Soms moet je gewoon op de naam afgaan

Vorige week dinsdag heb ik de tweede hoteltest gedaan in Nijmegen en dit keer beviel het beter. Wel was ik daarna gelijk ziek en heb nu nog een antibioticakuur, maar dit is louter toeval en heeft niets met het hotel te maken.
Deze keer betrof het hotel Erica in Berg en Dal. Ook dit hotel heeft als voordeel dat het niet ver van de universiteit is gelegen en bovendien prachtig in de bossen.
De receptie was ook hier heel vriendelijk, verschil met het vorige hotel was dat het er allemaal wat professioneler aan toe ging.

Het hotel was behoorlijk vol, met mensen van boven een zekere leeftijd, die mij op weg naar de kamer al diverse keren enthousiast aanspraken met de vraag of ik er ook was voor de midweek aanbieding van de Kampioen. Dit verklaarde gelijk waarom ik op de parkeerplaats ook de enige auto had zonder fietsenrek op de achterkant gemonteerd. Want het bleek een stilzwijgende wet dat het doel van je verblijf toch fietsen moest zijn en bij hoge uitzondering kon wandelen ook nog wel.

De kamer was groot en het allerbelangrijkste heel schoon, ook hier heb ik onder het bed gekeken maar trof er niets anders aan dan schoon tapijt. De badkamer was ook groot, prima en kraakhelder. Buiten zag ik wel dat het balkon wel heel klein was en ik wilde jullie dit dan ook niet onthouden. Met het fototoestel in de hand deed ik de balkondeur open, (de deur zelf was al groter dan het balkon) wat met veel gekraak en gepiep gepaard ging. Maar het is er enorm stil zo in het bos, het gevolg was dan ook dat het onderliggende terras als een hoofd omhoog keek om te kijken wat voor Kampioensspektakel er opgevoerd zou gaan worden. Onder de vele nieuwsgierig blikken maakte ik de foto maar zo snel mogelijk, waarna de toneelcoulissen weer gesloten konden worden.

Kortom een prima hotel deze keer, er was zelfs nog een zwembad maar ik had geen zwemspullen bij dus dat heb ik maar aan de Kampioensgasten gelaten.
Toen ik 's avonds thuiskwam baadde alles nog in het licht en was de deur gewoon open omdat er 24 uur per dag iemand bij de receptie zit. De bejaarden waren nog "gezellig" aan het kaarten en ik begaf mij tevreden naar mijn ruime bed.

Tongen uit Afrika en Wolven op de berg

Deze Pinksteren besloten wij eens naar Afrika te verkassen. Het Afrika museum in Berg en Dal welteverstaan. Het buitengedeelte van het museum, waar Afrikaanse huizen/hutten zijn nagebouwd doet je zeker denken dat je een verre reis hebt gemaakt. Tevens hadden ze voor een echte Pinkstersfeer gezorgd doordat er twee Afrikaanse zangers in tongen aan het zingen waren. Het bleken Alfred Quenum uit Benin en Oumar Dioubate Guinee te zijn, die niet in tongen maar in hun eigen taal zongen.
Het binnenmuseum heeft een indrukwekkende collectie, al is de presentatie een beetje saai hier en daar.


Om het vakantiegevoel compleet te maken besloten wij maar gelijk in de omgeving te overnachten, in De Wolfsberg te Groesbeek. Dit landhuis uit 1860 dankt zijn naam aan het feit dat de laatste wilde wolf er rond die tijd werd opgediend.
Nu serveren ze er minder bedreigde diersoorten als duif en struisvogel.
Het zal een ieder misschien verbazen, maar wij hebben echt niets aan te merken of af te kraken aan dit hotel. Alles was perfect; het eten voortreffelijk de bediening vriendelijk en efficient en ook de kamer was mooi en schoon, voeg daar nog de prachtige omgeving aan toe en je hebt een echte aanrader.

Filmrecensie I dreamed of Africa

Door Michael Koukos

Regie: Hugh Hudson
Jaar: 2000
Land: Amerika
Genre: Drama
Cast: Kim Basinger , Vincent Perez , Liam Aiken , Garrett Strommen , Eva Marie Saint , Daniel Craig , Lance Reddick , Connie Chiume e.a.

Het verhaal gaat over Kuki, een Italiaanse ongetrouwde moeder. Zij heeft na een ernstig autoongeluk het gevoel dat zij haar leven meer zin moet geven.
Op zich lijkt dat niet zo moeilijk ware het niet dat zij dit alleen in Afrika ziet gebeuren.
Gelukkig dient zich op het juiste moment een man aan die haar twee keer zoent en vervolgens meeneemt naar Afrika om daar met haar een nieuw leven op te bouwen.
De eerste dagen in Afrika is zij nog gelukkig (volgens de dialogen althans want van haar gezicht valt dat niet op te maken). Zoals dat meestal gaat met vrouwen maakt de tevredenheid al gauw plaats voor hysterie. Haar man blijkt een echte lapzwans te zijn die al zijn tijd spendeert aan lollige jachtpartijtjes met vrienden. Vreemd is ook dat hij zich zo druk maakt om het stropen van zielige olifanten door gemene stropers terwijl hij zelf de hele dag niets anders doet dan dieren afslachten.
Vervolgens ontrolt zich het ene drama na het andere.

Nu is het begin, vooraleer zij richting Afrika vertrekt, al erg langdradig en helaas houdt de verveling de volledige tijdsduur niet meer op.
Ijskonijn Kim Basinger in hier wel de miscast van het jaar. Zij loopt continue rond met een kop als een oorwurm, "daar zullen zij in Afrika blij mee zijn" denk je dan. Zelfs op een lichtjaar afstand kan Kim nog niet doorgaan voor een Italiaanse.
De film springt voortdurend van de hak op de tak, het is duidelijk dat men moeite heeft om alle scenes uit het boek ook in de film te proppen. Allicht had men beter een en ander kunnen wegknippen. De innerlijke dialogen waarin zij mijmert over hoe dom zij wel niet is, komen in de film ronduit belachelijk over en de overige dialogen lijken wel uit een middeleeuws toneelstuk te komen.
Allemaal erg omslachtig dus om gewoon even aan te geven dat je beter uit Afrika weg kan blijven. Bij deze zijn jullie dus gewaarschuwd voor zowel Afrika als voor deze film.