Cyprus II

Ayia Napa Cyprus) is een heel toeristische plaats met tal van kermisachtig vermaak. Midden in het centrum ligt echter nog een cultureel hoogtepunt: het 16e eeuwse klooster van Ayia Napa. Tegenwoordig wonen er geen monniken meer, maar is het Oecumenisch Conferentiecentrum van de Wereldraad van kerken hier gevestigd.
In de zomer zijn er in de kerk ook anglicaanse en katholieke missen.

Naast het klooster ligt een prachtige kerk, die nog in gebruik is. Weliswaar met veel minder minder bezoekers dan we van de Grieks-orthodoxe kerken gewend zijn. Met kerst troffen we de kerk aan met een heleboel auto's met draaiende motor voor de deur. het bleek dat de kerkgangers alleen even een gezegend broodje op gingen halen en dan met gezwinde spoed richting uitgang gingen. Of het door de ontkerkelijking komt of door iets anders, de plaatselijke papas is heel wat minder verwend en volgegeten dan menig Grieks collega, we zagen hem zelfs de stoep aanvegen.

Het klooster van Ayia Napa kent een mooie legende. In de 16e eeuw leidde een jachthond zijn baas naar een bron in het woud, waar deze een heilige icoon van de Heilige Maagd (Panagia) vond. Deze icoon was 700 jaar eerder verdwenen. De bron zou geneeskrachtig zijn geweest en zo verrees dit klooster. De kerk stond er al in de 8e eeuw, Ayia Napa heette Heilige Maagd van het Woud.
De klokkentoren van het klooster is de enige vrijstaande op Cyprus en loopt deels onder de grond in een natuurlijke grot. Op het kloosterhof staat een mooie, achthoekige renaissance fontein.

De Maagd zou zich nu in haar graf omdraaien, als ze zou zien hoe Ayia Napa er tegenwoordig aan toe is. Het is dan ook verwonderlijk dat men het klooster niet platgegooid heeft om er een McDonald's te kunnen bouwen. Er zouden dan  waarschijnlijk wel meer bezoekers naar deze plek komen.

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft II; Maria Naamdag

Na een misselijkmakende tocht op zee (door het ad hoc vertrek van de boot had ik geen tijd meer gehad primatour tabletten te nemen), arriveerden wij in de haven van Pothia. Tot onze verbazing stond Yiannis (vader van de bruid) ons al op te wachten, hoe kon hij weten dat wij een dag eerder aankwamen? Dit bleek hij ook niet te weten, maar aardig als de mensen daar altijd zijn, durfde hij dit niet te laten blijken. Dit kwam al snel uit toen er andere mensen verschenen. Toch was het handig dat hij er was, nu kon hij zelf aan de taxichauffeur uitleggen welk hotel hij voor ons geregeld had. En dat was wel nodig ook, want het was een nieuwe taxidriver. Een afkomstig uit Australie die, vreemd genoeg, nauwelijks engels sprak. Buiten nieuw was hij ook bijzonder irritant, door elke paar minuten te vragen of wij daar voor het eerst waren. Hoe vaak wij ook nee zeiden, het ging maar door in zijn steenkolen engels. Uiteindelijk, door slaapgebrek overmand, kon ik slechts uitgillen NEE!

Het voor ons geregelde hotel bleek Nefeli te zijn in Myrties. Gerund door Apostolis, een oude schoolvriend van Yiannis. Apostolis was speciaal voor ons en Douwe en nog 1 ander stel eerder opengegaan en nam zijn rol als gastheer uiterst serieus. Zo serieus, bleek de andere dagen, dat het meer een bezorgde vader leek. 's Avonds wachtte hij ons altijd op, hoe laat het ook was, en tikte dan verontrust op zijn horloge. Gelukkig sloeg na 2 nachten de vermoeidheid bij papa Apostolis toe en gaf hij mij toch maar een sleutel van de buitendeur.

Douwe was inmiddels ook gearriveerd bij Nefeli en al hadden wij inmiddels meer dan 30 uur niet geslapen, besloten wij toch eerst nog even ergens te gaan eten. Dat ging niet erg vlot, omdat wij eerst voorbij Babis kwamen en daar eerst wat moesten drinken.

Telendos werkt echter als een soort magneet op mij, toen ik eraan begon te denken dat ik nog tot de andere dag moest wachten alvorens daar weer te kunnen zijn, werd ik erg onrustig, klaarwakker en wilde er dan ook direct heen, boot of geen boot. Gelukkig hadden Michael en Douwe inmiddels het zombiestadium bereikt en was het gemakkelijk hen te overtuigen direct naar Telendos te gaan. Yiannis van de boot kwam gelukkig net aan en zo konden wij toch dezelfde avond nog naar Telendos.

Na Michael en Douwe bij Maki op het (ijskoude en donkere) terras te hebben achtergelaten bezocht ik Niki en Angela. Die maakten zich net kerkvaardig omdat het Maria Naamdag bleek te zijn. Erg belangrijk voor het kleine kerkje van Telendos, omdat deze ook met deze naam gezegend is. Altijd in voor een zegening besloot ik maar mee te gaan. De dienst bleek een drie uur durend spektakelstuk te zijn, met de nodige processies over het eiland. Er waren voor de gelegenheid maar liefst 5 papassen uit de kast gehaald. Nadat we allemaal de iconen van Maria uitgebreid hadden gekust en het inmiddels aardedonker was, bleek er nog een verplicht diner te zijn met de 5 papassen en de kerkgangers. Dit was geweldig, maar ik moest wel steeds denken aan Michael en Douwe die zonder eten, doodmoe op een terras zaten (die konden niets eten, omdat Niki moest koken en die zat in de kerk).

Wordt vervolgd.