Het is iedere keer weer ongelooflijk als er een ramp gebeurt op een plaats waar je zelf geweest bent. Hier zaten we nog gezellig op het terras van Café Argana op het Djemaa el-Fna plein Marrakech, december 2007.
En zo ziet het eruit nadat vandaag een of andere idioot het heeft opgeblazen (tenminste daar gaat men vooralsnog wel vanuit), en er 14 mensen, die de pech hadden er net op het verkeerde tijdstip te zijn, hier hun laatste drankje dronken.
Vol optimisme gingen wij op weg naar het Marrakech museum en de Medersa ben Youssef. Na uren ronddwalen in modderige steegjes, alwaar we regelmatig werden aangehouden door moddermannetjes die ook de weg niet duidelijk konden uitleggen, zijn we uiteindelijk dorstig terecht gekomen bij Cafe l' Arabe.
Daar hoorden we dat alles nog steeds gesloten was i.v.m. de afgelopen feestdag en zijn we er dus maar gebleven. Cafe l' Arabe combineert een loungestijl met Arabische invloeden. Vanaf het dakterras heb je een prachtig uitzicht over de medina, die er in dit perspectief wel wat rommelig en afgebrokkeld uitziet. De eigenaars zijn Italiaans.
Op de terugweg was het Jemaa el Fna plein al een stuk drukker ('s middags is het er nog erg rustig). We hielden stil bij een visionaire verhalenverteller . Ofschoon er tijdschriften lagen waarin hele verhalen aan hem werden gewijd, leek hij meer prestige te ontlenen aan het feit dat wij in zijn cirkel hadden plaatgenomen en daarom kregen wij direct een ereplaats op een krukje naast de grootvisionair.
Al verstonden wij er geen woord van, het geheel deed erg Afrikaans aan.
We werden thuisgebracht door een vriendelijke Berber die, gezien zijn rijstijl, net zijn kameel leek te hebben ingeruild voor een taxi. Na het diner gingen we nog even naar de bar, waar we ons enthousiast op de bank lieten vallen. Gelukkig zagen we nog net op tijd dat we ons op de barmanager stortten, die weer eens languit lag te slapen.
Op Aid el Kebir werden we wakker van een ongelooflijke knoflookstank. 
Op deze feestdag wordt gevierd dat Abraham bereid was zijn zoon te offeren. Omdat niet elke familie een zoon heeft en er anders weinig overblijven, slacht elke familie dan maar een ram om het offerfeest te vieren. Vanaf het balkon van onze kamer zagen we hoe er een bij de buren gevild werd. Verder viel er weinig van het offerfeest te zien dan hier en daar wat bloed op straat en veel kinderen waren aan het voetballen met een schapenkop . Wel was er op de Djemaa el Fna een speciale toeristenfuik ingericht waar ze diepvries sate aanprezen voor Bloody delicious food. Wij hebben dan maar gegeten bij hotel Alamay in Gueliz, dat is een echte aanrader; twee bejaarde mannetjes serveren er heerlijk eten.
Ook hebben we deze feestdag voor het eerst in een Marokkaanse Petit Taxi gezeten, dit lijkt de Marokkaanse variant van bungee jumpen te zijn. Dat het verkeer in Marrakech gevaarlijk is lazen we ook in de Jardin Majorelle; de schilder kreeg in 1960 al een ernstig verkeersongeval in Marrakech, waaraan hij na een poging tot herstel in Frankrijk overleden is.
De tuinen zijn prachtig, helaas was het museum dicht. De tuin en het gebouw zijn nu eigendom van Yves Saint Laurent en in het museum schijnt zijn prive-collectie Noord-Afrikaanse kunst te staan met ook nog een zaaltje met werken van Majorelle.
We sloten de dag af met een drankje in de hotelbar, alwaar we de barmanager als een blok in slaap zagen vallen, maar dat was ook wel verdiend na een dag keihard TV kijken.
