Griekse Bruiloft VI; Kerk

Ook al bidt Frixos nu al 2 jaar elke dag voor mij in het klooster op Athos (en natuurlijk vooral voor mijn bekering tot het Grieks Orthodoxe geloof), dit heeft nog niet tot een wezenlijke bekering van mijn kant geleid. Nu is Athos ook ver van Almere, dus is dat vast logisch. Toch zijn de wegen van de Grieks Orthodoxe God ondoorgrondelijk. En zo kon het gebeuren dat een agnost als ik, tijdens de bruiloftsweek toch geraakt is door het geloof.

Het begon al met de kerkgang tijdens Maria Naamdag, niet in de laatste plaats door de prachtige gezangen, vervolgens de vele gesprekken met Niki en Angela, en als laatste de onvergetelijke bruiloftsdienst, waardoor de Grieks Orthodoxe deur toch wel wagenwijd is open komen te staan.
Tijdens een bedevaart in november zal ik mij verder bezinnen.

Dit laatste is nog een grappig verhaal. De mensen op Telendos zijn zeker niet achterlijk, integendeel, maar feit is wel dat de meesten niet verder zijn geweest dan 1 a 2 eilanden om de hoek. Zo kon het gebeuren dat Niki mij vol enthousiasme vertelde over een bedevaart, door de kerk georganiseerd, in november. Belangrijkste daaraan was wel de vliegreis, want vanzelfsprekend hebben zij nog nooit gevlogen. Alleen wat de bestemming zou zijn werd mij maar niet duidelijk, dit was een vage naam waar ik nog nooit van gehoord had. Volgens Niki was het een van de belangrijkste plaatsen van het christendom, God zou er zijn gestorven. Ik begon toch te twijfelen over mijn studie, of had ik gewoon niet goed opgelet toen het christendom werd behandeld? Nu had zij ook geen enkel idee waar die plaats zich dan bevond, ze moesten in ieder geval eerst 18 uur met de boot naar Athene, dan naar Jordanie vliegen en dan nog naar een ander land. En toen begon het mij te dagen; ze gaan naar Jeruzalem/Bethlehem!
Fantastisch natuurlijk, we gaan dan ook graag mee, we hebben enkel nog toestemming nodig van organisatie-pappas om rechtstreeks op Tel-Aviv te vliegen, want voor zo'n omslachtige reis als van de kerk is mijn geloof (en vooral mijn maag) toch nog niet sterk genoeg.

Nadat wij op de trouwdag van Sebastie en Vassili dus 2 uur te laat aankwamen bij de kerk, moesten wij daar ook nog wel een uurtje wachten tot het bruidspaar arriveerde. Dit was niet erg, want voor muziek was gezorgd, waardoor het al erg gezellig werd in de haven van Pothia. In een lange stoet beklommen wij de duizelingwekkend hoge marmeren trap van de kerk en toen had bijna ons laatste uur geslagen...ik kon mijzelf nog net aan een muurtje vasthouden...de bergen rond Pothia explodeerden! Met het hart in de keel constateerde ik dat na het helse lawaai alles nog op zijn plaats stond, het bleek dan ook "alleen maar" dynamiet te zijn, wat voor het bruidpaar in de bergen wordt ontstoken.

De dienst zelf was prachtig. Het was een enorme chaos in de kerk, erg gezellig, iedereen staat, hangt, praat, belt en lacht. Dit geeft helemaal niets, want ondertussen gaan de pappassen gewoon door met de trouwceremonie. En dat is echt mooi, vooral het om en om wisselen van de kroontjes van het bruidspaar. Daarna volgt nog een soort polonaise rond het altaar, terwijl iedereen enorme hoeveelheden rijst gooit naar het bruidspaar, het was daarbij zaak het bruidpaar zo hard mogelijk te raken en zoveel mogelijk lawaai te maken. Gezegend en vrolijk verlieten wij met, een hoofd vol rijst, de kerk.

Ik dacht die week nog vaak aan de wijze woorden van Jozef van den Berg (sorry Jozef dat ik daar destijds met je over in discussie ging); "Er is geen ander geloof dan het Grieks Orthodoxe geloof, de rest is een dwaalleer vroeg of laat kom je daar wel achter".

Foto's met dank aan Ketil Fjeld.

Wonderen bestaan: Rachel's Red String

Zeven jaar geleden begonnen wij een rood armbandje (meer touwtje) te dragen, afkomstig van Rachel's Tombe te Bethlehem. Ik vond het een mooi ritueel en deed het verder meer met de gedachte "baat het niet dan schaadt het niet".

Vaak wordt het rode armbandje als Kabbalistisch gezien, al staat er niets expliciet over in de Kabbalah, Halacha of Torah. Doordat veel mensen het hier wel mee associeren krijg ik vaak vragen over het armbandje. Al jaren vertel ik mensen dan dat het afkomstig is van het graf van Rachel in Bethlehem, daar spannen ze een lang rood touw zeven maal rond de tombe en zeggen vervolgens gebeden en psalmen op (o.a. Psalm 33, het mystieke gebed Ana B'Koach en Asher Yatzar), waarna er armbandjes van het touw worden geknipt. Je bent daarna beschermd tegen het kwaad.

De laatste jaren begin ik, tijdens het vertellen, mijn verhaal echter steeds ongeloofwaardiger te vinden, ik zie mensen kijken naar het rode "touwtje" dat nog volledig rood en intact is. Vanzelfsprekend krijg ik dan vragen over het aantal jaren dat dit er al zo uit ziet en of ik het af doe als ik in bad ga. etc. (er zijn waarschijnlijk ook mensen die denken dat ik al in 7 jaar geen water heb gezien). De waarheid is dat het armbandje al die jaren nooit een keer is afgedaan. Dat kan ook niet, omdat het door iemand aangedaan moet worden, met liefdevolle intenties, dan worden er 7 knopen ingelegd en het Ben Porat gebed opgezegd. En geloof of niet, je zou het lot toch niet willen tarten door dit te verbreken? Je weet hoe snel een horlogebandje of andere dingen rond de pols stuk gaan, vies worden en vergaan. En echt ik ben 7 jaar elke dag in bad geweest, onder de douche geweest, heb vele malen in zee gezwommen, etc. etc. etc. en het bandje ziet er exact hetzelfde uit als toen ik het om kreeg. Al had ik dit van tevoren nooit durven uitspreken, het is echt een mirakel. Als ik het niet zelf had meegemaakt, had ik dit nooit geloofd.

Het blijkt voor een wonder dus niet echt uit te maken of je er in gelooft of niet. Er zijn verhalen van mensen die het armbandje om deden om bijvoorbeeld een partner te wensen, het bleek dat als deze wens was uitgekomen het armbandje spontaan van de pols viel. Ik heb niets gewenst, en hoopte alleen dat het op zijn minst toch (een heel klein beetje) zou beschermen door gedachtenkracht. Nu kan ik toch niet anders als geloven in de kracht van Rachel? (je kunt het God noemen, of energie of wat je maar wilt), al heb ik een hekel aan waarheidsclaims. Het is in ieder geval opmerkelijk dat voor het niet verouderen van het armbandje er geen enkele wetenschappelijke verklaring is, en dan is het toch een wonder?

Fijne kerstdagen!

In kerstmisland bij uitstek, Engeland, is een onderzoek gedaan waaruit is gebleken dat een meerderheid van de mensen niet gelooft in het bijbelse verhaal over de geboorte van Jezus. Waar ze wel in geloven vertelt het onderzoek niet, maar kan ik je uit eigen ervaring wel vertellen; Guinness, guinnes en guinness.
Nu is het zo dat de historische betrouwbaarheid van de bijbel inderdaad nogal te wensen overlaat, dus is het waarschijnlijk ook maar beter zich over te geven aan gewoon werelds feesten, carpe diem zeg maar.

In Amerika bestaat dat feest voornamelijk uit uiterlijk vertoon. Zo heeft Jonathan Trexler zijn oude Volvo versierd met 600 kerstlampjes, waarna tientallen Mexicanen terug naar Mexico zijn gevlucht. Ondertussen is de haven van Willemstad helemaal dichtgeslibt met cruiseschepen, zoeken ze op Bonaire nog steeds naar de voortvluchtige Sigmar Marchena, geloven ze in België dat het project "doneer je vet aan de derde wereld" op waarheid berust, is Aleem Maqbool bijna in Bethlehem aangekomen alwaar hij vanavond zonder ezel enkele kaarsen aan zal steken. Terwijl dit allemaal gaande is rij ik nog steeds in een Toyota van Zonneveld, moet onze ex-collega Micha kerst missen, staat ezel Odysseus op Telendos in de kerststal op de tocht, trekt de kredietcrisis nog eens aan de broekriem en zullen vele skimmers tijdens kerst weer op strooptocht gaan.

De Boeddha zei het al, alles verandert voortdurend en alles is dukkha, maar
hoe je het ook viert, waar je ook in gelooft, maak iets van kerst 2008!

Van Nazareth naar Bethlehem in 10 dagen

In navolging van Jozef en Maria is BBC correspondent Aleem Maqbool, samen met een ezel (wie wie moet uitbeelden is niet bekend), bezig de voettocht na te lopen van Nazareth en Bethlehem (de route zoals Lucas deze beschrijft). Maandag 15 december is hij gestart en hij hoopt met kerst in Bethlehem aan te komen. 150 Kilometer in 10 dagen is geen topsportprestatie, maar daar gaat het hier dan ook niet om.

Elke dag kun je op de BBC site zijn dagboek lezen en, nog leuker, de video zien hoe Aleem een onwillige ezel zover moet zien te krijgen weer 15 kilometer te lopen. Dat probleem werd na de eerste dag bij een checkpoint snel verholpen; de ezel bleek niet ver de vereiste papieren te beschikken en is met een veetransport afgevoerd.

In zijn jeugd heeft Aleem ook in een kerstspel gespeeld, helaas was dit geen goede oefening voor dit avontuur, want hij speelde toen een schaap.
Voor vijandeijkheden is hij niet bang, want dit hoort namelijk bij het verhaal. Jozef en Maria hadden daar destijds ook al last van, toen in de vorm van Samaritanen (ze waren niet allemaal barmhartig). Zijn motivatie is puur romantisch en hij wil een voertuig zijn om het verhaal levend te houden.
Ik ben vooral benieuwd naar het einde, als Aleem moet gaan bevallen.

Donkerblauwe kerst

Voor veel christenen is kerstmis in Bethlehem het summum. Helaas zal het er allemaal niet zo vredig uitzien als bij dit feest hoort. Israël staat toe dat er zo'n 1000 extra Palestijnse politieagenten ingezet zullen gaan worden. En dit alles voor Vrede op "aarde". Er worden duizenden toeristen verwacht, wat de afgelopen jaren heel wat minder is geweest. Het toerisme laat de kassa weer rinkelen en dat is net wat nodig is, een terroristische aanslag moet koste wat kost voorkomen worden.
Leuke bijkomstigheid is dat het ook een soort examen zal zijn voor de Palestijnse gebieden, doen ze het goed (lees; er wordt geen aanslag gepleegd) dan mogen ze in de toekomst vaker voor kanonnenvlees spelen.