Piraten-welkomstfeest op Telendos

Voor de derde keer dit jaar zijn wij weer afgereisd naar Telendos. Het onthaal was hartelijker dan ooit en men had zelfs een piratenfeest georganiseerd op onze eerste avond. Iedereen had enorm zijn best gedaan en zag er als superpiraten uit. Gezien het voor ons een surprise was moesten wij ons behelpen met een doek in het haar de tatoo's die Michael toch al heeft. Dit mocht de pret geenszins drukken, het werd dan ook een spetterend feest waarop geen van onze op het eiland aanwezige vrienden ontbrak.

Na van een zeer uitgebreid piratenbuffet te hebben genoten werd er ook nog een schattenjacht gehouden. Een kaart met aanwijzingen waar de schatten verborgen lagen wees ons uiteindelijk de weg naar sieraden, knuffelstenen en andere leuke souveniers. Hierna zat de stemming er helemaal goed in en werd de avond verdergezet met het luidkeels zingen van piratenliederen. Dit ging door tot diep in de nacht. Wordt er doorgaans nogal geklaagd als er wat herrie ontstaat op ons rustige eiland, de sfeer was nu zo warm dat uiteindelijk het hele eiland zich eensgezind aansloot.

Met alweer twee uitnodigingen voor nieuwe bruiloften op zak, rolden wij moe maar voldaan ons bed in.

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft IX; Het Feest

Aangekomen in Kastelli wachtte ons een grote feestzaal met lange rijen tafels. Naar oud Grieks gebruik viel het bruidspaar de eerste uren nog niet te verwachten (die waren weg voor fotosessie, jammer dat het inmiddels middernacht was) en werden wij bedolven onder het eten en drinken.

Voornaamste doel van zo'n feest is om aan iedereen te laten zien dat de ouders van de bruid kosten noch moeite hebben gespaard om het een overvloedig feest te laten zijn. Vreemde is dat dit ook "symbolisch" wordt getoond; bij elke dans of stap van het bruidspaar moeten zij proosten, hiervoor wordt een fles champagne opengemaakt, het bruidspaar proost, maar drinkt geen slok en dan worden de glazen en de fles weer afgevoerd (en dus weggegooid, eeuwig zonde!). Dit was echt een zeer lucratieve bezigheid voor de feestzaaleigenaars, de obers stonden met dozen vol flessen naast de dansvloer.

Verder is er op dit soort feesten een strikte rolverdeling. De vrouwen dansen de hele avond in rondjes (echt om duizelig van te worden), de mannen drinken, drinken en drinken.

De muziek was echt geweldig, heel authentiek, vooral de viool was indrukwekkend, dat leek bijna een gitaar. Verbazingwekkend was dat een man van de band de hele avond enthousiast naar ons zwaaide. Daar hij maar bleef doorgaan zwaaide ik af en toe maar aarzelend terug. Wij hadden echter geen idee wie het was, tot we de andere ochtend thuiskwamen en Apostolis trots uitriep dat wij zijn broer hadden gezien op de bruiloft. In Griekenland krijg je nog echt waar voor je geld als je een band inhuurt, die spelen namelijk achter elkaar door, zonder pauze tot 7.00 uur 's ochtends en dit zonder te klagen!

Het was een gezellige nacht die nog uitliep tot in de late ochtend. Niet in de laatste plaats omdat er na het feest natuurlijk nog een lange evaluatie nodig was met Douwe en Michael. En we raakten er niet snel over uitgepraat.

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft VI; Kerk

Ook al bidt Frixos nu al 2 jaar elke dag voor mij in het klooster op Athos (en natuurlijk vooral voor mijn bekering tot het Grieks Orthodoxe geloof), dit heeft nog niet tot een wezenlijke bekering van mijn kant geleid. Nu is Athos ook ver van Almere, dus is dat vast logisch. Toch zijn de wegen van de Grieks Orthodoxe God ondoorgrondelijk. En zo kon het gebeuren dat een agnost als ik, tijdens de bruiloftsweek toch geraakt is door het geloof.

Het begon al met de kerkgang tijdens Maria Naamdag, niet in de laatste plaats door de prachtige gezangen, vervolgens de vele gesprekken met Niki en Angela, en als laatste de onvergetelijke bruiloftsdienst, waardoor de Grieks Orthodoxe deur toch wel wagenwijd is open komen te staan.
Tijdens een bedevaart in november zal ik mij verder bezinnen.

Dit laatste is nog een grappig verhaal. De mensen op Telendos zijn zeker niet achterlijk, integendeel, maar feit is wel dat de meesten niet verder zijn geweest dan 1 a 2 eilanden om de hoek. Zo kon het gebeuren dat Niki mij vol enthousiasme vertelde over een bedevaart, door de kerk georganiseerd, in november. Belangrijkste daaraan was wel de vliegreis, want vanzelfsprekend hebben zij nog nooit gevlogen. Alleen wat de bestemming zou zijn werd mij maar niet duidelijk, dit was een vage naam waar ik nog nooit van gehoord had. Volgens Niki was het een van de belangrijkste plaatsen van het christendom, God zou er zijn gestorven. Ik begon toch te twijfelen over mijn studie, of had ik gewoon niet goed opgelet toen het christendom werd behandeld? Nu had zij ook geen enkel idee waar die plaats zich dan bevond, ze moesten in ieder geval eerst 18 uur met de boot naar Athene, dan naar Jordanie vliegen en dan nog naar een ander land. En toen begon het mij te dagen; ze gaan naar Jeruzalem/Bethlehem!
Fantastisch natuurlijk, we gaan dan ook graag mee, we hebben enkel nog toestemming nodig van organisatie-pappas om rechtstreeks op Tel-Aviv te vliegen, want voor zo'n omslachtige reis als van de kerk is mijn geloof (en vooral mijn maag) toch nog niet sterk genoeg.

Nadat wij op de trouwdag van Sebastie en Vassili dus 2 uur te laat aankwamen bij de kerk, moesten wij daar ook nog wel een uurtje wachten tot het bruidspaar arriveerde. Dit was niet erg, want voor muziek was gezorgd, waardoor het al erg gezellig werd in de haven van Pothia. In een lange stoet beklommen wij de duizelingwekkend hoge marmeren trap van de kerk en toen had bijna ons laatste uur geslagen...ik kon mijzelf nog net aan een muurtje vasthouden...de bergen rond Pothia explodeerden! Met het hart in de keel constateerde ik dat na het helse lawaai alles nog op zijn plaats stond, het bleek dan ook "alleen maar" dynamiet te zijn, wat voor het bruidpaar in de bergen wordt ontstoken.

De dienst zelf was prachtig. Het was een enorme chaos in de kerk, erg gezellig, iedereen staat, hangt, praat, belt en lacht. Dit geeft helemaal niets, want ondertussen gaan de pappassen gewoon door met de trouwceremonie. En dat is echt mooi, vooral het om en om wisselen van de kroontjes van het bruidspaar. Daarna volgt nog een soort polonaise rond het altaar, terwijl iedereen enorme hoeveelheden rijst gooit naar het bruidspaar, het was daarbij zaak het bruidpaar zo hard mogelijk te raken en zoveel mogelijk lawaai te maken. Gezegend en vrolijk verlieten wij met, een hoofd vol rijst, de kerk.

Ik dacht die week nog vaak aan de wijze woorden van Jozef van den Berg (sorry Jozef dat ik daar destijds met je over in discussie ging); "Er is geen ander geloof dan het Grieks Orthodoxe geloof, de rest is een dwaalleer vroeg of laat kom je daar wel achter".

Foto's met dank aan Ketil Fjeld.

Griekse Bruiloft V; Siga, siga

Een Griekse bruiloft begint in het huis van de bruid. Hier vinden de niet te onderschatten tradities plaats, zonder welke een huwelijk absoluut niet door kan gaan.

Vervelende bijkomstigheid van deze proloog is dat het grootste deel van de tradities achter gesloten deuren plaatsvindt, en de gasten ondertussen, in en buiten het huis, uren moeten wachten. Af en toe mag je even naar boven als er een publieksceremonie staat te gebeuren. De Grieken vinden dit absoluut geen probleem, zij plunderen de gehele drankvoorraad van de ouders van de bruid en vermaken zich op die manier prima.

Alle ceremonies vinden plaats bij het bed, onder begeleiding van een duo met viool en zang. Als eerste wordt er in de straat een (echte!) baby ontvoerd, deze wordt vervolgens op het bed gesmeten, waarna de arme zuigeling bedolven wordt onder geld en kleding. Dit alles dient ervoor te zorgen dat bruid en bruidegom vruchtbaar en rijk zullen worden.

Daarna worden bruid en bruidegom gescheiden, op elk een aparte slaapkamer. De mannen gaan dan zingen en dansen bij de bruidegom die zich verkleedt voor de bruiloft. De vrouwen doen hetzelfde bij de bruid. Meest verbazingwekkend is dat dit zo lang kan duren. Kijk, het resultaat was er ook wel naar, maar had dit niet net zo goed met minder dan 5 uur gekund?

Inmiddels waren ze al 2 uur te laat voor de kerk, maar daar bekommerde niemand zich om (nou ja ik dan). Uiteindelijk ben ik ook veel te gestrest want zulke dingen blijken totaal niet van belang te zijn. Het zou waarschijnlijk vreemd zijn als een bruidspaar stipt op tijd bij de kerk aan zou komen

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft IV; Aanzoek

De avond voor de bruiloft werden wij uitgenodigd voor een diner met o.a. de ouders van de bruid en Petroula. Dit werd een gedenkwaardige avond, voor sommige mensen zelfs onvergetelijk.

Een en ander vond plaats in een restaurant op de weg naar Pothia (Kalymnos). Petroula zou ons met de auto ophalen, dit feit alleen al zorgde ervoor dat dichter Douwe al in de vroege avond ongeduldig aan de weg stond te wachten. Nu begint er in Griekenland nooit iets vroeg, en zeker niet te vroeg. Tot grote teleurstelling voor Douwe werd het niet alleen 21.30 uur, maar werden we ook nog eens niet door Petroula maar door Yiannis opgehaald. Dat alles mocht voor ons de pret niet drukken.

Aangekomen bij het restaurant was Douwe, die al jaren stapelgek is op Petroula maar dit niet durft uit te spreken, verbaasd van de charme van Petroula. Normaal zien wij Petroula altijd in werkmodus (onopgemaakt met zakkige kleren), nu was zij echter als tante van de bruid al helemaal in bruiloftmodus. De avond verliep verder heel gezellig met een hoop lachen, eten en drinken.

Douwe werd echter stiller en stiller. Hij vertrouwde mij toe dat hij Petroula toch wel heel leuk vond. Ik vertelde hem dat er dan, als hij snel in aktie zou komen, nog wel een dubbele bruiloft in zou zitten. Petroula heeft mij namelijk al jaren gezegd hoe fantastisch zij Douwe vindt. Soms werd het zelfs irritant en moest ik op een dag soms wel 100 keer aanhoren dat Douwe bijna de status van Aghios had bereikt. Al deze wetenswaardigheden noopten mij ertoe de dichter dan maar gelijk tot aktie aan te zetten, jawel hij zou nog dezelfde avond een officieel aanzoek moeten doen. Uiteindelijk zag hij dit zelf ook wel zitten, maar hij moest nog wat moed verzamelen. Na lange tijd vroeg hij plotseling de aandacht. Toen er een blablabla verhaal kwam over het geweldige eten etc, begreep ik wel dat het tot een aanzoek niet meer zou komen. Maar tot een ieders verbazing, stond Douwe op, zakte op zijn knieen naast Petroula en vroeg haar ten huwelijk.

En toen was het stil.....heel erg stil! De Griekse familie, en Petroula nog het meest, waren diep geshokeerd. Vol afschuw keken zij Douwe aan, terwijl Petroula nog iets stamelde over nadenken. Het erge was dat mijn shock nog het grootst was en, nog erger, dat hoe groter de shock hoe harder ik moet lachen. (Is een rare speling der natuur waar ik niets aan kan doen). Met alle moeite probeerde ik mijn lachen in te houden door aan gruwelijke dingen te denken, waardoor ik de avond verder doorbracht met een heel vreemde grimas op mijn gezicht.

Pas op de laatste dag kreeg Douwe,via via, te horen dat Petroula's antwoord nee was, is en blijft.
Ik geloof er niets van. Hoe kan dit dan? De Griekse tradities zijn ondoorgrondelijk.