Taiwan - Xinbeitou

Na een lange vliegreis naar Taiwan is het een goed idee om eerst even bij te komen in Xinbeitou, het rustige bronnengebied aan de rand van Taipei. Het is gemakkelijk bereikbaar met de metro, bij Beitou neem je de rose lijn naar Xinbeitou.

Wij logeerden in het Phoenix Pavilion Hot Spring Hotel, een authentiek hotel in Japanse stijl, wat door een enthousiaste familie wordt gerund. Naast dat elke kamer hier zijn eigen bronnenbad heeft, dat direct in verbinding staat met de Beitou bronnen, heeft dit hotel een handige shuttle service naar de metro. Regel nummer 1 in dit hotel is dat je geen schoenen aan mag in je kamer. De vloer is helemaal glad geboend en er liggen Japanse matten op de vloer. Helaas is het moeilijk steeds aan die regel te denken, en de familie heeft ons dan ook vaak kunnen betrappen op de kamer, met schoenen aan. Gezien het weinige Engels dat men spreekt, werd er dan gechoqueerd naar onze voeten gewezen, waarna wij als een haas van de geboende mattenvloer afsprongen.

Het Beitou District is ontstaan tijdens de Japanse bezetting van Taiwan (1895-1945). De Japanse elite bezocht hier de bronnen. Toen de Japanners vertrokken waren, heeft men weinig meer aan dit gebied gedaan, tot 1990. In dat jaar heeft men de Japanse infrastructuur weer opgeknapt en diverse hotels openden hun deuren. Momenteel is het er bij de openbare bron erg druk, maar valt het verder wel mee met de drukte. Europeanen zie je er niet, maar die hebben we verder in Taiwan ook nauwelijks gezien.

Na een reis van bijna twee dagen, was Xinbeitou onze eerste kennismaking met Taiwan. We besloten dan ook eerst eens wat rond te wandelen. Dit was ook al gelijk het moment dat we zagen dat er heel wat westerse dingen ontbraken, wat later ook in de rest van Taiwan het geval bleek te zijn. Maar hier kregen we heel veel voor terug: vriendelijke mensen (die meestal geen Engels spraken), heerlijke thee (koffie is nauwelijks te krijgen) en restaurants met heerlijk eten (maar niet gezellig tafelen, de gemiddelde Taiwanees staat binnen 5 minuten weer buiten).

In de bronnen hebben we niet gezeten. Ten eerste was de geur die van het water kwam weerzinwekkend en in de badkamer hing een hele waslijst aan situaties waarin het baden in het water levensgevaarlijk zou kunnen zijn. Na een bezoek aan het museum zagen we dat het vitaliserende effect van de bronnen wordt veroorzaakt door de stof Hokutoliet, een radioactieve stof die alleen hier voorkomt, in de Tamagawa bronnen in Japan en in Rusland. Dat klonk ook allemaal niet erg aanlokkelijk, alhoewel onze medegasten niet anders deden dan baden in het bronnenwater en er toch nog gezond uitzagen. De stukjes Hokutoliet die in het museum waren te zien zagen eruit als keelamandelen in verre staat van ontbinding, maar ja wie weet wat we gemist hebben.

Ook naar Taiwan? Mail voor een vrijblijvende offerte naar: info@globefreakstravel.nl

Filmrecensie Cloverfield

Door Michael Koukos

Regie: Matt Reeves
Cast: Lizzy Caplan (Marlena Diamond), Jessica Lucas (Lily Ford), TJ Miller (Hud Platt), Michael Stahl-David (Rob Hawkins)
Speelduur: 85 minuten
Jaar: 2008

Cloverfield begint op het eerste gezicht met een stevige valse noot, men ziet een filmopname van een afscheidfeestje van ene Rob, een balletje dat wegens een promotie naar Japan gaat verkassen. Dit wel erg oninteressante gerommel begeleid door stupide dialogen duurt ongeveer een dik kwartier. Het enige positieve is dat deze periode je de gelegenheid geeft om aan de zenuwachtige manier van filmen te wennen.Voor de rest kun je alleen maar hopen dat de aankomende ramp, wat die ook mag zijn, dit zootje ongeregeld rigoureus onder handen neemt.
En dat geldt vooral voor de wel erg irritante Hub die het geheel filmt....gelukkig zal gerechtigheid geschieden.

Na deze zware kluif slaat de vernietiging keihard toe en vanaf dat moment gaat de film als een achtbaan zo snel. Wat er precies gebeurt blijft aanvankelijk onduidelijk. Heel af en toe krijgt men een glimp te zien van wat deze vernielingen veroorzaakt maar het blijft erg lang koffiedik kijken over wat er precies aan de hand is. Terwijl het vage monster heel Manhattan in puin legt blijken vooral onreele sentimenten te rulen. Dat Hub op gevaar voor eigen leven blijft filmen is er daar een van.

Rob hoort zijn zwaargewonde vriendin aan de telefoon en besluit haar tegen beter weten in te gaan redden. Geholpen door een soldaat die wel erg vroeg op de hoogte blijkt te zijn van een aankomende Hammer down procedure (tapijtbombardement), gaan zij op reddingstocht uit.
Uiteindelijk blijken de verwondingen van de vriendin redelijk mee te vallen, althans,...zij is gespiest als een kipsaté maar eenmaal het stokje eruit kan zij weer rennen als een haas.

Er zitten dus heel wat vreemde kronkels in het verhaal en dan gaat men niet eens in op de vraag hoe en waarvandaan dat gigantische beest plotseling in Manhattan is beland. De originele wijze van filmen zorgt er voor dat men zich midden in de film waant en dat maakt Cloverfield tot een erg beklemmende ervaring. Ik heb het grootste deel van de film achter een zeer goed glas wijn gekeken zonder een slok te nemen. Cloverfield was in de USA erg omstreden omdat men vond dat het niet kon dat New York na 9-11 nog eens een keer filmisch in puin werd gelegd. Matt Reeves is weer de eerste die dit waagt. Ook met een trailer en een DVD hoes waarop men de onthoofding van het vrijheidsbeeld prominent toont maakt men in de USA blijkbaar geen vrienden...maar dat zal ons een zorg zijn, dit is er echt een om te zien.