De eerste de beste dag in de Dominicaanse Republiek maakten wij een wandelingetje door Sosua. Het negeren van de opdringerige verkopers ging ons wel goed af. Op een verkoper na, deze zag er ook heel anders uit dan de andere. Hij had een stralend wit pakje aan en reed in een golfkarretje. Zijn enthousiasme was zo aanstekelijk, dat wij bij hoge uitzondering toch eens luisterden. Het bleek te gaan om een rondleiding in het Sosua Bay hotel. Nu waren wij daar toch in de buurt dus besloten dat dit niet al te veel kwaad zou kunnen.
De verkoper/ rondleider was superblij en gaf ons met een stralende lach twee bezoekerspassen die wij om onze nek moesten hangen. Vol trots rende hij voor ons uit om eerst de naar zijn zeggen prachtige tuin te laten zien. Plotseling klonk er een ijselijke gil door de lobby, alle gasten keken verschrikt op. Michael zag ik niet meer, maar de blikken van de gasten volgend bleek hij languit op de veel te gladde vloer te liggen. Bij Michael werkt pijn altijd als een rode lap op een stier en hij stond dan ook woest op, smeet de passen naar de inmiddels ook verschrikt toegesnelde verkoper, al schreeuwend ‘I don’t want to see this anymore, it’s dangerous!” met een verschrikt kopje stond de verkoper met de passen in zijn handen, de andere gasten knikten allemaal instemmend. De vloeren zijn in de DR namelijk allemaal spekglad geboend. Overal staan dan ook de waarschuwingsborden met “wet floor”, je zou kunnen zeggen dat dat gele rechthoekige bord de vlag is van de DR. Dat verklaart gelijk het enorm hoge aantal mensen met een arm of een been in het gips.Na toch nog lopend het hotel te hebben verlaten klonk er na een minuut of tien alweer vervelend geroep “My friend, my friend!”. Verveeld keek ik om, het bleek de inmiddels erg ongeruste verkoper van het hotel te zijn die ons achterna was gelopen om te informeren hoe het met Michael ging. Ach ja aardig zijn ze daar zeker.
En Michael? Die lag ’s avonds nog een uur te quantum touchen om alle botten weer terug op zijn plaats te krijgen.
