Telefoon van God op Telendos

Een wat sombere veerman, waarmee de meeste toeristen geen contact hebben, voer ons over naar Kalymnos. De boot was nog maar net vertrokken uit het haventje van Telendos, toen de papas met zijn gevolg al roepend en zwaaiend op de kade verscheen. Het was duidelijk dat de veerman dit wel zag, maar absoluut niet van plan was terug te keren.

Op zich verwonderlijk, gezien het grote respect dat een papas in Griekenland over het algemeen geniet. Papas was zulk gedrag dan ook geenszins gewend. De bootman toonde zich echter een waar erfgenaam van de Stoa en bleef conform deze stroming dan ook onbewogen doorvaren. Bijna bij Kalymnos gearriveerd ging echter de telefoon; een woedende papas aan de lijn. Het leek alsof God zelf belde, want de bootman liet de telefoon van schrik bijna in het water vallen en keerde de boot direct. Op volle toeren gingen wij rechtsomkeert naar Telendos en werd de papas met zijn gevolg alsnog in de boot genomen. Met een devote glimlach voer de veerman opnieuw richting Kalymnos.

Telendos: geloof, bijgeloof, of waarheid ?

Geloof en bijgeloof liggen dicht bij elkaar op Telendos. Voor de inwoners is er zelfs geen enkel verschil tussen de twee. Alles is gewoon waar, daar zijn geen bewijzen voor nodig. Iedereen heeft dan ook wel enkele "waargebeurde" spannende verhalen te vertellen.

Zo komt de hele familie na een begrafenis nog enkele keren op bezoek bij de overlevende; na 1 maand, 3 maanden, 9 maanden en na 1 jaar. Iedereen brengt dan speciale cakejes mee. Bij het bakken moet je uitspreken dat alleen familie welkom is, want als je uitspreekt dat iedereen welkom is dan komen er geesten van alle overledenen. Het verhaal gaat dat een baldadig kind snel zei dat iedereen welkom was, de gevolgen laten zich vanzelfsprekend raden: de hele dag had men last van honderden geesten en zombies die in een niet aflatende stroom het huis van de overlevende bezochten. Er moesten 3 papassen aan te pas komen om dit euvel weer op te lossen.

Het gedeelte van het eiland achter het kerkhof wordt dead city genoemd. Natuurlijk niet voor niets! Over dit gedeelte van het eiland zijn tientallen getuigenissen van mensen die er hebben gewandeld en/of gekampeerd en 's nachts moesten vluchten, uit angst, omdat ze omsingeld werden door vele kinderstemmen. Onlangs gingen de twins, om stoer te doen, daar toch weer kamperen. Nadat hun tent omringd werd door voetstappen gingen ze voorzichtig buiten de tent kijken, niemand te zien natuurlijk, maar direct zwol het kinderkoor weer aan. De twins renden daarop gillend naar huis.

Het meest recente verhaal gaat over Yiannis, toch een van de stoerste jongens van het eiland. Hij werd, in mei dit jaar, midden in de nacht gebeld door een vriend, waarmee hij de volgende ochtend naar het Constantinus klooster zou lopen. De vriend drong aan dat het beter was nu al te vertrekken en zei dat hij direct moest komen, zelf was hij al onderaan het pad naar het klooster en daar zou hij op Yiannis wachten. Yiannis vond het vreemd van zijn vriend, maar besloot toch gevolg te geven aan het telefoontje. Het was inmiddels doodstil en pikkedonker. Vlakbij het hotel is een erg donker pad (in juni is hier eindelijk verlichting gekomen) langs een afgelegen strandje. 's Nachts zie je daar nooit iemand. Echter nu zag Yiannis een man bij het water zitten, hij had zijn handen tot een kommetje gevouwen en dronk daarmee water uit de zee. Yiannis riep de man, waarop deze zich oprichtte en zo'n 2 meter lang bleek te zijn, hij was helemaal in het zwart en had geen gezicht. Direct daarop sprong de man het pad op richting Yiannis, die met het hart in zijn keel het hazenpad koos. Rennend, buiten adem en trillend over zijn hele lichaam spoedde hij zich naar huis. Yiannis was er van overtuigd dat het de duivel was en al is hij anders niet bijzonder gelovig, hij is 2 dagen op bed blijven liggen geheel omringd door iconen. Zijn ouders waren behoorlijk bang door het verhaal en besloten papas uit te nodigen voor een gesprek. En ja hoor papas wist het zeker; het was de duivel geweest. Het advies luidde: vaker de kerk bezoeken en meer iconen kussen. En zijn vriend? die had inderdaad die nacht helemaal niet gebeld, hij lag gewoon thuis te slapen.

En ja zo zijn er nog tientallen verhalen, er is van de weduwen bijvoorbeeld niemand die hun overleden echtgenoot niet eens op bezoek heeft gehad 's nachts, terwijl andere overledenen constant dingen zoek maken en ze dan op vreemde plaatsen weer boven water toveren. Allemaal niet te bewijzen verhalen, maar het tegendeel hebben we ook nog niet kunnen bewijzen....

Griekse Bruiloft II; Maria Naamdag

Na een misselijkmakende tocht op zee (door het ad hoc vertrek van de boot had ik geen tijd meer gehad primatour tabletten te nemen), arriveerden wij in de haven van Pothia. Tot onze verbazing stond Yiannis (vader van de bruid) ons al op te wachten, hoe kon hij weten dat wij een dag eerder aankwamen? Dit bleek hij ook niet te weten, maar aardig als de mensen daar altijd zijn, durfde hij dit niet te laten blijken. Dit kwam al snel uit toen er andere mensen verschenen. Toch was het handig dat hij er was, nu kon hij zelf aan de taxichauffeur uitleggen welk hotel hij voor ons geregeld had. En dat was wel nodig ook, want het was een nieuwe taxidriver. Een afkomstig uit Australie die, vreemd genoeg, nauwelijks engels sprak. Buiten nieuw was hij ook bijzonder irritant, door elke paar minuten te vragen of wij daar voor het eerst waren. Hoe vaak wij ook nee zeiden, het ging maar door in zijn steenkolen engels. Uiteindelijk, door slaapgebrek overmand, kon ik slechts uitgillen NEE!

Het voor ons geregelde hotel bleek Nefeli te zijn in Myrties. Gerund door Apostolis, een oude schoolvriend van Yiannis. Apostolis was speciaal voor ons en Douwe en nog 1 ander stel eerder opengegaan en nam zijn rol als gastheer uiterst serieus. Zo serieus, bleek de andere dagen, dat het meer een bezorgde vader leek. 's Avonds wachtte hij ons altijd op, hoe laat het ook was, en tikte dan verontrust op zijn horloge. Gelukkig sloeg na 2 nachten de vermoeidheid bij papa Apostolis toe en gaf hij mij toch maar een sleutel van de buitendeur.

Douwe was inmiddels ook gearriveerd bij Nefeli en al hadden wij inmiddels meer dan 30 uur niet geslapen, besloten wij toch eerst nog even ergens te gaan eten. Dat ging niet erg vlot, omdat wij eerst voorbij Babis kwamen en daar eerst wat moesten drinken.

Telendos werkt echter als een soort magneet op mij, toen ik eraan begon te denken dat ik nog tot de andere dag moest wachten alvorens daar weer te kunnen zijn, werd ik erg onrustig, klaarwakker en wilde er dan ook direct heen, boot of geen boot. Gelukkig hadden Michael en Douwe inmiddels het zombiestadium bereikt en was het gemakkelijk hen te overtuigen direct naar Telendos te gaan. Yiannis van de boot kwam gelukkig net aan en zo konden wij toch dezelfde avond nog naar Telendos.

Na Michael en Douwe bij Maki op het (ijskoude en donkere) terras te hebben achtergelaten bezocht ik Niki en Angela. Die maakten zich net kerkvaardig omdat het Maria Naamdag bleek te zijn. Erg belangrijk voor het kleine kerkje van Telendos, omdat deze ook met deze naam gezegend is. Altijd in voor een zegening besloot ik maar mee te gaan. De dienst bleek een drie uur durend spektakelstuk te zijn, met de nodige processies over het eiland. Er waren voor de gelegenheid maar liefst 5 papassen uit de kast gehaald. Nadat we allemaal de iconen van Maria uitgebreid hadden gekust en het inmiddels aardedonker was, bleek er nog een verplicht diner te zijn met de 5 papassen en de kerkgangers. Dit was geweldig, maar ik moest wel steeds denken aan Michael en Douwe die zonder eten, doodmoe op een terras zaten (die konden niets eten, omdat Niki moest koken en die zat in de kerk).

Wordt vervolgd.

Telendos III; Vuurfeest

Een van de taken van een papas is de inwoners atent maken op de feestdagen. Sinds er op Telendos alleen nog af en toe een interimpapas is zijn de bewoners danig in de war wat de data van feestdagen betreft.

Zo is er in juni altijd het vuurfeest, de stoere jongens van het eiland springen dan over vuren heen. Hiertoe wordt er al dagen van tevoren hooi verzameld. Dit jaar was er van voorbereidingen niets te zien, dus heb ik er toch maar eens naar gevraagd. Ze schrokken vreselijk, want wat bleek ze waren het hele vuurfeest vergeten! Ook wist men niet meer precies de datum, dus zijn alle kalenders erbij gehaald en ja hoor het zou 23 juni moeten plaatsvinden.
In allerijl werden de jongens van het eiland aan het werk gezet, want er waren op dat moment nog maar 2 dagen te gaan. Normaal kost de voorbereiding wel zo'n 2 weken.

Toch is het allemaal nog gelukt en konden de stoere jongens, onder leiding van Yiannis, toch nog een staaltje van durf laten zien. Het ging gelukkig, en tot onze verbazing, weer goed. Dit terwijl het eigenlijk levensgevaarlijk is, er is op Telendos namelijk geen brandweer, geen ambulance, zelfs geen dokter.

Wordt vervolgd

Free Orthodoxism op Telendos

We zijn weer terug van ons favoriete eilandje Telendos!
Ondanks het gebrek aan grootte en inwoners was er weer genoeg gebeurd afgelopen winter, je kunt er een soapserie mee vullen.

Zo waren er maar liefst 2 restaurantjes bijgekomen, wat natuurlijk weer voor de nodige onenigheid zorgt, daar er niet meer bezoekers komen en dus de inkomsten met nog meer mensen gedeeld moeten worden. Verder waren er wat honden en katten vergiftigd, onder het handjevol inwoners schijnt nu ook een familie zich bezig te houden met gifmengen. Iedereen weet wie het is (ondanks gebrek aan bewijs) en er schijnen al ernstige dreigementen op affiches gehangen te hebben in de winter, waarbij de giffamilie dringend werd aangeraden het eiland terstond te verlaten. Het is blijkbaar nogal een dappere familie want op onze laatste avond kwam er wederom een vergiftigd slachtoffer aanstrompelen. Na een tegengif van Ouzo kon de hond kotsend zijn dood ternauwernood ontlopen, het is te hopen dat dit ook voor de giffamilie zal gelden.

Ondanks de hittegolf hebben wij ook wat nuttige uitstapjes vanwege studie en curiositeit gemaakt.
Dit betrof onder andere een kerkbezoek op de naamdag van Petros en Pavlos (Petrus en Paulus). Hier moet je je geen saaie bedoening bij voorstellen, het Grieks Orthodoxisme op Telendos kent namelijk geheel eigen regels. Angela, een trouwe kerkbezoekster (vanwege het feit dat de papas haar heeft wijsgemaakt dat de engel Gabriel altijd in de kerk aanwezig is om de bezoekers te turven, wie 3 x niet geweest is zou christen-af zijn) nam ons mee. Bij navraag hoe laat de dienst zou beginnen bleek dit 6.00 uur te zijn, maar niet getreurd het bleek erg ongebruikelijk te zijn zo vroeg te gaan. Papas begint gewoon in zijn eentje om 6.00 uur en de gelovigen kunnen aanschuiven wanneer zij maar willen, zelfs de laatste minuut telt nog voor de turvende Gabriel.

Vanwege onderhoudswerkzaamheden aan het kerkje zou de dienst dit keer bij de kapel op het kerkhof plaatsvinden. Nu had ik mij lange rijen banken voorgesteld vol vrome eilandbewoners, niets bleek minder waar, er zat maar een handjevol gelovigen en als stoelen werden gewoon de graven gebruikt. Papas stond binnen in de kapel en kwam regelmatig als een weermannetje in de deuropening staan, buiten stond een koortje en een broodsnijder. Erg concentreren op het toch al onverstaanbare Grieks was er niet bij, tijdens de dienst mag namelijk gewoon gepraat, gelachen en mobiel gebeld worden. Papas staat er dus min of meer voor niets bij in zijn, voor de gelegenheid, gele jurk.

Een speciale en meest drukke functie had de broodsnijder, het lichaam van Christus wordt daar namelijk niet uitgebeeld door middel van een lullig hostietje maar door grote hompen brood zodat de goede man de hele dienst druk aan het snijden was aan enorme broden. Gezien de geringe opkomst was een ieder verplicht een hoeveelheid ter grootte van zo'n 5 broden te nemen. Ook wij ontkwamen er niet aan en zo verlieten wij de dienst dus met armen vol oudbakken brood.