Senegal: Kalifa Diémé

In Hotel Royal Horizon Baobab (Somone, Senegal) was al het personeel geweldig, maar een stak er toch bovenuit; meneer Kalifa. Hij was altijd in het wit en had altijd een hoed op. Elke dag maakte hij met alle gasten tijdens lunch of diner een praatje.Altijd vriendelijk en altijd een glimlach rond zijn mond, ondanks dat hij al 78 jaar was. Kalifa was zo'n  gastheer die echt voor dat beroep geboren was. Een beetje de heer Reimers van Senegal, maar dan met veel meer klasse.Ik zeg was, want vandaag kwam ons een triest bericht ter ore. Het hotel zelf heeft het mooi verwoord:

The management and all the staff of baobab have the great pain to announce that our friend, our brother Kalifa Diémé left us this January 24th. Death took away the person who symbolized happy life. We wish him all the best to continue to be happier in paradise. He will remain in the hearts of everyone who has worked or stayed in the Baobab.  

RIP Kalifa.

Selamat makan bij het Indisch Veerhuys in Almere

Het was lang geleden dat wij nog eens Indisch gegeten hadden. Vroeger was de Indische keuken nog erg populair in Nederland. En was er geen Indisch restaurant voorhanden, dan was er altijd wel een Pasar Malam in de buurt waar je vaak ook heerlijk kon eten. Tegenwoordig lijken alle Indische restaurants wel gesloten en ook Pasar Malams worden een zeldzaamheid. En als je dan iets gevonden hebt blijkt het vaak niet aan onze (nostalgische) verwachtingen te voldoen. Zelfs op Bali moesten wij dagenlang zoeken naar een authentieke maaltijd. Wij waren dan ook erg blij te horen dat er in Almere een nieuw Indisch restaurant kwam.

En dus togen wij onlangs, nog een beetje met lage verwachtingen, naar het Indisch Veerhuys in Almere Haven. De buitenkant doet het ergste vermoeden, maar al direct bij het binnenstappen werden we blij verrast door een aardige serveerster en een warme inrichting, die een beetje het midden houdt tussen authentiek en modern. Vooral van de houten vloer was ik weg. Nu waren we niet van plan direct van de vloer te gaan eten, dus zijn we toch maar aan een tafeltje gaan zitten. Hier vandaan hadden we een leuk uitzicht op het water. Er is ook een terras, dus bij mooi weer lijkt mij dat ook een goede optie. De serveersters hebben een Indonesisch pakje aan, maar komen uit alle windstreken. Een kniesoor die daar op let als je verheerlijkt naar de kaart aan het kijken bent. Kiezen is gewoon onmogelijk, dus dan maar de rijsttafel met 19 gerechtjes.

De rijsttafel arriveerde na een aanvaardbare tijd op een soort vergroot high tea bouwsel. Bovenop stonden de koude gerechten en onderop de warme. Vreemd was wel dat er geen warmhoudplaatje bij was, maar de serveerster verzekerde ons dat als er ook maar iets een beetje af zou koelen, wij gewoon nieuw konden bestellen. Dit gold ook voor gerechten die op waren. En het moet gezegd, de bediening kwam regelmatig vragen of er nog iets vervangen of aangevuld moest worden. En met dat afkoelen viel het overigens erg mee, wij hebben niets laten vervangen (of eten wij zo snel?) en ook niets bij gevraagd, want het is meer dan genoeg.

Dan het eten zelf. Daar kan ik alleen maar lyrisch over zijn. Eindelijk weer echt lekkere Rendang, Gado Gado, vers gemaakte Atjar, Sajur Lodeh, Rempah balletjes en nog veel meer. Alles had een heel authentieke smaak en was heerlijk klaargemaakt. Het vlees, precies goed, de vis precies goed. Echt waar, ik kan over niets ook maar iets negatiefs zeggen. Wij dronken Bintang en wijn, maar wat ik ook top vind is dat je hier nog gewoon een gratis karaf water kan krijgen. Als ik toch een klein negatief puntje moet noemen, het was jammer dat ik mijzelf zo volgegeten had dat ik mijn favoriet Cendol niet eens meer op kon en we dus zonder nagerecht zijn vertrokken. Dit is zeker voor herhaling vatbaar! (Wanneer gaan we weer?)

Valentijn bij de Moonies in Mooirivier

Het klinkt welhaast Zuid-Afrikaans, Mooirivier, maar het ligt gewoon in ons eigen land vlakbij Dalfsen. Dit, inderdaad zeer mooi aan de rivier gelegen, hotel vonden wij dan ook de ideale plaats voor ons Valentijnsweekend. Een weekend dat koud en zonnig begon en eindigde alsof we op Antarctica waren beland.

Alvorens in te checken bij Mooirivier besloten we de bezienswaardigheden van Dalfsen te gaan bekijken. Bij binnenkomst van het dorp zagen we al een molen, dus dat zag er veelbelovend uit. Helaas moesten we daarna al snel concluderen dat er verder geen bezienswaardigheden in Dalfsen waren die de moeite waard waren, sorry trotse inwoners. De kou werd ook steeds erger, dus besloten we ons te gaan warmen in de plaatselijke lunchroom. Of er nu weinig mensen lunchen, of dat er gewoon niemand naar Dalfsen gaat is mij niet bekend, maar wij werden ontvangen als de eerste toeristen in de binnenlanden van Afrika. De dame van de lunchroom vroeg blij verheugd: " zijn jullie TOERISTEN?". Op ons ja, werd de waarheid van het tekort aan bezienswaardigheden direct bevestigd, want blij concludeerde ze dat we dan wel erg van wandelen moesten houden.

Aangekomen in Mooirivier viel het hotel niet tegen. Het hotel is modern ingericht en doet toch warm aan. De kamer had een prachtig uitzicht op de rivier. Weinig te klagen dus. Nou ja, als we dan toch iets moeten noemen is het de booby trap in de badkamer. Om bij het toilet te komen stuiter je eerst tegen de glazen douchewand en daarna moet je door een smalle spelonk. Maar echt waar, verder niets dan goeds; brandschoon, mooi ingericht, een flesje Cava en een Valentijnsboodschap, koffie en thee, werkelijk niets ontbrak.

In de avond togen we naar het restaurant voor ons diner dat " Shared Dining"  zou zijn, romantisch eten van 1 bord. Het eten was werkelijk fantastisch, alle 7 gangen lang. Waar het hotel echter niet op gerekend had was het feit dat niet iedereen van de Moon sekte was, dit terwijl het Valentijnsdiner wel geheel voor Moonies was ingericht. De tafeltjes stonden namelijk zo dicht bij elkaar dat de buren zich soms vergisten in het shared dining bord en zo mee konden eten. Ander minpuntje was dat, toen wij nog 3 gangen moesten krijgen er een uur niets uit de keuken kwam. Wat bleek: in de keuken hadden ze zo hard gewerkt dat ze nu bier aan het drinken waren. Kennelijk vrij gewoon in die contreien, want de serveerster vertelde dit zonder blikken of blozen.

Toch is Mooirivier voor herhaling vatbaar, in de zomer zien ze ons zeker terug. Hopelijk kunnen we dan met zijn tweeën dineren.

Eat till you drop bij Tang Dynastie in Almere

Op een of andere manier is "All you can eat" in Almere razend populair. De restaurants met dit concept schieten als paddenstoelen uit de Almeerse grond. We hadden dan ook al weken van tevoren gereserveerd bij Tang Dynastie om een fel begeerd plaatsje op de zaterdagavond te kunnen bemachtigen. Voor ons was het eten-tot-je-erbij-neervalt principe de eerste keer, dus we waren benieuwd.

Toen we aankwamen wachtte ons een grote teleurstelling; onze reservering was nergens meer te vinden (slordig!). Gelukkig kregen we uiteindelijk toch nog een fantastische tafel toegewezen. Er zouden 5 rondes komen en je mocht steeds per ronde maximaal 5 gerechten van de kaart kiezen. Mocht je iets niet opeten dan moest je een boete per overgebleven gerecht betalen. Het is daarom aanbevelenswaardig om met meerdere mensen te gaan, er is dan immers altijd wel iemand die nog een plekje over heeft.

De keuze en verscheidenheid waren enorm; kangoeroe, eend, hert, haai, het kon niet op, alles was mogelijk. Daarbij was het nog allemaal erg smakelijk ook. Uiteindelijk hebben we per ronde nooit het maximale besteld, maar zaten op een gegeven moment zo vol dat we de laatste ronde maar hebben overgeslagen. Dat was maar goed ook, want als nagerecht (dat komt buiten de rondes om) kwamen er nog mega grote Dames Blanches. Volgegeten moesten we naar de auto worden gerold. In  ieder geval was het een succes, jammer dat we geen van allen Willem, Alexander of Maxima heten.

No show fee in restaurants

Restaurants krijgen steeds vaker te maken met annuleringen. In tegenstelling tot hotels lopen de restauranteigenaren door het no show gedrag van klanten veel inkomsten mis. De tafeltjes worden gereserveerd en schitteren vervolgens de hele avond van leegheid. Een Brugse restauranteigenaar heeft hier iets op gevonden: de no show fee.

De eigenaar van het Brugse restaurant Sans Cravate was het helemaal zat, niet alleen de stropdassen bleven weg, maar ook de klanten. Dit noodzaakte de eigenaar een no show fee in te stellen van maar liefst 70 euro per persoon. Bij reservatie moet de klant zijn creditcardgegevens opgeven, wanneer deze niet komt opdagen wordt de boete van de kaart afgeschreven.

Het is de vraag of deze maatregel wel rechtsgeldig is, volgens het Belgische Test-aankoop is de boete mogelijk als deze expliciet vermeld wordt in de algemene voorwaarden op de website van het restaurant. Ik kan die in ieder geval al niet vinden. Daarnaast blijkt de maatregel averechts te werken, klanten die reserveren en met de maatregel geconfronteerd worden zijn woedend en haken al op voorhand af. In ieder geval is de boete wel iets om rekening mee te houden bij een weekendje België.

Leuven; Koutoubia en laatgotiek

Leuven is een stad met vele gezichten en zo is het dat je op een dag terug kan gaan naar zowel Marokko als de laatgotiek.

De eerste avond besloten we eerst maar eens uit eten te gaan. Restaurantjes zijn er in vele soorten en maten, vooral in de Muntstraat, maar kennelijk heeft de Leuvenaar toch vooral een voorkeur voor Italiaans en Tibetaans.

Wij kozen uiteindelijk voor Marokkaans in Restaurant Koutoubya. Het interieur is prachtig. Stijlvol, Marokkaans maar niet kitscherig. Het eten is nog beter. Wij kozen een tajine en hadden zelfs in Marokko nooit een betere gegeten. Helaas was er wel een verschil met Marokko te betreuren, buiten de temperatuur, bleek ook het personeel nogal onderkoeld en afstandelijk.

Leuven blijft natuurlijk de studentenstad bij uitstek. Al waren de meeste studenten in de kerstperiode vertrokken, overal waren de sporen nog te zien. Nog niet getergd door hoge collegegelden (voor beursstudenten slechts 80 euro per jaar en zonder beurs 564,30 euro per jaar) en langstudeerboetes is het leven er voor studenten nog een paradijs.

Het stadhuis van Leuven is een bezienswaardigheid. In laatgotische stijl siert het en groot deel van de (niet al te grote) Grote markt. In de nissen tussen de ramen bevinden zich 236 beelden die allen voorstellingen over zonden en straf uit de bijbel uitbeelden. Samen vormen ze het Leuvense pantheon.

Enig minpuntje was dat musea en bezienswaardigheden zoals het stad huis allen gesloten waren in de kerstperiode. Misschien is dat ook wel expres zo gedaan door de toeristische dienst, na alles van buiten te hebben gezien moet je beslist nog eens terugkomen om overal binnen te kunnen gaan.

Wordt vervolgd.

Gozo; hemels dineren

Zoals de meesten wel weten gaat de liefde bij ons vooral door de maag. Derhalve gingen we ook op zoek naar de culinaire toplocatie van Gozo, omdat tot nu toe de recensies van Lonely Planet uiterst onbetrouwbaar bleken, hebben we ons vooral gericht op Trip Advisor en onze eigen intuïtie (dat vooral).

Bij Ta Pawlu aangekomen waren we eerst een beetje teleurgesteld omwille van de erg koele ontvangst, doch wat er vervolgens aan wijnen en eten werd geserveerd tartte elke verwachting. De maagd Maria keek vanaf de berg goedkeurend toe hoe we deze hemelse spijzen met plezier verorberden.

Wij hadden ons culinaire honk op Gozo ontdekt. Na ons tweede bezoek bleek de eigenaar en personeel ook totaal ontdooid. Echter toen wij nogmaals wilden reserveren bleken zij katholieker dan wij dachten, want zij waren op zondag gesloten. Op zich kunnen we dat wel waarderen dus gaan we op zoek naar een culinair alternatief voor dit culinaire walhalla.