Leuven: Zorba en de verdwenen Jezus

Op mijn verjaardag kan een bezoek aan de kerststal natuurlijk niet ontbreken. Helaas bleek bij de grote kerststal in Leuven de mede-jarige verdwenen, welke ook nooit meer terug is gevonden. Buiten Jozef, Maria en nog wat koningen leek er ook niemand erg mee te zitten in de stad.

Wij besloten mijn verjaardag bij Zorba de Griek te gaan vieren. Dit restaurant lag weliswaar niet in Leuven, maar in Heverlee, toch was het volgens de kaart slechts 1 straat door langs een park, we besloten dit kleine stukje dus maar te lopen. Het park bleek vele kilometers lang, terug zou het dus een taxi worden. Onderweg had ik tijd genoeg om na te denken over mijn analyse voor het vak Bewegend Beeld, waarvoor ik de film Alexis Zorbas aan het uitwerken ben. Het is door die film dat er nu zoveel restaurants op de wereld zijn die Zorba heten, als die allemaal een avond omzet zouden doneren zou de Griekse crisis op slag verdwenen zijn.

Eindelijk brandde er licht in de verte en bij aankomst stonden er al drie prototype Zorbassen klaar om ons met een brede grijns naar de tafel te begeleiden. In een soort Griekse grootmoeders woonkamer werd door de 3 Grieken niets aan het toeval over gelaten, niets was hen te veel om ons een onvergetelijke avond te bezorgen. Ter verhoging van de kerstvreugde stond er een cd op met Griekse kinderliedjes, daar konden we lang van genieten, want het eten liet nog wel even op zich wachten. Toen er voor het grote feest een al even omvangrijke Griekse familie binnenkwam werd de aandacht van de Zorbassen verlegd naar hun landgenoten. Er was nog nauwelijks een ober te zien omdat zij afwisselend gezellig aanschoven bij de asbak buiten en bij de familie. Buiten bij de asbak lag overigens een glossie waarin  een lovend artikel over het restaurant stond, toen ik echter de andere restaurants in het blad wilde bekijken bleek dit niet te kunnen, de bladzijden waren met zoveel paperclips vastgeklonken, dat het bladeren naar de concurrentie onmogelijk was.

Uiteindelijk kwam het eten en dat was wonderwel uitstekend. Net als de inrichting was dit geheel op grootmoeders authentieke wijze klaargemaakt, maar dat was in dit geval zeer positief. Plotseling kwamen er twee bejaarde Grieken binnen met een soort mandolines onder de arm. Ze gedroegen zich echter als Justin Bieber, nu vind ik zijn muziek ook slecht, maar helaas bleek de muziek en zang van Fidel en Fidel van nog veel slechtere kwaliteit te zijn. Al snel begonnen we terug naar de kinderliedjes te verlangen. Het bejaarde duo wist echter van geen ophouden en kwam aan elke tafel opdagen als ware ze het godsgeschenk zelve. Om nog meer ellende te voorkomen besloten wij zo boos en gemeen te kijken, dat ze onze tafel begonnen te negeren. De cirkel waarmee ze dat deden werd gelukkig ook steeds groter.

Aan alle goede dingen komt een einde. Bij Zorba in Heverlee kun je echter wat langer genieten voor dat dat einde er is, er was uiteindelijk namelijk niemand meer die bereid was om nog een rekening op te gaan maken. Toen de taxi zich meldde zagen ze echter nog net op tijd in, dat ze het geld toch wel nodig hadden. Al bij al een uitstekende Griek, buiten het eten is het vermakelijkheidsgehalte zeer hoog.

Leuven: Groot en Klein Begijnhof

In Leuven zijn maar liefst twee begijnhoven, waarvan het Groot Begijnhof zijn naam eer aan doet, het is een heel dorp in de stad.Op 31 maart 2000 werd het Groot Begijnhof erkend als werelderfgoed van de Unesco.

Begijnen woonden aan de rand van de stad en legden slechts tijdelijke geloften van kuisheid en gehoorzaamheid af. In tegenstelling tot kloosterlingen waren zij niet gehouden aan de regel van armoede en konden zij persoonlijke goederen en inkomsten bezitten. Voor de rest voorzagen zij in hun levensonderhoud via schenkingen die aan het begijnhof gedaan werden. Ze haalden ook inkomsten uit onderwijs, ziekenzorg, handenarbeid zoals borduren, naaien, wassen en spinnen.

Het Groot Begijnhof werd begin 13de eeuw gesticht, buiten de toenmalige stadsmuren. De oudste huizen dateren uit de 16de eeuw, toen de oorspronkelijke lemen woningen in steen herbouwd werden. Sommige van de 72 huizen werden genoemd naar een heilige of naar een gebeurtenis uit het testament. De Sint-Jan-de-Doperkerk is vroeggotisch: een gedenksteen in de rechtersteunbeer vermeldt 1305 als bouwjaar. Bij de afschaffing van het begijnhof in 1795 leefden er 198 begijnen. De welgestelden onder hen beschikten over een particuliere woning. Armere begijnen leefden samen in 'conventen', gemeenschapshuizen. Voor de zieke en arme oude begijnen was er een infirmerie.

Het Groot Begijnhof is een aaneenschakeling van straatjes, pleintjes, tuinen en parkjes, met tientallen huizen en conventen in traditionele bak- en zandsteenstijl. Dit stadje werd tussen 1964 en 1989 gerestaureerd door de K.U.Leuven, die de site in 1962 had gekocht van de toenmalige Commissie van Openbare Onderstand. Tegenwoordig wonen er studenten en universiteitsmedewerkers. De kerk werd in erfpacht gegeven aan de K.U.Leuven. De oude infirmerie wordt ingenomen door de Faculty Club, een ontmoetingscentrum voor het personeel van de K.U.Leuven.

Aan de andere kant van Leuven is het Klein Begijnhof te vinden. Dit stamt uit 1275. Het stond onder het geestelijk gezag van de abt van Sint-Geertrui. Zoals de andere begijnhoven kende het zijn grootste bloei in de 17de eeuw en woonden er tot 90 begijnen. Het Klein Begijnhof was een volwaardig begijnhof, hoe klein het ook geweest moge zijn, ternauwernood één straatje en een plein.

1954 werd door de oprukkende brouwerij 'Stella Artois' de infirmerie afgebroken. Toen 10 jaar later ook het begijnhofplein door deze brouwerij werd ingepalmd, verloor het begijnhof een groot deel van zijn eigenheid. In 1974 werd het 'Klein Begijnhof' beschermd als monument, waarop het OCMW een grondige restauratie opstartte. Ongeveer de helft van de huizen werd verkocht en is nu in particuliere handen. Helaas biedt de brouwerij met zijn oude fabrieksgebouwen geen fraaie achtergrond, het oude stinkende urinoir aan het begin nog minder.

Leuven; Koutoubia en laatgotiek

Leuven is een stad met vele gezichten en zo is het dat je op een dag terug kan gaan naar zowel Marokko als de laatgotiek.

De eerste avond besloten we eerst maar eens uit eten te gaan. Restaurantjes zijn er in vele soorten en maten, vooral in de Muntstraat, maar kennelijk heeft de Leuvenaar toch vooral een voorkeur voor Italiaans en Tibetaans.

Wij kozen uiteindelijk voor Marokkaans in Restaurant Koutoubya. Het interieur is prachtig. Stijlvol, Marokkaans maar niet kitscherig. Het eten is nog beter. Wij kozen een tajine en hadden zelfs in Marokko nooit een betere gegeten. Helaas was er wel een verschil met Marokko te betreuren, buiten de temperatuur, bleek ook het personeel nogal onderkoeld en afstandelijk.

Leuven blijft natuurlijk de studentenstad bij uitstek. Al waren de meeste studenten in de kerstperiode vertrokken, overal waren de sporen nog te zien. Nog niet getergd door hoge collegegelden (voor beursstudenten slechts 80 euro per jaar en zonder beurs 564,30 euro per jaar) en langstudeerboetes is het leven er voor studenten nog een paradijs.

Het stadhuis van Leuven is een bezienswaardigheid. In laatgotische stijl siert het en groot deel van de (niet al te grote) Grote markt. In de nissen tussen de ramen bevinden zich 236 beelden die allen voorstellingen over zonden en straf uit de bijbel uitbeelden. Samen vormen ze het Leuvense pantheon.

Enig minpuntje was dat musea en bezienswaardigheden zoals het stad huis allen gesloten waren in de kerstperiode. Misschien is dat ook wel expres zo gedaan door de toeristische dienst, na alles van buiten te hebben gezien moet je beslist nog eens terugkomen om overal binnen te kunnen gaan.

Wordt vervolgd.

Leuven; Bienvenue chez Thalys

Wat past er nu beter bij kerstmis dan oude sentimenten? Dat was dan ook precies wat wij in gedachten hadden en daarom hadden wij een kloosterhotel geboekt in Dinant.

Hoe vaak heb ik als kind niet voor Couvent de Bethleem gestaan en mijzelf afgevraagd hoe het er daar binnen aan toe ging. De poorten bleven echter hermetisch gesloten. Deze kerst zouden de poorten eindelijk voor ons open gaan, daar er nu het prachtige Hotel La Merveilleuse in gevestigd was. Een paar dagen voor de kerst werden wij echter gebeld door een medewerker van het hotel dat wij de enige boeking waren voor de hele kerst, en dat het daarom beter was om niet te komen. Zo bleven ook deze keer de poorten van het klooster hermetisch gesloten.

Wij hadden echter al een zeer comfortabele treinrit in de eerste klas van de Thalys geboekt naar Brussel. Wat nu? We besloten naar Leuven te gaan, dit keer niet naar de nonnen, maar naar de begijnen in het Begijnhof Hotel. Daar waren we gelukkig wel welkom.

De rit met de Thalys begon comfortabel in de Thalys lounge op Schiphol. Hierna begaven we ons naar de Thalys, en op zich viel de eerste klas niet tegen, ruime stoelen en veel rust. Eenmaal vertrokken was het wachten op de geweldige maaltijden die inbegrepen waren in de eerste klasse.

Wat dat betreft raad ik iedereen aan nooit een eerste klas te boeken in de Thalys, meer dan een zielig mini broodje en een miniscuul wrapje kon er niet vanaf. Zo'n ticket is zeker de prijs niet waard, je betaalt gigantisch veel meer voor een klein hapje en een drankje, voor dat geld kun je heel wat hapjes en drankjes zelf kopen. Het beste blijkt dus om tweede klasse te boeken, tevens zijn die stoelen bijna even comfortabel. Daarnaast is het aan te bevelen om de Thalys maar tot Antwerpen te nemen, tot Antwerpen is de Thalys namelijk razendsnel, maar van Antwerpen naar Brussel gaat de trein stapvoets en kun je bijna nog beter lopen.

In Leuven aangekomen werden we naar ons hotel gebracht door een taxipensionado van de Belgacom. De man was erg trots op zijn stad en vertelde ons honderduit over Leuven. In het hotel wachtte ons een hartelijke ontvangst door een uiterst behulpzame receptioniste. Ook het hotel zelf en de kamer vielen allerminst tegen. Gewapend met een stadsplattegrond van de vriendelijke receptioniste begaven we ons op weg naar de gezellige Leuvense binnenstad.

Wordt vervolgd.