeehondenpaastochtje met zijn accordeon te begeleiden. De zoektocht moet dus maar een andere keer verder gaan, in ieder geval heb ik er mee bereikt dat Michael mij nu wel gelooft, en het is natuurlijk altijd fijn je verdiende gelijk te krijgen.

Wordt vervolgd.

Vlieland I; Terug in de tijd

Omdat ik al een tijdje last heb van vreselijke stress, overdreven hartkloppingen en slaapproblemen, had Michael het luminueze idee weer eens naar Vlieland te gaan. Helaas vergat ik dat ik mijzelf ook meenam, waardoor het ook daar nauwelijks anders was. Desondanks blijft het leuk op Vlie.

Een van de leuke dingen van Vlieland is dat er nooit iets verandert. Mensen lopen er toch een beetje achter. Dat zagen wij alweer direct toen wij van de boot afkwamen en de kerstman ons verwelkomde, ze waren duidelijk nog niet bij de Pasen beland.
In hotel Rispens wel. Bij binnenkomst was er niemand te bekennen, maar na enig zoeken vonden we Riekje in de keuken met haar handen paars in het haar. Voor haar stond een mand bleke eieren. Een duidelijk mislukte poging van het authentieke paaseieren verven.

Hierna maar eens op zoek naar een geschikt restaurant, want met 3000 bezoekers op het eiland en maar een handjevol restaurants is het zaak tijdig te reserveren. De Oude Stoep leek ons wel wat gezien het prachtige, zonovergoten terras met uitzicht op de dijk. We vielen met onze neus in de boter, want hier werd net een toneelstuk opgevoerd; "Het mysterie van de verdwenen obers". Helaas bleek er geen einde te komen aan deze uitvoering, dus besloten wij de zaak maar voortijdig en onverrichterzake te verlaten. Dat bleek ook de bedoeling, want dan kon je de uitkomst van het mysterieuze stuk zien; alle obers stonden in het steegje te roken.

Daarop besloten wij maar te reserveren bij de tip van de Vrienden van het Telendosse Viske, en inderdaad De Herberg van Flielant bleek een gouden tip te zijn. Je moet wel even door de oubollige "schilderijen" van jaren-70 zonsondergangen heen kijken, maar dan heb je ook wat; fantastisch eten en een herbergierster die nog weet wat service betekent.

Wordt vervolgd.

Kalinichta op Vlieland

Al hoorden wij niet bij het enorme fietserskorps op Vlieland, last hadden wij er ook niet van. Tot we een wandelingetje naar de haven maakten en er een idioot op een fiets regelrecht, en ogenschijnlijk doelbewust, op mij inreed. Dit terwijl ik gewoon aan de rand van de weg liep. Woest was ik en ook Michael kwam eraan om deze hork eens flink de les te lezen. De hork in kwestie en zijn vrouw hadden echter de grootste lol en waren verbaasd dat we hen niet kenden. (ik had ook nog niet in zijn gezicht gekeken want dit soort mensen wil je ook niet kennen).

Toen wij nog eens goed keken bleken wij ze toch te kennen, van Telendos. Ongelooflijk, waar 2 minieilanden groot in kunnen zijn! We zien ze daar al jaren in augustus/ september, het zijn de vrienden van het beroemde Viske. Het (plat-Belgisch) Viske werd direct ge-smst en na enkele minuten kwam er een berichtje terug; "Amai dat is straf!" Het Viske en haar man besloten direct om binnenkort ook eens naar Vlieland te gaan, want "als heel Telendos er zit dan moet dat toch wel iets wezen". Helaas zal dit haar ook wel weer enige bewijsstukken opleveren van te dure viskes, want het eten is op Vlieland niet goedkoop.

Zo ook niet bij Het Armhuis, maar dat is zijn geld dubbel en dwars waard. De hele entourage is al schitterend. De naam dekt de lading nu dan ook zeker niet, maar in de 17e eeuw, toen het een echt armenhuis was, was dat wel anders. In 1632 werd het pand in gebruik genomen als opvanghuis voor oudzeelieden. Tot 1950 heeft het pand nog als zodanig gefunctioneerd. Nu is het een legendarisch restaurant, als je er heen wil is het dan ook zaak lang van tevoren te reserveren.

De uitbaatster Clara Spannenburg heeft niet voor niets de prijs van markantste horecaondernemer gewonnen, Clara heeft een unieke persoonlijkheid, de hele zaak is er van doordrenkt. De service, de zachte aparte muziek, het geweldige eten en niet in de laatste plaats de kunst, die tot op het toilet aanwezig is, doet je in een warm luxueus bad belanden. Clara verwelkomt al haar gasten persoonlijk, waarna zij langskomt met het "leitje" waar het viergangenmenu van die avond opstaat. Vanzelfsprekend kan dit aangepast worden als er iets is wat de gast niet lust. Ook het personeel is overigens zeer attent en gastvrij, niets is hen teveel. Het eten is geweldig, de vis zo vers, we hebben dan ook genoten.

Op zolder hangt het wederom vol met kunst, tevens mag er gerookt worden en er is dan ook een gezellige tafel neergezet. Clara zelf rookt ook en zo raakten wij op zolder met deze bijzondere vrouw aan de praat. Ze heeft 20 jaar op Sint Maarten gewoond en runt de zaak op Vlieland alweer enkele jaren. Tevens bleek zij, heel toevallig, nog een andere passie te hebben; kleine, aparte Griekse eilandjes. Ze viel van haar stoel van ons verhaal van de aardige hork en was zo onder de indruk van alle Telendosverhalen dat ook Clara die avond het plan opvatte daar toch eens een weekje heen te gaan.
Het was nog lang gezellig en toen wij, als laatsten, het restaurant verlieten riep Clara ons nog na in de donkere Vlielandse nacht; "Kalinichta!".

Van mannen die ontbreken en tot as weer wederkeren

Aangekomen bij het reddingshuisje, annex juttersmuseum en trouwlokatie, bleek dit museum met meerdere zalen niet groter te zijn dan een openbaar toilet op palen. De chauffeuse van de Vliehors Expres deed tevens dienst als gids, een met een grote fantasie, al zou het zo kunnen zijn dat zij dichter bij de werkelijkheid stond dan wij deden. In rap tempo kwamen de piratenogen, foetussen en andere curiositeiten voorbij. Het verplaatsen van zaal naar zaal bleek, gezien de de ruimte, niet meer te zijn dan het lichtjes verdraaien van de romp.

Het reddingshuisje was nog tot 1953 echt in gebruik als opvang van drenkelingen. De Hors staat bij springtij tot zo'n 2 meter onder water, gestrande zeevaarders vonden in het huisje dan eten, drinken en vuurpijlen. Zo gauw het water weggetrokken was kwamen de inwoners van Vlieland de drenkelingen ophalen. Gezien het van oudsher enorme mannentekort op Vlieland waren er ook vele vrouwen die gewoon de rokken optrokken en het water trotseerden. Van deze ontmoetingen zijn de nazaten nog te bewonderen.

Sinds het reddingshuisje niet meer in functie is doet het ook geen dienst meer als mannenleverancier. Tot enkele jaren geleden, toen kwam de heer De Jong uit Blaricum nog spontaan aandrijven, helaas was hij erg zwijgzaam en had een ongebruikelijke vorm, een soort poeder in een bus. Weken was men bezig de familie op te sporen, helaas werd de heer de Jong nergens op de schouw gemist en besloot men hem maar uit te strooien op de zandbank.

Tegenwoordig zijn de hedendaagse mannen iets meer van rust gediend, en komen dus spontaan naar Vlieland getrokken. ook de barman van Cafe tante Pe. Een nog echt gezellig cafe, zoals ze aan het vasteland sinds de jaren 80 niet meer bestaan. Hij vertelde ons hoe gemakkelijk hij als buitenstaander is opgenomen door de Vlielandse gemeenschap, iets wat wij al dachten.
En zo zien wij het graag.

Dichten in het zand

Ik kan je wilde ziel niet vangen zilte druppels vluchten uit mijn hand'
Mijn eiland mijn verlangen, zacht streel ik je witte zand

De Vliehors Expres rijdt met zeer speciale banden, wanneer er over het zand wordt gereden verschijnt er een tekst in het zand. De tekst is het winnende gedicht van de elk jaar speciaal hiervoor uitgeschreven gedichtenwedstrijd, welke in de band is uitgesneden.

Ook wij besloten de tocht met de Vliehors te maken over de zandvlakte van 20 vierkante kimometer; de Sahara van het Noorden. Al is dit militair oefenterrein, in het weekend hoef je niet bang te zijn voor bommen en straaljagers want er zijn dan geen oefeningen.
Zonder zorgen genoten we nog even op een terrasje van het bijna zomerse weer, waarna we vertrokken naar de de punt van de Hors. De kilometers zandvlakte zijn alleszins niet saai, want Wouter en zijn trekzak gaan mee op de bus, tussen de bekende meezingers vertelt hij erg grappig over het reilen en zeilen op Vlieland. En passant nam hij nog wat kakkers (die zijn er erg veel op Vlieland) in de bus te grazen.

Hoogtepunt van de tocht is het zeehondenspotten. Nu was de bus overvol, dus daar verwachtte ik niet al te veel van. Dit blijkt een misverstand, hoe meer lawaai er gemaakt wordt hoe dichterbij de zeehonden komen, ze zijn namelijk ongelooflijk nieuwsgierig. Lawaai werd er genoeg gemaakt en al snel kwamen er dan ook vele zeehonden dicht bij het strand. Met nieuwsgierige kopjes kwamen ze in de golven omhoog om alles eens goed te bekijken.

Hierna volgde een korte rit naar de volgende stop; het reddingshuisje.

Wordt vervolgd.

Ga toch fietsen

Vlieland was een hele gok, het scheen dat er voor fiets- en wandelhaters zoals ik, niets te doen zou zijn. Toen de horde weekendgasten zich van de boot door de smalle straatjes perste, begaf zich dan ook 99,9 % direct naar het fietsenverhuurbedrijf.

En wat bleek, niets is minder waar. Er is geen eiland waar zoveel te doen is als op Vlieland, maar je moet het wel zien (en liefst niet vanaf een Batavus). De nors overkomende mensen (die uiterst vriendelijk en humoristisch zijn,) de overweldigende natuur, de cultuur en vooral de sfeer, die je direct beetgrijpt en als een warme deken omhult. Ook uitgaan en winkelen is geen probleem. Er zijn geweldige boetiekjes met de meest prestigieuze merken die elders moeilijk te vinden zijn. Michael vond zelfs de Kipling portemonnee in de kleur waarnaar hij al zo lang op zoek was.

Al lijkt het eiland geisoleerd (bij springtij loopt de helft van het onbewoonde gedeelte van het eiland onder water), toch zijn de bewoners dat allerminst. Op de boot, in het hotel, overal is draadloos internet. En daarbuiten vermaken de inwoners zich ook uitstekend; aan goede restaurants en gezellige cafe's is geen gebrek, er is een bibliotheek en er zijn zelfs twee musea.

Na een grandioos diner in Restaurant de Wadden (supervis en vriendelijk personeel, dat nog het hele verdere weekend naar ons bleef zwaaien en groeten) was het tijd voor een merkwaardig cultureel fenomeen; een Shanty avond. Wij konden ons daar weinig bij voorstellen, maar je moet het toch een keer meemaken. En het viel niet tegen. Het Vlielandse folkduo Drijfhout zong samen met een een aantal genodigden zeemansliederen, shanties en folk. Het was een soort spontane samenzang met viool, etc. In ieder geval past het helemaal in de sfeer van het eiland. Nog nazingend liepen wij terug naar Char.

Wordt vervolgd.

De V van Vlieland

Op dit moment zitten we op de boot van Vlieland naar Harlingen. Wij weemoedig, maar de Vlielanders vast blij weer een week van rust voor zich te hebben.

Elk weekend komen er enkele boten met 1200 passagiers elk aan op het kleine eilandje. De bevolking van slechts 1100 zielen wordt dan voor 3 dagen ongeveer verviervoudigd. Bij aankomst liepen we van de boot met honderden mensen de hoofdstraat te verstoppen, gadegeslage door de bevolking, die ons ofwel openlijk aan de kant van de weg bekeken, danwel schichtig vanachter de planten. Het gekke was dat deze massa binnen een half uur zich helemaal oplost als eenieder zijn plekje op het eiland gevonden heeft.

Wij waren snel op de plaats van bestemming; hotel Rispens, aan het begin van de Dorpssstraat. Een hotel wat allerminst tegenviel, qua prijs/ kwaliteit durf ik zelfs te beweren dat het het beste hotel van het eiland is. De eigenaresse bleek een zus van Char, en ze vroeg voor het inchecken dan ook alleen of mijn naam met een B begint, bij het bevestigende antwoord wist zij dan ook direct dan wij dan dus op kamer 2 thuishoorden.

Wordt vervolgd.