Taiwan - Xinbeitou

Na een lange vliegreis naar Taiwan is het een goed idee om eerst even bij te komen in Xinbeitou, het rustige bronnengebied aan de rand van Taipei. Het is gemakkelijk bereikbaar met de metro, bij Beitou neem je de rose lijn naar Xinbeitou.

Wij logeerden in het Phoenix Pavilion Hot Spring Hotel, een authentiek hotel in Japanse stijl, wat door een enthousiaste familie wordt gerund. Naast dat elke kamer hier zijn eigen bronnenbad heeft, dat direct in verbinding staat met de Beitou bronnen, heeft dit hotel een handige shuttle service naar de metro. Regel nummer 1 in dit hotel is dat je geen schoenen aan mag in je kamer. De vloer is helemaal glad geboend en er liggen Japanse matten op de vloer. Helaas is het moeilijk steeds aan die regel te denken, en de familie heeft ons dan ook vaak kunnen betrappen op de kamer, met schoenen aan. Gezien het weinige Engels dat men spreekt, werd er dan gechoqueerd naar onze voeten gewezen, waarna wij als een haas van de geboende mattenvloer afsprongen.

Het Beitou District is ontstaan tijdens de Japanse bezetting van Taiwan (1895-1945). De Japanse elite bezocht hier de bronnen. Toen de Japanners vertrokken waren, heeft men weinig meer aan dit gebied gedaan, tot 1990. In dat jaar heeft men de Japanse infrastructuur weer opgeknapt en diverse hotels openden hun deuren. Momenteel is het er bij de openbare bron erg druk, maar valt het verder wel mee met de drukte. Europeanen zie je er niet, maar die hebben we verder in Taiwan ook nauwelijks gezien.

Na een reis van bijna twee dagen, was Xinbeitou onze eerste kennismaking met Taiwan. We besloten dan ook eerst eens wat rond te wandelen. Dit was ook al gelijk het moment dat we zagen dat er heel wat westerse dingen ontbraken, wat later ook in de rest van Taiwan het geval bleek te zijn. Maar hier kregen we heel veel voor terug: vriendelijke mensen (die meestal geen Engels spraken), heerlijke thee (koffie is nauwelijks te krijgen) en restaurants met heerlijk eten (maar niet gezellig tafelen, de gemiddelde Taiwanees staat binnen 5 minuten weer buiten).

In de bronnen hebben we niet gezeten. Ten eerste was de geur die van het water kwam weerzinwekkend en in de badkamer hing een hele waslijst aan situaties waarin het baden in het water levensgevaarlijk zou kunnen zijn. Na een bezoek aan het museum zagen we dat het vitaliserende effect van de bronnen wordt veroorzaakt door de stof Hokutoliet, een radioactieve stof die alleen hier voorkomt, in de Tamagawa bronnen in Japan en in Rusland. Dat klonk ook allemaal niet erg aanlokkelijk, alhoewel onze medegasten niet anders deden dan baden in het bronnenwater en er toch nog gezond uitzagen. De stukjes Hokutoliet die in het museum waren te zien zagen eruit als keelamandelen in verre staat van ontbinding, maar ja wie weet wat we gemist hebben.

Ook naar Taiwan? Mail voor een vrijblijvende offerte naar: info@globefreakstravel.nl

Tokio

Van onze correspondent R.-san uit Japan 

In Tokio heb ik een beurs bezocht. Zoals de organisator terecht aangaf komen er veel bezoekers op af en zijn er ook veel standhouders. Maar wat daar niet bij vermeld werd, is dat de meeste van de standhouders handelaren zijn die de beursbezoekers met kassa’s en winkelmandjes opwachten. Ik heb met de moed der wanhoop gefolderd, maar het werd na het eerste kwartier al wel duidelijk dat dit niks ging worden.

Door de lekker-snel-klaar-beurs had ik dus tijd over om Tokio te bezichtigen. Heb opnieuw van de stad genoten en omdat ik in het centrum verbleef veel in de warenhuizen rondgelopen. Niet om er veel te kopen, maar ze hebben een prachtige vooroorlogse grandeur en het is er prima en voordelig van eten en drinken. Ook zie je er allerlei bijzondere producten en rare bijverschijnselen zoals het dak waarop je met het hondje buiten kunt spelen, handwerkers die met texiel of met hout in de weer zijn. Daarbij is het hier echt warm, tot aan de 30 graden, en die warmte blijft in de stad hangen.

Sumoworstelen

Van onze correspondent R.-san uit Utsunomiya Japan

Afgelopen zaterdag was ‘t sumodag. Met vroeg in de ochtend de nog onbekende worstelaars: de zaal is dan nagenoeg leeg- op een vader, moeder, ooms en tantes na dan.

Terwijl in de loop van de middag de vedetten arriveren en de zaal afgeladen is. Het is een hele belevenis, want niet alleen blijft het een sport uitgeoefend door gezellige dikkerds- dat geeft het iets aandoenlijks, ook het publiek leeft ontzettend met hen mee. Er wordt daarbij ook heel wat afgeschreeuwd. En dat de worstelaars soms letterlijk van het podium verwijderd worden (ik heb er diverse het publiek ingeslingerd zien worden) komt de sfeer ook zeker ten goede. Wat mij betreft is het een in Nederland onheus onbeminde sport en hoe eerder deze de plaats inneemt van koning voetbal des te beter.

En daar ben ik het geheel eens met R. -san, het zou leuk zijn als het sumoworstelen in Nederland de nationale sport zou worden. Die gezellige sumo's zijn toch veel leuker om naar te kijken dan onze eigen verwende voetballers? Met dank aan R.-san

Japan na de ramp

Zo ziet Japan eruit na een aardbeving van 9.0 op de schaal van Richter en een tsunami. Dit is Rikuzentakata, in de prefectuur Iwate.

Bron
Japan Today