Mexicaanse griep en religie: De Hajj

De Mexicaanse griep gaat nu ook gevolgen hebben voor de jaarlijkse bedevaart naar Mekka, de hajj. Dit jaar zal de hajj in november plaatsvinden, over het algemeen nemen er ruim 2 miljoen mensen deel aan de bedevaart.

Ibrahim al-Kerdani van de WHO wil mensen onder de 12 jaar, boven de 65 jaar en degenen met chronische ziekten uitsluiten van deelname aan de hajj. De minister van Volksgezondheid van Saoedi-Arabië wil echter niet het aantal visas verlagen dat aan pelgrims wordt gegeven, wel verwacht hij minder pelgrims dit jaar. De verantwoordelijkheid wordt dus bij de deelnemers zelf gelegd. In het Midden Oosten zijn tot nu toe 952 gevallen van de Mexicaanse griep geregistreerd.

De hajj is de jaarlijkse bedevaart naar Mekka, die iedere volwassen moslim die daartoe de middelen heeft ten minste eens in zijn leven moet verrichten. De afscheidsbedevaart van Mohammed in zijn sterfjaar werd het voorbeeld voor het huidige hajj ritueel. Het hajj ritueel begint met het aannemen van de ihraam, de gewijde staat van de pelgrim. Dit is verplicht zodra men het heilige gebied rond Mekka betreedt. Voor mannen betekent dit dat zij gekleed gaan in twee witte ongenaaide doeken, voor de vrouwen geldt slechts dat haar handen en gezicht onbedekt moeten blijven. Seks, scheren en knippen van haar en nagels is niet toegestaan.

Onmiddellijk na aankomst in Mekka wordt een bezoek aan de Ka'ba gebracht. Beginnend bij de zwarte steen, die in de oosthoek is ingemetseld, gaat de pelgrim rechtsom en maakt vervolgens tegen de wijzers van de klok in een zevenvoudige omgang (tawaaf) rond de Ka'ba.

Daarna verricht de pelgrim de sa'j, de loop tussen de met de grote moskee verbonden heilige plaatsen Safa en Marwa, eveneens zevenmaal.

Meestal op de 8e dag begeven de pelgrims zich naar de 30 kilometer ten oosten van Mekka gelegen vlakte van Arafa, waar zij in tenten de nacht doorbrengen. Op de 9e dag begeeft men zich in een massale wedloop in westelijke richting naar Moezdalifa, waar men de nacht doorbrengt. Daarna volgt opnieuw een wedloop, nu naar Mina, waar men rond zonsopgang moet aankomen. Hier gooit iedere pelgrim zeven steentje op een steenhoop. Dit wordt gezien als navolging van Abraham die hier de duivel zou hebben verdreven toen deze hem wilde verleiden zijn zoon niet te offeren.

Als laatste vindt het offeren plaats van een schaap of ander vee. Het vlees is grotendeels voor de armen bestemd. Nadat men vervolgens het hoofd heeft laten scheren (bij vrouwen wordt slechts een symbolische lok afgeknipt) is de hajj ten einde.

Griekse Bruiloft VI; Kerk

Ook al bidt Frixos nu al 2 jaar elke dag voor mij in het klooster op Athos (en natuurlijk vooral voor mijn bekering tot het Grieks Orthodoxe geloof), dit heeft nog niet tot een wezenlijke bekering van mijn kant geleid. Nu is Athos ook ver van Almere, dus is dat vast logisch. Toch zijn de wegen van de Grieks Orthodoxe God ondoorgrondelijk. En zo kon het gebeuren dat een agnost als ik, tijdens de bruiloftsweek toch geraakt is door het geloof.

Het begon al met de kerkgang tijdens Maria Naamdag, niet in de laatste plaats door de prachtige gezangen, vervolgens de vele gesprekken met Niki en Angela, en als laatste de onvergetelijke bruiloftsdienst, waardoor de Grieks Orthodoxe deur toch wel wagenwijd is open komen te staan.
Tijdens een bedevaart in november zal ik mij verder bezinnen.

Dit laatste is nog een grappig verhaal. De mensen op Telendos zijn zeker niet achterlijk, integendeel, maar feit is wel dat de meesten niet verder zijn geweest dan 1 a 2 eilanden om de hoek. Zo kon het gebeuren dat Niki mij vol enthousiasme vertelde over een bedevaart, door de kerk georganiseerd, in november. Belangrijkste daaraan was wel de vliegreis, want vanzelfsprekend hebben zij nog nooit gevlogen. Alleen wat de bestemming zou zijn werd mij maar niet duidelijk, dit was een vage naam waar ik nog nooit van gehoord had. Volgens Niki was het een van de belangrijkste plaatsen van het christendom, God zou er zijn gestorven. Ik begon toch te twijfelen over mijn studie, of had ik gewoon niet goed opgelet toen het christendom werd behandeld? Nu had zij ook geen enkel idee waar die plaats zich dan bevond, ze moesten in ieder geval eerst 18 uur met de boot naar Athene, dan naar Jordanie vliegen en dan nog naar een ander land. En toen begon het mij te dagen; ze gaan naar Jeruzalem/Bethlehem!
Fantastisch natuurlijk, we gaan dan ook graag mee, we hebben enkel nog toestemming nodig van organisatie-pappas om rechtstreeks op Tel-Aviv te vliegen, want voor zo'n omslachtige reis als van de kerk is mijn geloof (en vooral mijn maag) toch nog niet sterk genoeg.

Nadat wij op de trouwdag van Sebastie en Vassili dus 2 uur te laat aankwamen bij de kerk, moesten wij daar ook nog wel een uurtje wachten tot het bruidspaar arriveerde. Dit was niet erg, want voor muziek was gezorgd, waardoor het al erg gezellig werd in de haven van Pothia. In een lange stoet beklommen wij de duizelingwekkend hoge marmeren trap van de kerk en toen had bijna ons laatste uur geslagen...ik kon mijzelf nog net aan een muurtje vasthouden...de bergen rond Pothia explodeerden! Met het hart in de keel constateerde ik dat na het helse lawaai alles nog op zijn plaats stond, het bleek dan ook "alleen maar" dynamiet te zijn, wat voor het bruidpaar in de bergen wordt ontstoken.

De dienst zelf was prachtig. Het was een enorme chaos in de kerk, erg gezellig, iedereen staat, hangt, praat, belt en lacht. Dit geeft helemaal niets, want ondertussen gaan de pappassen gewoon door met de trouwceremonie. En dat is echt mooi, vooral het om en om wisselen van de kroontjes van het bruidspaar. Daarna volgt nog een soort polonaise rond het altaar, terwijl iedereen enorme hoeveelheden rijst gooit naar het bruidspaar, het was daarbij zaak het bruidpaar zo hard mogelijk te raken en zoveel mogelijk lawaai te maken. Gezegend en vrolijk verlieten wij met, een hoofd vol rijst, de kerk.

Ik dacht die week nog vaak aan de wijze woorden van Jozef van den Berg (sorry Jozef dat ik daar destijds met je over in discussie ging); "Er is geen ander geloof dan het Grieks Orthodoxe geloof, de rest is een dwaalleer vroeg of laat kom je daar wel achter".

Foto's met dank aan Ketil Fjeld.