Na Rum-plaatsnamen nu ook postcodes in Dominicaanse Republiek

In 1978 is de postcode in Nederland ingevoerd, ik kan mij dat nog goed herinneren (Dan besef je pas hoe oud je bent!). In 2009 zal de postcode dan ook eindelijk in de Dominicaanse Republiek ingevoerd gaan worden.

Ik zal niet zeggen dat het erg achter loopt in de Dominicaanse Republiek (maar voor zeker ook niet), feit is wel dat er tot enkele jaren geleden ook nog geen plaatsnaamborden bestonden in het land. Gelukkig was de directie van het grootste rummerk Brugal, nooit vies van wat reclame, bereid om voor plaatsnaamborden te zorgen. Vanzelfsprekend zijn deze nu allen voorzien van een enorm rumlogo, met daaronder (in het klein) de betreffende plaatsnaam.

Je begrijpt dat alleen postbodes met heel goede ogen of een sterke bril worden aangenomen. Of zij deze nu niet kunnen krijgen, of dat het ontbreken van postcodes de oorzaak is, is onbekend maar de post komt zelden aan in de Dominicaanse Republiek.

Het nationale postbedrijf 'Inposdom' (Instituto Postal Dominicano) heeft zich de kritiek aangetrokken en wil nu een postcode voor het gehele land invoeren. De postcode zal uit 5 cijfers bestaan waarbij iedere cijfer een geografische betekenis heeft. Ook internet gebruikers zullen van het nieuwe systeem kunnen profiteren omdat hiermee de locatie van de gebruiker beter vastgelegd kan worden.

Vraag is alleen of dit allemaal nog gaat lukken in 2009. (Ik weet het antwoord al).

Haïti II

Vanwege een ingewikkelde visumprocedure gingen we niet bij de blauwhelmen in Dajabon de grens over. Veel handiger is om door de bergen bij het dorpje Tiroli de grens over te gaan, daar hebben de mensen namelijk helemaal niets, de douanebeamte is daarom gemakkelijk om te kopen met slechts een flesje cola. De vriendelijke beambte was als een kind zo blij.

Het dorpje Tiroli zelf bestaat uit niet meer dan een verzameling krotten. Tientallen kinderen belaagden bij aankomst ons busje en deze zouden tijdens het hele bezoek niet meer loslaten. Letterlijk want velen wilden aan de hand lopen om hun enige engels te oefenen; "Give me 1 dollar". Buiten die befaamde engelse zin hadden de kinderen van Tiroli nog iets anders gemeen, schimmelkopjes, een penetrante geur en een buitengewoon zakelijk instinct.

Waar al die schimmelkopjes door veroorzaakt werden werd ons al snel duidelijk toen wij een bezoek brachten aan de missionaris, annex apotheek, annex dokter. Wij hoopten op een uitgebreide uitleg over zijn project. Deze was echter zeer beknopt; wijzend naar zijn planken gesealde, nooit gebruikte medicijnen verkondigde hij "This is my project". Om vervolgens met zijn kartonnen inzamelingsdoos te rammelen. Toen onze gids hem vroeg waarom hij een schimmelpatientje, die hij de week ervoor had binnengebracht, en waar de schmimmel nu als een soort blauw gazon op haar hoofd groeide, nog niet had behandeld werd de wilde weldoener erg boos. De gids en alle andere blanken schold hij de huid vol. Wij snapten toch ook wel dat hij daar nog geen tijd voor had gehad? (kennelijk wel om een dure zonnebril te gaan kopen in de Dominicaanse Republiek, ongetwijfeld gefinancierd uit de kartonnen door).
De besmettelijke schimmel tiert vast nog steeds welig rond, ook wij krabben nog regelmatig op ons hoofd.

Verborgen werkloosheid

In arme landen als de Dominicaanse Republiek zijn overal mannetjes voor, die ieder kleine deeltaken uitvoeren, en hier ieder een nog kleiner deelsalaris voor ontvangen. Ook is er overal een speciale meldtijd voor, op een bepaald tijdstip kun je een specifiek probleem aanmelden, wat op elk ander tijdstip onmogelijk is. Toen wij dan ook zagen dat onze tv zwart bleef, doordat het satellietkastje ontbrak, togen wij op het tvkastjes-aanmeld tijdstip naar de receptie. De deelreceptionist, wiens (enige) taak het was tv-klachten te noteren, beloofde iemand naar onze kamer te sturen. Na ongeveer een half uur ging de telefoon, in rap Spaans werden er wat vragen gesteld, waar het enige herkenbare woord television was. Nog een half uur later kwam er een klein mannetje binnen met een televisie op zijn schouder, hij was zo klein dat hij geheel gebukt ging onder het gewicht van de toch niet al te grote tv. Het mannetje was enorm verbaasd toen hij daar al een tv zag staan. Onverrichter zake ging de arme man weer weg, met tv. 

Na weer een half uur kwam hij terug met 2 kastjes (ze leren snel daar) en was het probleem binnen korte tijd verholpen. Na een fooi in ontvangst genomen te hebben ging het mannetje met een big smile op weg naar het volgende slachtoffer. Want ja het wegnemen en terugbrengen is ook een hoofdberoep op de Dominicaanse Republiek; je creëert zelf een probleem en daarna los je dat tegen betaling ook zelf weer op.

De Dominicaanse vlag

De eerste de beste dag in de Dominicaanse Republiek maakten wij een wandelingetje door Sosua. Het negeren van de opdringerige verkopers ging ons wel goed af. Op een verkoper na, deze zag er ook heel anders uit dan de andere. Hij had een stralend wit pakje aan en reed in een golfkarretje. Zijn enthousiasme was zo aanstekelijk, dat wij bij hoge uitzondering toch eens luisterden. Het bleek te gaan om een rondleiding in het Sosua Bay hotel. Nu waren wij daar toch in de buurt dus besloten dat dit niet al te veel kwaad zou kunnen.

De verkoper/ rondleider was superblij en gaf ons met een stralende lach twee bezoekerspassen die wij om onze nek moesten hangen. Vol trots rende hij voor ons uit om eerst de naar zijn zeggen prachtige tuin te laten zien. Plotseling klonk er een ijselijke gil door de lobby, alle gasten keken verschrikt op. Michael zag ik niet meer, maar de blikken van de gasten volgend bleek hij languit op de veel te gladde vloer te liggen. Bij Michael werkt pijn altijd als een rode lap op een stier en hij stond dan ook woest op, smeet de passen naar de inmiddels ook verschrikt toegesnelde verkoper, al schreeuwend ‘I don’t want to see this anymore, it’s dangerous!” met een verschrikt kopje stond de verkoper met de passen in zijn handen, de andere gasten knikten allemaal instemmend. De vloeren zijn in de DR namelijk allemaal spekglad geboend. Overal staan dan ook de waarschuwingsborden met “wet floor”, je zou kunnen zeggen dat dat gele rechthoekige bord de vlag is van de DR. Dat verklaart gelijk het enorm hoge aantal mensen met een arm of een been in het gips.

Na toch nog lopend het hotel te hebben verlaten klonk er na een minuut of tien alweer vervelend geroep “My friend, my friend!”. Verveeld keek ik om, het bleek de inmiddels erg ongeruste verkoper van het hotel te zijn die ons achterna was gelopen om te informeren hoe het met Michael ging. Ach ja aardig zijn ze daar zeker.
En Michael? Die lag ’s avonds nog een uur te quantum touchen om alle botten weer terug op zijn plaats te krijgen.

Vervelende vliegende kruiers

Ondanks de leuke Martinair entertainmentset en het lege vliegtuig, met per persoon 3 stoelen (op nieuwjaarsdag vliegen schijnt niet populair te zijn), leek er aan de vlucht nooit een einde te komen. Maar op het moment dat we het niet meer verwachtten landde het vliegtuig dan toch in Puerto Plata, dachten we. In werkelijkheid bleek het Punta Cana te zijn en volgde er na nog een uurtje wachten een binnenlandse vlucht. Uiteindelijk kwamen we dan toch nog in Puerto Plata aan.

Daar ging alles vlot, eerst nog even een stoet vervelende kruiers proberen te vermijden, waarvoor wij reeds gewaarschuwd waren. Desondanks zeggen ze zo stellig de naam van jouw reisorganisatie dat je er bijna toch nog in zou trappen. En net die seconde aarzelen is voldoende voor hen om direct naar je koffer te grijpen. Nu zijn het allemaal kleine mannetjes, dus een ruk aan de andere kant van de koffer is voldoende om de kruier met lege handen over de vloer te laten rollen, en Spaans spreken we gelukkig niet.

Na allemaal een flesje rioolwater in onze handen geduwd te hebben gekregen kon het busje vertrekken richting Sosua. In ons hotel bleken nog zo'n 20 Nederlanders uit te stappen. Daar ik weer eens naar het toilet moest kwamen wij achteraan in de rij te staan. Helaas bleek er maar 1 kruier in het hotel te zijn en het terrein enorm, dus dat werd wederom wachten. De kamer bleek wat verouderd maar verder prima en brandschoon. Het was inmiddels nacht, maar gelukkig lopen ze in de DR 5 uur achter, dus konden wij toch nog van een heerlijk diner genieten.

Wordt vervolgd

Hispaniola Explorer; Dominicaanse Republiek en Haïti

Wat Columbus in 1492 al deed, hebben wij de afgelopen twee weken gedaan; het ontdekken van Hispaniola (Dominicaanse Republiek en Haïti).

Het begon allemaal met het feit dat Michael 40 werd, hij mocht kiezen waar hij dat wilde vieren. Toen hij 18 was is hij naar de Dominicaanse Republiek geweest en dus leek dit hem een mooie gelegenheid om nog eens te gaan. 22 Jaar is een lange tijd, het hotel van destijds heeft het niet gehaald, dus maar een ander hotel genomen (Casa Marina Reef) wel in dezelfde plaats; Sosua.
Mij leek het leuk eens wat Voodoo rituelen in het echt te zien, je kunt daarvoor naar West Afrika, maar doordat de slaven het hebben meegenomen uit Afrika wordt er, met name in Haïti, ook veel aan gedaan.

In niets lijken de landen van Hispaniola op elkaar. Is de DR groen, Haïti is kaal en ontbost. Is de DR al arm, Haïti is vele en vele malen armer. In de DR wonen voornamelijk Mulatten, in Haïti is de bevolking bijna geheel Afrikaans gebleven. En zo zijn er nog tientallen enorme verschillen tussen de landen.

Wij hebben naast veel gezien ook lekker geluierd, cocktails gedronken, gelezen en al wat nog bij vakantie vieren hoort. De komende tijd zullen alle verhalen op het blog te lezen zijn.

Todo es Possible

De organisatie 'Alles is mogelijk' (Todo es Posible) heeft aangekondigd dat zij er voor zullen zorgen dat tijdens de kerstdagen iedere Dominicaan over een gratis Bijbel kan beschikken. Ze geloven dat het lezen van de Bijbel de mensen tot inzicht zal brengen. Ook blijkt dat volgens de wettelijke bepaling (La Ley 44-00) er iedere dag op de scholen uit de Bijbel voorgelezen moet worden. Als deze gewoonte weer in ere wordt hersteld zal de criminaliteit onder de jeugd sterk afnemen denkt de organisatie.

Als het zo simpel was!

Geweest of niet geweest that's the question 16:49

Afgelopen week schreef de Amrikaanse piloot Patrick Smith over een interessant vraagstuk; wat zijn de criteria om ergens wel of niet officieel geweest te zijn? Hij komt bijvoorbeeld vaak op luchthavens zonder een voet buiten de terminal te zetten, ben je dan in zo'n land geweest? Of het eiland Hispaniola (dat Haiti + de Dominicaanse Republiek bevat); je gaat naar de Dominicaanse Republiek, wilt dan gelijk Haiti bezoeken, maar de taxi's weigeren daarheen te gaan. En hoe zit het met Japanners, als zij Guam bezoeken zijn ze dan in de Verenigde Staten geweest? Patrick vertelt ook over een treinreis die hij heeft gemaakt van Duitsland naar Hongarije, 's nachts bleef de trein 6 uur stilstaan in Oostenrijk, is hij dan wel ook in Oostenrijk geweest?

Soms maken de landen zelf de antwoorden op dit soort vragen heel lastig. Wat te doen met bezette gebieden, quasi-onafhankelijke staten, protectoraten, etc? Vaticaan Stad is een soevereine staat, politiek gezien, maar geldt dit in de praktijk ook? Telt een bezoek aan Hong Kong ook als bezoek aan China? En wat te doen met Tibet?

Het is bijna een onmogelijkheid om exact te zeggen in hoeveel landen je bent geweest en welke precies. Nu is dat voor de meeste mensen ook niet belangrijk. Wel schijnen er reizigers te zijn die paspoortparties geven; bij elk 50e of 100e land dat zij bezocht hebben.
In ieder geval daagt Patrick Smith iedereen uit met een eenduidig antwoord op zijn vragen te komen en zo een internationale standaard te ontwikkelen.

Voor mij persoonlijk is het gedeeltelijk ook van belang, daar wij met vriend Remco al jaren de standaarden aan het vaststellen zijn voor het kruisjes zetten in het boek "1.000 Places to see before you die" van Patricia Schulz. Trouw zetten wij kruisjes, vergelijken en bespreken het al dan niet mogen zetten van de kruisjes. Gezien het voortschrijden van de jaren komt ook steeds meer het voortschrijdende inzicht dat het godsonmogelijk is al de 1000 plaatsen af te kruisen, en daarmee ook een versoepeling in de discussie of er al dan niet een kruisje gezet mag worden. Het is nu al zo dat alleen maar in de hal van een gebouw staan al geldt voor een flink kruis (mits bewijs op foto). En daarom heb ik ook al maar vast een kruisje gezet mij hotel La Mamounia in Marrakech, ze waren weliswaar aan het verbouwen, maar ik heb toch in de (bouwvallige) tuin gestaan en daar ook nog een foto van gemaakt. Nog maar 879 plaatsen te gaan op de wereld. Binnenkort moeten we toch eens bespreken of virtueel bezoeken van plaatsen ook met een kruisje beloond kan worden, want het is nu eenmaal zo leuk op Telendos en dat is nu net, helaa, een kruisvrije plaats.