Het is iedere keer weer ongelooflijk als er een ramp gebeurt op een plaats waar je zelf geweest bent. Hier zaten we nog gezellig op het terras van Café Argana op het Djemaa el-Fna plein Marrakech, december 2007.
En zo ziet het eruit nadat vandaag een of andere idioot het heeft opgeblazen (tenminste daar gaat men vooralsnog wel vanuit), en er 14 mensen, die de pech hadden er net op het verkeerde tijdstip te zijn, hier hun laatste drankje dronken.
Het is eigenlijk zonde om in Marrakech in de zon te gaan liggen. Toch hadden we een dag dat dat het enige was waar wij zin in hadden. Helaas geen zonnebrandmiddel of zonnebril in onze koffers te bekennen. Dan maar op zoek; na uren zoeken nog niets gevonden; mensen liggen nu eenmaal niet in de zon in Marrakech dus voelt niemand zich geroepen zulke nutteloze producten te verkopen. Nou ja er was wel iets; een vies, armetierig flesje zonnebrandmiddel van 30 jaar oud (uitgerekend te koop bij een apotheek die zichzelf "Apotheek Modern" noemt). En ook zonnebrillen waren er wel; nepzonnebrillen bij opdringerige verkopers, die je ogen direct doen verschroeien tot slechts nog geroosterde gaten.
Gelukkig hadden wij voor deze troosteloze zoektocht een stevig ontbijt genoten, dus konden we wel wat hebben. Alhoewel dat nog een wonder was, er brak tijdens het ontbijt namelijk grote paniek uit; de directeur van het hotel bleek er plotsklaps ook te zitten, waarop het personeel druk en als kippen zonder kop begon rond te rennen. Zijn tafel werd gedekt alsof de koning er was komen ontbijten.
Bij het avondeten werden ook wij ineens als koningen behandeld door een ober met een grote, brede grijns. Elke keer als wij een slokje wijn of water namen werden de glazen door hem gepassioneerd bijgevuld. Het kapotgestoofde vlees en de als graniet gefrituurde Calamaris werden opgediend alsof het sterrencreaties waren. Toen we echter, confor alle reisgidsen, een fooi van 2,5 DH gaven viel zijn onderlip op de grond en keek hij alsof we op de borden gepoept hadden.
In het westen, ver buiten de medina is een oude olijfboomgaard, de Menara tuin. Het is een populaire picnicplek voor Marrakshis. Het weer was wat somber waardoor er geen mensenfamilies maar slechts kamelenfamilies waren. Die kamelen zie je overigens overal opgezadeld staan, waarom is een raadsel daar er eigenlijk nooit iemand op rijdt, het lijkt alsof ze in Marokko opgezadeld geboren worden.
Naast de tuin staat een paviljoen (gesloten voor publiek) aan een groot irrigatiebassin. Het is fotogeniek, maar daar is dan ook alles mee gezegd. In de zomer schijnt er regelmatig een sound en light show te zijn.
Wordt vervolgd
De middag na onze aankomst kregen we bezoek van Maggie. We herkenden haar bijna niet omdat zij schuil ging achter een enorme tas, hierin bleek haar flipflap apparaat voor creditcard betalingen te ziten. Zij kwam natuurlijk ook niet zomaar, haar enige doel was de verkoop van excursies. Hoe meer bleek dat wij geen interesse hadden, hoe dieper haar humeur zakte. Uiteindelijk hebben we 1 excursie geboekt naar de Atlas en berbers, omdat dit wat moeilijker zelf is te regelen. Nu ben ik vrij bang aangelegd op grote hoogtes, maar Maggie verzekerde ons dat de route alleen door een dal zou gaan. (later bleek de route langs een richel op 2000 m hoogte te gaan, zonder vangrail, etc, maar toen was het al te laat). Toen de buit binnen was ging Maggie er als een haas vandoor.
De andere ochtend werden we rond 6.00 uur door de muezzin gewekt, die naar later bleek 's ochtends op zijn best is. Je kunt de oproep tot gebed alleen beter niet als wekker gebruiken, want naar later bleek varieerde de tijd en lengte van de oproep enorm.
Om niets te missen namen we plaats op het bovendek, wat ons direct opviel was de ongelooflijke stank van het verkeer en de blauwe waas van de smog. (ook een voordeel van de bus; na een paar uur ben je er zo aan gewend dat het je de rest van je verblijf niet meer opvalt).
Na het hele parcours kon het busje vertrekken. De Japanners spraken alleen Japans, helaas voor ons want hostess Maggie bleek slechts geinteresseerd in de verkoop van excursies en nu waren wij de enigen die het aan moesten horen (waarschijnlijk waren de Japanners echte talenwonders, maar hadden ze het gewoon veel slimmer aangepakt dan wij).
Ons hotel stond in het moderne stadgedeelte Gueliz. Deze wijk is in 1912 door de Fransen gebouwd en was destijds alleen aan Europeanen voorbehouden. Gelukkig is dit nu anders, wel handig is dat je in dit gedeelte vaste prijzen hebt in de winkels (scheelt heel veel tijd) en er staan nu eenmaal veel hotels. Desondanks zagen we gedurende de 10 minuten durende rit een straatbeeld dat meer uit een decor van El-Cid leek te zijn gekomen.Het verkeer is er een grote warboel, waaruit overal brommertjes te voorschijn komen. Om de nekken van de brommerrijders zagen wij veelvuldig een heel schaap hangen, dit bleek niet door het koude klimaat te komen (het varieert eind december van rond het vriespunt tot zo'n graad of 24), maar was bedoeld als slachtoffer voor het naderende offerfeest. (Aid el Kebir). Ongevallen, vechtpartijen, 10 minuten is genoeg om een hele actiefilm aan je voorbij te zien trekken.
Ons hotel Diwane was tegen de verwachting in van binnen een sprookje uit 1000 en 1 nacht. Wij werden vriendelijk ontvangen met een glaasje muntthee en neergezet op een bankstel tegenover de receptie om wat formulieren in te vullen. De drie receptionistes (verborgen werkloosheid), bewogen zich voort als zwanen, kakelden als kippen en staarden ons als 1 zwaan drollig aan, terwijl wij wachtten tot ons een kamer zou worden toegewezen. Dit bleek niet te gebeuren, en als wij niet zelf de formulieren aan hen waren gaan geven, dan hadden wij er nu nog gezeten.
Zojuist zijn we teruggekeerd van een bestemming waar vooral Michael een hard hoofd in had. Ik begon door alle negatieve berichtgeving op internet ook aanzienlijk minder enthousiasme te vertonen. Maar ik, en ja vooral ook Michael, kan zeggen dat Marokko beslist de moeite waard is om heen te gaan zowel qua land als inwoners.
Gewapend met de Van Nelles Gids Marokko (bij de plaatselijke bevolking bleek dit boek gehaat en gevreesd onder de naam Guid el Van Nelle) stapten we in het vliegtuig om er 3,5 uur later op de zeer chaotische luchthaven van Marrakech weer uit te stappen. Daar belandden we in een kolkende massa die allemaal als eerste de paspoortcontrole wilden bereiken. Toen wij na uren vooraan gesukkeld waren bleek plotseling waarom veel Marokkanen voor een groot gezin kiezen; alle gezinnen met kinderen mochten voor waardoor wij wederom 3 uur terug in de tijd geworpen werden. Tot overmaat van ramp was ook de plaatselijke toneelscene nog aanwezig, zo was er onder andere een vrouw die dreigde flauw te vallen als zij niet voor mocht.
Uiteindelijk kregen wij de toch de begeerde stempel van goedkeuring en konden wij op zoek naar onze koffer. Wij kwamen in een hal terecht die bezaaid lag met koffers van allerlei verschillende vluchten, terwijl de lopende banden daar nog honderden koffers bovenop spuugden. Het kantoor verloren voorwerpen bevond zich onder een muur van verloren gewaande bagage. Al kijkend naar de muur zagen wij plots een mannetje met twee opvallende fluokoffers naar het kantoor komen, dit bleken de onze te zijn.
