Gozo; Ggantija Tempels

Toeristische plaatsen vinden wij verschrikkelijk en proberen we zoveel mogelijk te vermijden. Nu blijkt er, tegen alle adviezen en informatie in, op Malta wel enorm veel te zien. Echt veel te veel voor een week. Op Gozo (op Malta kan het ook) is er een hop on hop off bus.

Een van de wensen op mijn verlanglijstje waren de Ggantija tempels op Gozo. Ook hier kwam de voorheen vermaledijde bus langs. En het viel zeker niet tegen. Ik moet zeggen dat Malta heritage geweldig werk doet ten behoeve van conservatie en presentatie van historisch zeer speciale plaatsen.

De Ggantija tempels zijn uit het megalitische tijdperk. Ondenkbaar oud dus. Je loopt er tussen en beseft dat dit door mensen is gemaakt die gewoon 5000 jaar voor jou hier leefden.

Het complex bestaat uit twee tempel units naast elkaar, ingesloten in een stenen omheining. Er schijnen veel rituelen te zijn uitgevoerd, hier is helaas weinig bewijs van en al helemaal niets van zichtbaar. Toch is het tempelcomplex bijzonder, het is een weerspiegeling van het leven van een volk dat ooit hier was, maar waarvan niemand nauwelijks iets weet. Het meest opvallend is dat ongeveer 1000 jaar v. Chr. dit volk hier helemaal en op mysterieuze wijze verdwenen lijkt te zijn. Pas honderden jaren later was er op Gozo weer bewoning. Men denkt dat dit zo is omdat restanten van latere volkeren geen enkele overeenkomst met het volk uit het megalitische tijdperk vertoonde.

Wordt vervolgd.

Marrakech-Hop on-hop off

De middag na onze aankomst kregen we bezoek van Maggie. We herkenden haar bijna niet omdat zij schuil ging achter een enorme tas, hierin bleek haar flipflap apparaat voor creditcard betalingen te ziten. Zij kwam natuurlijk ook niet zomaar, haar enige doel was de verkoop van excursies. Hoe meer bleek dat wij geen interesse hadden, hoe dieper haar humeur zakte. Uiteindelijk hebben we 1 excursie geboekt naar de Atlas en berbers, omdat dit wat moeilijker zelf is te regelen. Nu ben ik vrij bang aangelegd op grote hoogtes, maar Maggie verzekerde ons dat de route alleen door een dal zou gaan. (later bleek de route langs een richel op 2000 m hoogte te gaan, zonder vangrail, etc, maar toen was het al te laat). Toen de buit binnen was ging Maggie er als een haas vandoor.

De andere ochtend werden we rond 6.00 uur door de muezzin gewekt, die naar later bleek 's ochtends op zijn best is. Je kunt de oproep tot gebed alleen beter niet als wekker gebruiken, want naar later bleek varieerde de tijd en lengte van de oproep enorm.
Daarna besloten we de kennismaking met Marrakech te starten met een tour op de "hop on - hop off" bus. Dit ziet er erg toeristisch uit maar is een echte aanrader, omdat je zo direct een goed overzicht krijgt van Marakech en de omliggende Palmeraie en dat is geen overbodige luxe in deze onoverzichtelijke stad. Er zijn twee routes; een historische door de hele stad en een romantische door de palmentuinen buiten de stad. Een ticket is 24 uur geldig en koop je in de bus zelf. Je kunt dus, zoals de naam al zegt onbeperkt in- en weer uitstappen. Met een koptelefoontje krijg je nog commentaar te horen ook, maar die was ten tijde van ons bezoek stuk (en leek voorlopig nog niet gerepareerd te gaan worden).

Om niets te missen namen we plaats op het bovendek, wat ons direct opviel was de ongelooflijke stank van het verkeer en de blauwe waas van de smog. (ook een voordeel van de bus; na een paar uur ben je er zo aan gewend dat het je de rest van je verblijf niet meer opvalt).
Een stank die ook erg opvalt, al is deze wat milieuvriendelijker, is de vreselijke stank van de paarden voor de honderden calèches. Het zijn niet zozeer de paarden zelf, maar meer de groene poepzak die achter elk paard hangt, aan de opgedroogde hoeveelheden die je erin ziet hangen, lijken deze slechts om de 3 maanden te worden geleegd.

Wordt vervolgd