Digitale televisie op Curaçao zonder signaal

Gisteravond startte op Curaçao de nationale tv zender TeleCuraçao met digitale televisie, er is echter niemand op het eiland die de signalen kan ontvangen.

Om de signalen te kunnen ontvangen heb je of een nieuwe digitale tv nodig, of een box om de signalen te kunnen ‘vertalen’. Het probleem wordt nog verergerd door het feit dat het Bureau Telecommunicatie en Post (BTP), dat belast is met toezicht en controle op de invoering van digitale tv-signalen, voor een Europese standaard heeft gekozen. Een systeem dat weliswaar beter is dan het Amerikaanse, maar als nadeel heeft dat vrijwel niemand op het eiland een toestel heeft dat deze signalen kan ontvangen. BTP zou met een informatiecampagne komen om de consumenten, maar ook elektronicabedrijven te informeren, maar dat is er niet van gekomen.

Weggegooid geld weer. Ga je als Nederlander naar Curaçao verhuizen, zorg dan in ieder geval dat je je Nederlandse tv toestel meeneemt.

Lions Dive twintig jaar; succesvolle droomfabriek

Gisteravond werd het twintigjarige bestaan gevierd van het Lions Dive Hotel. (Curacao). Het feest was alleen voor genodigden, ook aanwezig waren de weduwe en andere familieleden van "Koki" van Eps die in 1989 aan de wieg stond van het hotel.

Koki kreeg bij de oprichting hulp van de Lions Club, doel was met het hotel de economie van Curacao te stimuleren. Dit doel is dubbel en dwars gehaald, want het hotel is tot op de dag van vandaag een enorm succes. Ondanks dat ik respect heb voor het economisch succes heb ik heel andere gevoelens bij het hotel, maar dit valt het management niet te verwijten, vol is vol en het is vanzelfsprekend niet aan hen om een een deurbeleid te voeren. Door een of andere vreemde samenloop van omstandigheden (slechte aardstralen?) trekt het hotel namelijk vooral een soort Hoek van Hollands Campingpubliek. Op zich is er niets mis met die mensen, maar dat wil niet zeggen dat het leuk is met hen op te trekken.

Zelf heb ik jaren geleden op een eigenaardige manier kennis gemaakt met Het Lions Dive, door een bijzondere vrouw, waardoor ik er nog goede herinneringen aan heb ook.
Zoals gewoonlijk logeerden wij in, het door mij zo geliefde, Landhuis Daniel. Op een avond verscheen daar een vrouw, zij kwam uit het Lions Dive maar wilde nog een paar dagen rust, en had om die reden een paar nachten in Landhuis Daniel geboekt. De vrouw was een zeer ontwikkelde en beschaafde journaliste. Ze was op het eiland om een reportage te maken over tweede huizen. De vrouw was verder een opvallende verschijning omdat zij een ziekte had waardoor zij geen haargroei had (de naam van de ziekte is mij ontschoten).

Het klikte direct met de vrouw, wij zijn dan ook nog dagen met elkaar opgetrokken en hebben samen vele avonturen beleefd. Het vreemde aan haar echter was wel dat zij al direct de eerste avond een eigenaardige wens uitsprak; zij wilde elke avond een (volgens haar zeer bijzondere) bananencocktail gaan drinken bij het Lions Dive. Dit konden wij niet begrijpen, ze zocht immers juist de rust op. Ze stond erop dat wij ook dat bijzondere moment zouden meemaken, daar zij een huurauto had besloten we maar eens mee te gaan. Die avond en de hele week daarop volgend, werden ook wij opvallende verschijningen, de vrouw kon namelijk niet met het alarm van de huurauto omgaan, en dus overal waar wij instapten claxoneerde de auto eerst nog een half uur.

En was het bijzonder in het Lions Dive? Nee! Het was er vreselijk, dronken campingpubliek, Nederlandse muziek, om ver uit de buurt te blijven dus. De vrouw echter dronk supergelukkig haar bananencocktail, en bleef zeggen hoe leuk dat moment was. Ik begreep en begrijp er nog steeds niets van. Ze wilde er (gelukkig) ook niet blijven, het ging puur om dat ene "gelukzalige" bananencocktail moment iedere avond.
En dat is misschien wel het geheim van het Lions Dive; ze voeren de dromen uit van vele mensen, mijn droom is daar helaas niet bij.

Scientology cruiseschip Freewinds blijkt asbestsloep 17:40

Omdat de Scientology kerk gelooft dat het individu een onsterfelijke geest is dat een lichaam heeft, maakt het voor hen blijkbaar niet uit wat er met het milieu en onze aardbol gebeurt en nog minder wat de toekomst van niet- Scientologyleden zal zijn. Bij het verwijderen van plafond en panelen van het cruiseschip Freewinds, het schip van de Scientologykerk, is er blauw asbest in de vorm van spuitasbest naar beneden gekomen.

De Freewinds heeft Willemstad (Curacao) al 20 jaar als thuishaven. Het staat bij velen bekend om de gratis cruises (we weten nu wel waarom) die er mee te maken zijn . Het werd mij een aantal jaren geleden nog aanbevolen door een dame op leeftijd, dezelfde dame die mij een zeer smerig restaurant aanraadde, omdat je daar een gratis voorgerecht kreeg. Het restaurant heb ik nog geprobeerd, voor de gratis ideologische cruise heb ik bedankt.

Scientology was de werkzaamheden aan de Freewinds al met eigen personeel op de Matheywerf in Otrobanda begonnen, later kwam daar personeel van de Dokmaatschappij Curacao bij.
Voor het gemak heeft de controversiele kerk het vrijkomen van het asbest maar verzwegen.
De Dokmaatschappij moest van de inspecteur horen dat het schip asbest bevatte. De kapitein heeft verklaard er wel eerder van op de de hoogte te zijn geweest.
Stof van blauw asbest is zwaar kankerverwekkend. De door de stof veroorzaakte ziekten manifesteren zich vaak pas tientallen jaren nadat iemand is blootgesteld aan de stof. Genezing is nauwelijks mogelijk.

De Dokmaatschappij heeft de werkzaamheden aan het schip gestaakt. Het schip wordt verzegeld en er komen metingen en onderzoeken door experts aan de romp en de omgeving van het schip.
Na een spoedberaad is besloten de gemeenschap meteen te informeren ter voorkoming van onjuiste berichtgeving en paniek. Alle aanwezigen op de persconferentie zeiden het te betreuren dat de werknemers het nieuws via de media moesten vernemen.
Deze week krijgt het personeel een update en geeft de GGD informatie over mogelijke gezondheidsklachten waarop de werknemers alert moeten zijn. Maandag zal pas blijken hoeveel dokpersoneel mogelijk blootgesteld is aan de asbest. Er worden medische check-ups en indien noodzakelijk ook bezoeken aan longartsen geregeld.
Het woord Scientology betekent letterlijk "de studie van de waarheid", bekeerlingen betalen zich blauw (asbest) aan de peperdure cursussen die zij verplicht moeten volgen. Blijkbaar blijft het bij studie alleen, met de uitvoering neemt de beweging het niet zo nauw.

Win win situatie op Curaçao

Het leek erop dat Venezolanen helemaal gek waren op Curaçao, vliegtuigen vol zijn er inmiddels geland. Opvallend waren wel altijd de dollartekens in hun ogen en ze wilden allemaal naar kamer 106 in het San Marco Hotel.

Het sommetje is simpel; Venezolaanse ingezetenen mogen jaarlijks 5000 dollar met hun creditcard opnemen, dat is 10.750 bolivar tegen de officiële koers van 2,15 voor een dollar, maar op de zwarte markt kan men met 4,5 al snel het dubbele krijgend, 22.500 bolívar dus.Een reisje Curaçao is dus, zelfs na aftrek van de commissie, de moeite waard.
Op kamer 106 van het San Marco hotel, bij winkeliers en via tussenpersonen is deze transactie in enkele minuten geregeld. Deze personen rekenen 1000 dollar commissie, terwijl de Venezolaan 4000 dollar krijgt. Iedereen blij dus.

Art Food Drinks

Gisteren zijn wij samen met Raed en Zeina uitgenodigd door Bilal Chahal om in zijn nieuwe restaurant BHIP (Keizersgracht Amsterdam) te komen eten.
Bij binnenkomst zagen wij een trendy, chic en toch gezellig restaurant. Het ziet er prachtig uit, maar aangezien ik zelf geen goede fotograaf ben kun je dat beter zelf gaan ervaren.
Het interieur is ontworpen door de vriend van Bilal, Hendrik Pieter die binnenhuisarchitect is (uit de voornamen van Bilal en HP is de naam ontstaan).

Bilal is een uitstekend gastheer wat ook zeker bijdraagt aan de persoonlijke sfeer, je voelt je echt welkom. Met veel enthousiasme vertelt hij over de gerechten en ondertussen zorgt hij dat het zijn gasten aan niets ontbreekt.
Bilal is Libanees, opgegroeid op Curacao en nu al weer jaren in Nederland. Eigenlijk is Bilal kunstenaar en ook zijn keukenpersoneel doet allemaal wel iets in de kunst, dit was zeker te zien aan de presentatie van het eten, wat allemaal kunststukjes op zich waren.

Art
Er hangt nu al kunst van o.a. Raed Selman aan de muur, maar binnenkort komt er in het souterrain een gallerie waar werk van diverse bekende kunstenaars te zien (en te koop) zal zijn,
ook van eigenaar Bilal zelf. Een goede reden dus om nog eens naar BIHP te gaan.

Food
Wij hebben echt heerlijk gegeten. Wij hebben alles aan Bilal toevertrouwd, zodat wij niet voor het gebruikelijke keuzedilemma kwamen te staan, en hij heeft ons vertrouwen niet beschaamd.
Het begon al goed met de amuse die bestond uit een heerlijk soepje en tot en met het nagerecht, een proeverij van allerlei voorgerechten, bleef alles van topkwaliteit. Als hoofdgerecht hadden wij de lamsschenkel, wat een goede test was, want Raed is erg kritisch op lamsvlees en menig restauranteigenaar die Raed dit heeft voorgezet heeft nog regelmatig nachtmerries over de betreffende avond. Bilal niet want het lamsvlees was precies zoals het zijn moet; zacht, smeuig en smakelijk.

Drinks
Daar wij niet hoefden te rijden hebben wij ook deze poot van het bedrijf goed kunnen beoordelen. Het begon al met een heerlijke cocktail en verder werden wij verrast door een uitstekende Libanese wijn. De zaak heeft een gezellige bar waar je nog heerlijk na kunt tafelen (of "barren" in dit geval). Mocht je in de buurt zijn dan kun je ook gewoon wat gaan drinken, ook dan ben je van harte welkom, BIHP is op vrijdag en zaterdag tot 3.00 uur open.

Het is ongelooflijk maar waar, wij hebben geen enkel negatief puntje kunnen ontdekken, nou ja een dan; het is jammer dat het restaurant niet in Almere ligt, het is geen pretje om bij de grachten te parkeren. Maar het is een echte aanrader, dus het is het zeker waard. Bovendien kun je ook met de trein gaan want het ligt op loopafstand van het station. Ik raad je wel aan te reserveren, want al is het pas open, het zit toch al steeds vol.

Vergiftigd water

Toen ik in maart een weekje in het St. Elisabeth Hospitaal op Curacao verbleef mocht ik vanwege een maagsonde niets eten of drinken. Mijn mond leek wel een leren lap en ik hield het niet meer uit van de dorst. Zelfs een paar slokjes water mocht niet. Dorst doet rare dingen met de mens, zo kon ik uren staren naar afbeeldingen van flessen cola in tijdschriften. Ik mocht en kon ook niet uit bed, dit terwijl de kraan vlakbij was. Dus iedere keer als Michael op bezoek kwam liet ik hem water uit de kraan pakken en dronk stiekum toch een paar slokjes. Ook als de verpleging per ongeluk bakjes met watten en water liet staan zoog ik dat er uit (is als ik er aan denk echt te walgelijk voor woorden). Nu las ik net ergens dat er zich al lange tijd de pseudomonas bacterie in het waterleidingnet van het Sehos bevindt en dus de patienten alleen water uit flessen krijgen....
Moraal van het verhaal: water drinken kan nog gevaarlijker zijn dan roken.

Mijn favo`s:

Curacaofreaks ,
De beste restaurants,
Avon