Twin Peaks - It is Happening Again

Na 27 jaar wachten konden we gisteravond eindelijk het vervolg zien van Twin Peaks. De eerste twee afleveringen en ik kan nu alweer niet wachten op de volgende aflevering. In tegenstelling tot vele negatieve recensies, heeft de serie voor mij nog niets ingeboet aan kracht. Het is allemaal nog even mysterieus en zelfs nog spannender geworden. Ook de sfeer is er nog helemaal, welke nog wordt verhoogd door de mysterieuze muziek van de Chromatics.

Cooper zit vast in de Red Room, terwijl zijn boosaardige doppelganger buiten het kwaad vertegenwoordigt. Ondertussen staat in New York een eigenaardige glazen box, deze is van een anonieme miljonair die wil vastleggen wat zich daarin afspeelt. Een student verwisselt de kaartjes van de camera's elk uur. In South Dakota wordt een lijk gevonden met het hoofd van een vrouw en de romp van een man. Het plaatselijke schoolhoofd wordt verdacht van deze moord.

Elke scene heeft zoveel in zich, je moet eigenlijk meerdere keren kijken, wil je er alles uithalen. De dialogen zijn absurdistisch, maar later blijkt vaak dat alles wat gezegd wordt toch een functie heeft. Voordat je daar achter bent geven ze genoeg stof tot nadenken. Het begon alweer gelijk in deel 1: "My log has a message for you"en "The stars turn and a time presents itself", aldus de Log Lady. Prachtig, maar wat wordt er precies mee bedoelt?
Verder zijn er nog wel meer vragen die al dan niet beantwoord moeten worden in de 16 afleveringen die ons nog staan te wachten:
Wie was de donkere figuur in de gevangenis, die plotseling verdween?
Wat is de connectie tussen de Lodge en de Box?
Krijgt iedereen die de Red Room binnengaat een doppelganger?

Het is zo goed dat het vanaf nu weer mogelijk is om af en toe te verhuizen naar de magische Twin Peaks wereld. Eindelijk een serie die onvoorspelbaar is en altijd weer nieuwe gedachtekronkels toelaat. Misschien hebben alle zure recensenten er gewoon wel helemaal niets van begrepen.

Shadow
Take Me Down
Shadow
Take Me Down With You
For The Last Time
You’re In The Water
I’m Standing On The Shore
Still Thinking That I Hear Your Voice
Can You Hear Me?
For The Last Time
At Night I’m Driving In Your Car
Pretending That We’ll Leave This Town
We’re Watching All The Street Lights Fade
& Now You’re Just A Stranger’s Dream
I Took Your Picture From The Frame
& Though You’re Nothing Like You Seem
Your Shadow Fell Like Last Night’s Rain
For The Last Time

Duivelse baby terroriseert New York

Onlangs reed een draadloos bestuurde kinderwagen door de sneeuw in New York. Voorbijgangers verbaasden zich hierover en wilden dit vreemde fenomeen wel eens van dichtbij bekijken. Op dat moment kwam er plotseling een duivelse, bezeten baby tevoorschijn. De baby keek de mensen bezeten aan en begon dan hard te spugen. Het fenomeen bleek een promotie te zijn voor de film Devil's Due. Bedenker van deze actie is het New Yorkse bureau Thinkmodo, gespecialiseerd in virale communicatie.

Zoeken naar Emily

De wereld lijkt zo klein, wie is er niet te vinden op social media? Die zijn er natuurlijk, maar dan nog valt er altijd wel in contact te komen met de meeste personen op deze aardbol. Zo niet met Emily, het dakloze meisje waarnaar filmmaker Sander Kuit op zoek is.

1998 gaat de toen 23-jarige Sander voor een paar maanden naar New York voor een cursus aan de filmacademie. Op zijn allereerste dag daar ziet hij een opvallende verschijning bedelen op het plein voor zijn school. Hij raakt met haar aan de praat, ze blijkt Emily te heten en er ontstaat een bijzondere vriendschap, wat er zelfs toe leidt dat Emily leading lady wordt in zijn afstudeerfilmpje.Vlak voordat Sander terug moet naar Nederland, vraagt Emily of ze met hem mee kan; weg van het miserabele leven als dakloze in New York. Hij blijft haar het antwoord schuldig en helaas spreekt Sander haar niet meer voordat hij terug reist naar Nederland. Tot op de dag van vandaag heeft hij daar spijt van.

Als ik naar de foto's kijk en de filmpjes die van Emily zijn gemaakt, dan moet ik zeggen dat ze iets heel bijzonders uitstraalt. Ik weet eigenlijk niet wat, maar het lijkt bijna bovennatuurlijk. Op Sander's site en op zijn Facebookpagina kun je het hele verhaal lezen. Vooral schokkend is de foto die boven water is gekomen uit 2010, het is niet zeker dat het Emily is, maar ze lijkt er toch bijzonder veel op, maar dan zeer getekend door het leven. De lach lijkt haar te zijn vergaan, ik hoop van harte dat Emily nog leeft en dat haar en Sander's verhaal een happy end zal krijgen.

Vermogen door verplaatsen auto

Een vrouw die jarenlang als dakloze in New York City leefde, heeft in haar testament de helft van haar vermogen nagelaten aan de Hebrew University. Het gaat om zo'n 106.000 euro. De andere helft gaat naar vrienden van de joodse vrouw, die een concentratiekamp overleefde tijdens de holocaust.

"We zijn erg geroerd door het gebaar", zegt Yeft Ozery van de Hebrew University. "Wij hebben heel wat donors en sympathisanten die ons steunen, maar dit hebben we nog nooit meegemaakt." De executeur-testamentair wil haar naam niet bekendmaken. De joodse dame leefde jaren geleden in de Upper West Side in New York als dakloze, toen ze bevriend raakte met een boekhouder. Die nam haar in zijn familie op en zorgde ervoor dat ze niet meer op straat hoefde te leven. In ruil moest zij de auto van de weldoener altijd verplaatsen zodat hij geen boete zou krijgen. In die tijd heeft de vrouw haar vermogen opgebouwd.

Indentiteitsstoornis

Er zijn mensen die alles doen om aan geld te komen. Zoals Thomas Prusik-Parkin uit New York, hij heeft zich jarenlang voorgedaan als zijn dode moeder, zodat hij haar uitkering kon blijven opstrijken.

De moeder van de nu 49-jarige Thomas Prusik-Parkin overleed in 2003. Bij haar overlijden gaf Thomas valse gegevens door aan de autoriteiten zodat de dood van zijn moeder niet geregistreerd werd. Haar uitkering van 700 dollar per maand bleef de man ophalen. Omdat deze cheques in Amerika persoonlijk afgehaald moeten worden, verkleedde Pruskin-Parkin zich als zijn moeder, compleet met make-up en wandelstok.

Tevens vernieuwde hij, verkleed als zijn moeder, haar rijbewijs. De fraudeur viel door de mand toen hij zijn moeder failliet probeerde te laten verklaren. Hij dreigde zijn huis te worden uitgezet en wilde een subsidie van 39.000 dollar aanvragen. De eigenaar van het huis tipte de politie.
"Ik ben mijn moeder". "Ik hield mijn moeder in mijn armen toen ze haar laatste adem uitblies, dus ik ben mijn moeder," zei de man tegen de agenten toen hij opgepakt werd.

Filmrecensie You Don't Mess With The Zohan

Door Michael Koukos

Regie: Dennis Dugan
Cast: Adam Sandler (Zohan), John Turturro (Phantom), Emmanuelle Chriqui (Dalia), Nick Swardson (Michael), Rob Schneider (Salim), Ido Mosseri (Oori)
Speelduur: 113 minuten
Jaar: 2008

Zohan is een Israelische commando en het neusje van de zalm als het gaat om Terreurbestrijding. Helaas is dit echter niet zijn ambitie, stiekem droomt hij er van om kapper te zijn. Tijdens een gevecht tegen zijn Palestijnse aartsrivaal Phantom laat hij zichzelf verdwijnen om zo onopvallend naar New York te vertrekken en daar zijn droom waar te maken. In The Big Apple wordt hij hals over kop verliefd op de Palestijnse eigenaresse van het kapsalon waar hij uiteindelijk aan de slag kan. De kapperszaak wordt al snel een denderend succes als het verhaal de ronde doet dat Zohan oudere vrouwtjes een wel erg aparte behandeling geeft.
Maar ook in New York huizen Arabieren en zodoende wordt Zohan al gauw erkend en barst de hel los.

Over het algemeen ben ik geen groot liefhebber van onderbroekenlol maar heel af en toe rolt er wel eens een dergelijke film van enig niveau van de band. You Don’t Mess With The Zohan is zo een witte raaf. Als je in de eerste 5 minuten al een bal en een gegrilde vis in Zohans bilspleet ziet verdwijnen dan weet je meteen dat goede smaak in deze productie van weinig belang zal zijn. Gelukkig bewijst Dugan in deze film dat dit ook niet per definitie hoeft, als er maar voldoende andere factoren zijn die de onderbuikhumor aanvullen.

Dit is hier zeker het geval. De scherpe, lekker politiek incorrecte satire, de uitbundige verwijzing naar allerlei kaskrakers en de fel overdreven actiescenes volgen mekaar in rap thempo op. Geen enkel heilig huisje wordt ontzien; stenengooiende palestijnse kinderen, het soms dubieus geachte Joodse zakengedrag...alles word rigoureus door de mangel gehaald. Dit gebeurt echter op een zeer onbevooroordeelde manier, alles wordt uitvergroot zonder er een waardeoordeel over te vellen. Er moet gewoon gelachen worden, punt uit.
De wat voorspelbare en geforceerde vredesboodschap op het einde had niet echt gehoeven maar ach, het is goed bedoeld dus ...Let it be!

Filmrecensie Cloverfield

Door Michael Koukos

Regie: Matt Reeves
Cast: Lizzy Caplan (Marlena Diamond), Jessica Lucas (Lily Ford), TJ Miller (Hud Platt), Michael Stahl-David (Rob Hawkins)
Speelduur: 85 minuten
Jaar: 2008

Cloverfield begint op het eerste gezicht met een stevige valse noot, men ziet een filmopname van een afscheidfeestje van ene Rob, een balletje dat wegens een promotie naar Japan gaat verkassen. Dit wel erg oninteressante gerommel begeleid door stupide dialogen duurt ongeveer een dik kwartier. Het enige positieve is dat deze periode je de gelegenheid geeft om aan de zenuwachtige manier van filmen te wennen.Voor de rest kun je alleen maar hopen dat de aankomende ramp, wat die ook mag zijn, dit zootje ongeregeld rigoureus onder handen neemt.
En dat geldt vooral voor de wel erg irritante Hub die het geheel filmt....gelukkig zal gerechtigheid geschieden.

Na deze zware kluif slaat de vernietiging keihard toe en vanaf dat moment gaat de film als een achtbaan zo snel. Wat er precies gebeurt blijft aanvankelijk onduidelijk. Heel af en toe krijgt men een glimp te zien van wat deze vernielingen veroorzaakt maar het blijft erg lang koffiedik kijken over wat er precies aan de hand is. Terwijl het vage monster heel Manhattan in puin legt blijken vooral onreele sentimenten te rulen. Dat Hub op gevaar voor eigen leven blijft filmen is er daar een van.

Rob hoort zijn zwaargewonde vriendin aan de telefoon en besluit haar tegen beter weten in te gaan redden. Geholpen door een soldaat die wel erg vroeg op de hoogte blijkt te zijn van een aankomende Hammer down procedure (tapijtbombardement), gaan zij op reddingstocht uit.
Uiteindelijk blijken de verwondingen van de vriendin redelijk mee te vallen, althans,...zij is gespiest als een kipsaté maar eenmaal het stokje eruit kan zij weer rennen als een haas.

Er zitten dus heel wat vreemde kronkels in het verhaal en dan gaat men niet eens in op de vraag hoe en waarvandaan dat gigantische beest plotseling in Manhattan is beland. De originele wijze van filmen zorgt er voor dat men zich midden in de film waant en dat maakt Cloverfield tot een erg beklemmende ervaring. Ik heb het grootste deel van de film achter een zeer goed glas wijn gekeken zonder een slok te nemen. Cloverfield was in de USA erg omstreden omdat men vond dat het niet kon dat New York na 9-11 nog eens een keer filmisch in puin werd gelegd. Matt Reeves is weer de eerste die dit waagt. Ook met een trailer en een DVD hoes waarop men de onthoofding van het vrijheidsbeeld prominent toont maakt men in de USA blijkbaar geen vrienden...maar dat zal ons een zorg zijn, dit is er echt een om te zien.