Filmrecensie Drag me to hell

Door Michael Koukos

Regie: Sam Raimi
Cast: Alison Lohman (Christine Brown), Justin Long (Clay Dalton), Lorna Raver (Ms. Ganush), Dileep Rao (Rham Jas) e.a.
Speelduur: 99 minuten
Jaar: 2009
Genre: Horror, Comedy

Christine is in de running voor promotie tot assistent manager van een bankfiliaal. Zij moet echter opboksen tegen een gluiperige Chinese collega die enig gebruik van de ellebogen niet schuwt. Als haar baas aangeeft dat zij moet leren hardere beslissingen te nemen naar Chinees voorbeeld, besluit zij een oud vrouwtje (ms. Ganush) het huis uit te zetten.
Dit slachtoffer blijkt echter minder gewillig dan gedacht.
Nadat het zigeunertypetje een enorme heisa in het kantoor had gemaakt, wacht de heks haar later ook nog eens op in de parkeergarage voor een geweldig grappige doch gore cat fight.

Ms. Ganush vervloekt haar vervolgens en stuurt de Lamia om Christines ziel te halen, met de bedoeling dat Christine nu op haar beurt bij Ganush om vergiffenis moet smeken.
Al verrassend snel komt Christine tot de constatering dat dit ook maar het beste is (even snel de bank de schuld geven en klaar….) maar helaas komt zij te laat. Mevrouw Ganush is overleden en spuugt ter afscheid nog even een bak vol gal in Christines mond.

U ziet het al…net zoals Sam Raimi`s Evil Dead films is dit weer ouderwets gore horror met een flinke dosis humor. Het enige verschil is dat Drag me to hell lang niet zo bloederig is als de oude horrorprenten (die in de UK verboden werden). Ook herkenbaar is de morele boodschap, Christine kiest namelijk voor de moeilijke weg terwijl zij de vloek gemakkelijk aan haar akelige collega kon doorgeven…..hulde!
Sommige scenes doen regelrecht cartoonesk aan, ook doet Raimi sommige mythes nogal geweld aan. Een Lamia was namelijk geen demoon met bokkepoten volgens de oude verhalen maar een vampier uit de Libische woestijn, die in de vorm van een mooie vrouw zijn slachtoffers lokte.

Maar dat doet niets af aan de hoge amusementswaarde van deze film. Zeker kijken dus!!

Filmrecensie: May

Door Michael Koukos

Regie : Lucky McKee
Genre : drama, horror, thriller
Tijdsduur : 94 minuten
Jaar : 2002
Acteurs: Angela Bettis, James Duval, Anna Faris, Kevin Gage, Chandler Hecht, Nichole Hiltz, Merle Kennedy, Jeremy Sisto, Rachel David, Nora Zehetner, Will Estes, Roxanne Day, Samantha Adams, Brittney Lee Harvey, Connor Matheus, Mike McKee, Ken Davitian

May is een meisje dat reeds van kinds af aan door zowel andere kinderen als door haar ouders belachelijk werd gemaakt omwille van haar luie oog.
Als zij met een ooglap op een feestje verschijnt dan is zij even het middelpunt van alle aandacht tot zij toegeeft geen piraat te zijn, dan laat men haar meteen links liggen.

Het spreekt voor zich dat May dan ook niet opgroeit tot een extraverte bloem maar wat er uiteindelijk uit het ei kruipt is wel erg eng.
Aanvankelijk zijn haar wanhopige zoektochten naar liefde en haar stuntelige manier van communiceren ontroerend. Vooral als zij haar eerste vriendje Adam ontmoet,
maar al gauw slaat dit om in een duistere obsessie. Adam krijgt het, niet geheel onbegrijpelijk Spaans benauwd van May en probeert haar zoveel mogelijk te ontlopen.
May vindt dan kortstondig liefde in een lesbische relatie met een losbandige collega. Als deze haar blijkt te bedriegen, slaan alle stoppen door, zeker wanneer zij Adam ook nog eens met een ander vriendinnetje ziet.
Het mondt allemaal uit in een indrukwekkende geweldsexplosie.

In het horrorgenre valt zelden wat nieuws te beleven en daarom is dit een echte aanrader. De hele atmosfeer is huiveringwekken terwijl de spanning rustig wordt opgebouwd.
Het geheel doet erg Tim Burton-achtig aan maar dan met echte acteurs. De geweldscenes zijn vaak bloederig maar toch is dit een van die zeldzame films waar de genremix uitstekend is gelukt. Daarom zou je deze film net zo goed als een zwarte komedie of een bloederig drama kunnen bestempelen. Dit is echt een knappe prestatie van debuutregisseur McKee. Komt daar de bijzonder kille doch efficiente acteerstijl, vergezeld van het sombere camerawerk bij en je krijgt een echt pareltje met wel een wat experimenteel tintje. Het einde zal zelfs de filmhuisliefhebber kunnen bekoren.
Voor wie eindelijk nog eens een verrassende horrorfilm wil zien zeker een toppertje!

Filmrecensie The Haunting in Connecticut

Door Michael Koukos

Regie: Peter Cornwell
Cast: Kyle Gallner (Matt Campbell), Virginia Madsen (Sarah Campbell), Martin Donovan (Peter Campbell), Erik Berg (Jonah), Elias Koteas (Dominee Popescu)
Speelduur: 92 minuten
Jaar: 2009

Deze film zou gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal. Nu zijn waargebeurde verhalen helemaal in tegenwoordig maar hoe breed de basis is waarop een verhaal dit epitheton mag voeren, dat blijft blijkbaar een behoorlijke variabele. De familie Campbell worstelt met de ernstige ziekte van zoon Matt. Door zijn behandeling is hij niet in staat om lange afstanden af te leggen en daarom zoekt men een huis dichter in de buurt van het ziekenhuis.
Het begint dus allemaal heel erg dramatisch zoals het "waargebeurde verhalen" betaamt.
Eenmaal goed en wel in het spookhuis beland krijgt Matt verschrikkelijke nachtmerries en visioenen maar dit wordt aan de medicatie toegeschreven. Wat later komt men erachter dat men in een voormalig lijkhuis is ingetrokken. Maar na een inspirerende peptalk van pa, die zich met zijn dubbele hypotheek en slecht lopend bedrijf toch al krom betaalt, besluit het gezin dit kleine euvel te negeren. Dit is uiteraard buiten de geesten gerekend die zelfs het donker niet meer afwachten om lelijk huis te houden. Wanneer er zich dan ook nog een zieke amateurexorcist met het verhaal komt bemoeien is het hek helemaal van de dam.

Laten wij beginnen met de pluspunten, de acteurs zetten (vooral in het begin) een goede prestatie neer. De eenheid van het gezin is bijna voelbaar hoewel de dramatiek er wel wat te dik bovenop ligt gezien het genre. Maar zodra het echt begint te spoken verliest regisseur Cornwall meteen ook de pedalen. Er volgt een grote aaneenschakeling van opdringerige schrikeffecten, special effects en onwaarschijnlijkheden zonder enige opbouw en zin.
Dit haalt meteen ook alle spanning uit het verhaal.
Het maakt ook dat men als toeschouwer elke betrokkenheid met de film verliest. Bovendien maakt men ook hier de veel geziene fout dat men te veel genres tegelijk in de film wil stoppen, van familiedrama over bovennatuurlijke thriller tot shocker....make up your mind Cornwell.

Dit is, de uitgelezen promotiecampagne ten spijt, horror die absoluut niet werkt.

Filmrecensie Mirrors

Door Michael Koukos

Regie: Alexandre Aja
Genre: horror
Tijdsduur: 111 minuten
Jaar: 2008
Acteurs: Kiefer Sutherland, Paula Patton, Cameron Boyce, Erica Gluck, Amy Smart, Mary Beth Peil, John Shrapnel, Jason Flemyng, Tim Ahern, Julian Glover, Josh Cole, Ezra Buzzington, Ioana Abur, Aida Doina, Darren Kent, Roz McCutcheon, Adina Rapiteanu

Hoewel vele recensies de vloer aanvegen met deze remake van het Koreaanse " Into the mirror" doet hij perfect wat een horrorfilm moet doen. Hij houdt je bijna 2 uur op het puntje van je stoel. De film valt meteen met de deur in huis want al na 5 minuten druipt het bloed letterlijk van het scherm. Het gegeven van een demon in de spiegel is natuurlijk iets waar je op zich al heel enge dingen mee kan doen. Als het spiegelbeeld dan ook nog in staat blijkt om de iedereen er toe aan te zetten zichzelf gruwelijk te verminken, raad je al dat je ochtendlijke scheerbeurt na het zien van deze film nooit meer hetzelfde zal zijn.

Nu is het erg moeilijk om met horror niet te moeten teruggrijpen naar clichées maar dat hoeft niet per definitie een min te zijn. Aja knipoogt regelmatig naar zijn eerdere succes "The Hills have eyes" en naar andere kaskrakers. Bovendien zijn sommige scenes zo overdone dat zij toch wel een glimlach te voorschijn kunnen toveren, denk bijvoorbeeld aan de vliegende non. Het geweldige tempo, de goede schrikeffecten en de bijzondere special effects maken deze film zeer memorabel. Vooral de scene in het bad is er eentje die je niet snel zal vergeten hoewel kijkers met een zwakke maag misschien af en toe beter kunnen wegkijken.

Dat het verhaal niet altijd even consistent is en de acteerprestaties niet altijd heel erg overtuigend kunnen wij in dit geval dan ook met de mantel der liefde bedekken. Dit is gewoon ijzersterk entertainment voor iedere horrorliefhebber.