Griekse Bruiloft IX; Het Feest

Aangekomen in Kastelli wachtte ons een grote feestzaal met lange rijen tafels. Naar oud Grieks gebruik viel het bruidspaar de eerste uren nog niet te verwachten (die waren weg voor fotosessie, jammer dat het inmiddels middernacht was) en werden wij bedolven onder het eten en drinken.

Voornaamste doel van zo'n feest is om aan iedereen te laten zien dat de ouders van de bruid kosten noch moeite hebben gespaard om het een overvloedig feest te laten zijn. Vreemde is dat dit ook "symbolisch" wordt getoond; bij elke dans of stap van het bruidspaar moeten zij proosten, hiervoor wordt een fles champagne opengemaakt, het bruidspaar proost, maar drinkt geen slok en dan worden de glazen en de fles weer afgevoerd (en dus weggegooid, eeuwig zonde!). Dit was echt een zeer lucratieve bezigheid voor de feestzaaleigenaars, de obers stonden met dozen vol flessen naast de dansvloer.

Verder is er op dit soort feesten een strikte rolverdeling. De vrouwen dansen de hele avond in rondjes (echt om duizelig van te worden), de mannen drinken, drinken en drinken.

De muziek was echt geweldig, heel authentiek, vooral de viool was indrukwekkend, dat leek bijna een gitaar. Verbazingwekkend was dat een man van de band de hele avond enthousiast naar ons zwaaide. Daar hij maar bleef doorgaan zwaaide ik af en toe maar aarzelend terug. Wij hadden echter geen idee wie het was, tot we de andere ochtend thuiskwamen en Apostolis trots uitriep dat wij zijn broer hadden gezien op de bruiloft. In Griekenland krijg je nog echt waar voor je geld als je een band inhuurt, die spelen namelijk achter elkaar door, zonder pauze tot 7.00 uur 's ochtends en dit zonder te klagen!

Het was een gezellige nacht die nog uitliep tot in de late ochtend. Niet in de laatste plaats omdat er na het feest natuurlijk nog een lange evaluatie nodig was met Douwe en Michael. En we raakten er niet snel over uitgepraat.

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft; Nederlands leren

Na de kerk zouden we naar de feestzaal gaan in Kastelli, aan de andere kant van het eiland. Naar oud en lawaai-achtig Grieks gebruik gebeurt dit met alle autos samen, in een lange optocht, luid toeterend.

Voor deze zeer speciale traditie had Yiannis taxis ingehuurd. Deze stonden al in een, zeer lange, rij klaar in de haven van Pothia. Nu was het inmiddels al erg laat geworden, niet alleen doordat wij uren te laat in de kerk kwamen, maar ook omdat niemand haast leek te hebben de kerk na afloop ook weer te verlaten. Wij gingen vast in een taxi zitten, dat leek ons het handigst, maar dat was verkeerd gedacht want er volgde nog een langdurige stoelendans van taxi naar taxi. Toen eindelijk was beslist welke gasten in welke taxi konden gaan zitten, riep "onze" taxichauffeur "Sodemieter op!". Boos keken wij hem aan en wilden alweer uitstappen, maar het bleek dat zijn Nederlandse schoonzusje hem Nederlands had geleerd. Hij besloot nu maar de lessen te staken, want zij had hem wijs gemaakt dat dit zinnetje heel beleefd was om tegen klanten te zeggen.

De tocht duurde wederom bijzonder lang, dit omdat toeteren alleen op de route niet genoeg was, er moest namelijk ook nog door alle andere straten gereden worden, zodat het zeker was dat er niemand op het eiland van een rustige nachtrust zou kunnen genieten. Ondertussen danste ik alvast, als proloog op het feest, de hele auto door. Voor mij bleek er een hond in de taxi te hebben gezeten, die volgens mij heel wat andere klanten in zijn vacht met zich meedroeg. Aangekomen in Kastelli, sprongen wij al krabbend van de jeuk de auto uit.

Wordt vervolgd.