Telendos; Recycling van Quantum Touch beloning

Na Michael's succes met Quantum Touch op Telendos in april, stonden de zieken en gebrekkigen nog net niet in rijen op de kade, maar de eerste behandelingsaanvraag liet toch niet lang op zich wachten.

Natuurlijk was de oma, met de knie als de berg van Telendos, er als de kippen bij om Michael te claimen. Ze was uitzinnig van vreugde om Michael weer te zien, want de knie had na de behandeling van vorige keer nog slechts het formaat van een Hollandse heuvel. Oma kon weer redelijk lopen en haar verwachtingspatroon was evenredig bijgesteld; deelname aan de Olympische spelen voor senioren was nog slechts een paar behandelingen verwijderd van de realiteit.

Oma is niet rijk en vanzelfsprekend is in haar geval dankbaarheid het behandelingstarief. Deze keer stond oma er echter op Michael niet met lege handen naar huis te laten gaan. Het salaris bestond uit een grote tas met daarin een pot inlandse honing en 10 grote, zeldzame schelpen. Trots vertelde oma hoe zeldzaam de schelpen waren, waarop wij haar beteuterd aankeken. Wij zagen namelijk al de hoge boete opdoemen, die bij invoer in Nederland de beloning van de douane zou zijn. Tegen beter weten in probeerden wij dit nog uit te leggen, maar de mensen daar begrijpen daar niets van, het is immers toch een prachtig cadeau, wie zou daar nu iets van kunnen zeggen?

De schelpen lagen de dagen daarop als stenen op onze maag, want op zo'n klein eiland kom je daar niet ongezien vanaf zonder iemand te beledigen. En de sociale controle is extreem groot, dus zelfs het ondankbare plan ze ergens in een vuilnisbak te dumpen was onuitvoerbaar.
Na lang nadenken besloten wij, op een moment dat iedereen aan het eten is of anderszins druk bezig, tijdens zonsondergang, de schelpen stiekem verspreid over het eiland neer te leggen op diverse strandjes, alsof ze waren aangespoeld. (we wisten niet of de schelpen wel voorkwamen in die regio, dus misschien zou een eventuele vondst wel miraculeus worden). Sneaky stopten wij de douane-Damocles in een rugtas en terwijl Michael op de uitkijk stond, legde ik bij elk strandje waar we voorbijkwamen een schelp op het strand. In zee had ook gekund, maar dan heb je hetzelfde probleem dat je ze moet verspreiden, het zou namelijk niet ongemerkt voorbij gaan als er plotseling 10 bijzondere schelpen tegelijk zouden aanspoelen, en dat zou oma zeker ter ore komen.

Een van de schelpen hadden wij expres op een strandje neergelegd waar wij vaak komen, omdat ik vreselijk moest lachen bij het idee getuige te kunnen zijn van het vinden van de schelp. Aangezien op dat strand alleen het kruidenvrouwtje komt, om het geld van de ligbedjes te komen incasseren, wisten wij al bijna zeker wie de gelukkige vinder zou zijn. Temeer daar het kruidenvrouwtje in haar winkeltje ook schelpen verkoopt. En ja hoor, we hoefden nog geen half uur te wachten en het kruidenvrouwtje kwam langs, ze zag het direct, bukte en stak de schelp verheugd in haar tas. En zo eindigde een deel van de gift van oma in het winkeltje van het kruidenvrouwtje. Nu maar hopen dat de schelp niet een of ander uniek kenmerk had wat wij over het hoofd hebben gezien.

Introductie Rasmusson Healing te Baarn

Door Michael Koukos

Gisteren organiseerde de Quantum-Touch Academy de introductie van Rasmusson Healing in Europa.Daar ik samen met vele anderen verbluffende resultaten boek met Quantum Touch waren de verwachtingen hoog gespannen.Dus reisde ik af naar het mij welbekende prachtige landgoed Drakenburg te Baarn waar ik al eerder een Quantum-touch workshop volgde.Het was een blij weerzien met een aantal bekende gezichten en een mooie gelegenheid om even bij te praten met andere Quantum-touch beoefenaars.

Het systeem dat Bob Rasmusson heeft ontwikkeld heet Regenesis en maakt gebruik van de zogenaamde blauwdruk energie. Het is dezelfde energie die er bijvoorbeeld voor zorgt dat de afgesneden poot van een salamander weer aangroeit.Het grootste deel van de presentatie kwam voor rekening van Jim Mann, deze regenesis practitioner en directe leerling van Bob Rasmusson zal regelmatig naar Nederland overvliegen om de Rasmusson Healing workshops te geven. Jim is een bescheiden man met een enorme uitstraling. Hij praatte zeer ontspannen en werd voor de vertaling bijgestaan door de begeesterde Dr.Lisinka Ulatowska dewelke met haar charmante Engelse accent een apart cachet aan het geheel gaf.Het levensverhaal van Bob Rasmusson werd uit de doeken gedaan, er werd een, allicht wat geromantiseerde doch grappige, omschrijving van zijn bijna-dood ervaring geschetst en er werd verteld wat wij van deze nieuwe reeks workshops konden verwachten.De basis zal blijkbaar zoals te verwachten was opnieuw uit Quantum-touch bestaan doch wordt er erg veel aandacht besteed aan toeganspunten om sneller tot de organen door te dringen, er wordt ook erg veel aandacht besteed aan de behandeling van chronische aandoeningen.In ieder geval is de opsomming van wat men allemaal zal leren indrukwekkend. Ik ben er dan ook van overtuigd dat dit na Quantum-touch een enorme stap voorwaarts kan betekenen in de verdere doorbraak van energiegenezing.Misschien komen wij zo eindelijk weer op het punt waar wij duizenden jaren geleden stonden en laten wij wel wezen, dat is veel verder dan waar men nu denkt te staan.Het is een kwestie van echte genezing versus de overwegend chemische symptoombestrijding die wij "medische wetenschap" noemen.

Griekse Bruiloft X; Quantum Touch

Michael beschikt over een speciale gave; healing door middel van handoplegging. Nu heeft hij inmiddels enkele workshops en cursussen Quantum Touch gedaan, en ook daar bleek dat hij erg krachtig is en was menig medecursist verbluft.
Sceptisch als ik ben geloofde ik er in het begin persoonlijk niet echt in. Voordeel van Quantum Touch is dat het ook werkt als je er niet in gelooft. Inmiddels moet ik dan ook zeggen dat het wel werkt. Je moet alleen wel het geduld opbrengen te blijven zitten en daar ontbreekt het mij wel eens aan.

Door al het geklus op Telendos, voor het aankomende seizoen, waren er veel mensen met allerlei klachten. En echt, klagen kunnen ze daar goed. Toen Michael’s Quantum Touch ter sprake kwam, wilde iemand met een zere klusarm, door dakreparaties, dit wel eens proberen. Dit ging erg goed, en al snel kwamen er diverse mensen kijken. Sommigen waren zo onder de indruk dat zij daarna, iedere keer als Michael voorbijkwam een kruis sloegen. De klusarm was na een half uur volledig genezen en toen Michael daarna nog een zere keel genas, ging dit natuurlijk als een lopend vuurtje over het eiland. Zo kwam dit verhaal ook bij een oude oma terecht die helemaal niet meer kon lopen. Wij besloten erheen te gaan en daar zat de oma al verwachtingsvol, zij dacht na 20 jaar op een stoel te hebben gezeten, in een half uur wel weer als een jonge hinde over het eiland te kunnen lopen. Nu kan er veel met Quantum Touch, maar voor mirakels kun je toch beter naar Savvas gaan. Die knie was zo dik als de berg van Telendos, met de moed der wanhoop ging Michael aan het werk en na een uurtje kon oma, zij het nog steeds met pijn wel weer lopen. Er werd dan ook een vervolgafspraak gemaakt voor juni dus wie weet misschien worden de hindedromen dan toch nog werkelijkheid.
Volgende keer als wij op Telendos komen zal de kade wel vol staan met zieken en gebrekkigen.

Na inmiddels vele gelukkige genezingen gaat Michael nu aan een nieuwe carrière beginnen. Gisteren is hij officieel begonnen met De Helende Hand, welke nu ook onder ME Company valt. Meld je dus allen aan voor een pijnvrij en comfortabel leven!

De Dominicaanse vlag

De eerste de beste dag in de Dominicaanse Republiek maakten wij een wandelingetje door Sosua. Het negeren van de opdringerige verkopers ging ons wel goed af. Op een verkoper na, deze zag er ook heel anders uit dan de andere. Hij had een stralend wit pakje aan en reed in een golfkarretje. Zijn enthousiasme was zo aanstekelijk, dat wij bij hoge uitzondering toch eens luisterden. Het bleek te gaan om een rondleiding in het Sosua Bay hotel. Nu waren wij daar toch in de buurt dus besloten dat dit niet al te veel kwaad zou kunnen.

De verkoper/ rondleider was superblij en gaf ons met een stralende lach twee bezoekerspassen die wij om onze nek moesten hangen. Vol trots rende hij voor ons uit om eerst de naar zijn zeggen prachtige tuin te laten zien. Plotseling klonk er een ijselijke gil door de lobby, alle gasten keken verschrikt op. Michael zag ik niet meer, maar de blikken van de gasten volgend bleek hij languit op de veel te gladde vloer te liggen. Bij Michael werkt pijn altijd als een rode lap op een stier en hij stond dan ook woest op, smeet de passen naar de inmiddels ook verschrikt toegesnelde verkoper, al schreeuwend ‘I don’t want to see this anymore, it’s dangerous!” met een verschrikt kopje stond de verkoper met de passen in zijn handen, de andere gasten knikten allemaal instemmend. De vloeren zijn in de DR namelijk allemaal spekglad geboend. Overal staan dan ook de waarschuwingsborden met “wet floor”, je zou kunnen zeggen dat dat gele rechthoekige bord de vlag is van de DR. Dat verklaart gelijk het enorm hoge aantal mensen met een arm of een been in het gips.

Na toch nog lopend het hotel te hebben verlaten klonk er na een minuut of tien alweer vervelend geroep “My friend, my friend!”. Verveeld keek ik om, het bleek de inmiddels erg ongeruste verkoper van het hotel te zijn die ons achterna was gelopen om te informeren hoe het met Michael ging. Ach ja aardig zijn ze daar zeker.
En Michael? Die lag ’s avonds nog een uur te quantum touchen om alle botten weer terug op zijn plaats te krijgen.