Willibrordhaeghe

Dit weekend zijn we na lange tijd weer eens in het voormalige klooster/ missiehuis, nu hotel, Willibrordhaeghe geweest. Na 4 jaar was het er nog niets veranderd en bleek dat ze er nog steeds in kwaliteit geloven. Tot 2004 was Willibrordhaeghe een klooster en seminarie. Sindsdien is het omgetoverd tot een gastvrij hotel, waar het prima vertoeven is.


Willibrordhaeghe is een heel apart hotel, er hangt ergens nog de typische kloostersfeer van rust en sereniteit, en zelfs hier en daar nog de specifieke kloostergeur, terwijl het hotel toch aan alle moderne standaards voldoet. De voormalige paters zijn verbannen naar een huis in de prachtige landschapstuin. Helaas kun je weinig van hun leefomgeving zien, om de tuin staat een dichte schutting. Wel is er nog een kapel bij het hotel, waar ze de missen bijwonen, je bent hier als gast van harte welkom, maar dit ging ons net een stapje te ver.


Deurne zelf stelt op zich niet heel veel voor, maar moest je om schoenen verlegen zitten, dan is er geen betere plaats te bedenken. Je vindt er schoenenwinkel na schoenenwinkel. En zo kon het gebeuren dat ik, na jarenlang opmerkingen gekregen te hebben over mijn onelegante schoeisel, eindelijk een heleboel elegante zomerschoenen heb gevonden waar ik wel op kan lopen. Al jaren kamp ik met een Morton neuroom in mijn voet, veroorzaakt door te lange banden in mijn gewrichten, waardoor ik alleen op onelegante wandelschoenen kan lopen. Nu ik eindelijk dus geschikte schoenen vond, kwam ik terug in het hotel als een heuse Imelda Marcos.


Wordt vervolgd.

Valkenburg I

Dit weekend zijn wij met de tijdmachine 50 jaar terug in de tijd gegaan en kwamen in Valkenburg uit. Daar helemaal in het zuiden gingen wij naar Hostellerie Valckenborgh, een hotel waar de familie Curvers al 50 jaar de scepter zwaait.
Bij de slagbomen van de parking maakten wij reeds kennis met de eerste Curvers. Een scherpe stemme schalde door de microfoon, "ja, ja, jaaaa...? ondertussen vertelde ik de stem wie wij waren en dat wij geboekt hadden, dit leek eenrichtingsverkeer te zijn want de stem schalde haar vragen er dwars doorheen. Uiteindelijk ging de boom langzaam en onheilspellend omhoog.

Vervolgens kwamen wij bij het volgende obstakel; de receptie. Daar stond een vrouw met het kapsel van ma Simpson, wat haar bij ons de naam Curvers-Simpson gaf. Curvers-Simpson gaf ons als welkom direct een lijst met de kampregels vetgedrukt onderstreept. Zo moest de hotelrekening per dag worden betaald en wel voor 23.00 uur (dit bleek geen gemakkelijke opgave, daar de receptie maar sporadisch was bemand.), verder eiste zij het kenteken van de auto en kregen wij een parkeerkaart die reeds ver voor vertrek moest worden ingeleverd. En om het isolement compleet te maken mocht er op de hele benedenverdieping niet getelefoneerd worden.

De kamer, weliswaar schoon en netjes, was nog in authentieke staat en leek niet veel veranderd sinds de eerst Curvers er ooit zijn intrek nam. Dit laatste bleek voor het hele hotel te gelden.
Toch hebben wij in dit strafkamp een geweldige tijd gehad. Naast Curvers-Simpson was er nog een andere Curvers die erg op haar leek en toen het duo doorkreeg dat wij niet zomaar zouden vluchten en alles op tijd betaalden werden ze veel aardiger. Het was ook best knap hoe twee Curvers het hotel zo goed konden besturen, eerlijk is eerlijk de dames Curvers-Simpson en de rest van de familie werken echt dag en nacht om alles goed te laten verlopen.
Het eten was, weliswaar klassiek (van keuze en manier van opdienen uit een vooroorlogse soepterrine) uitstekend. Ook de kamer bleek uiteindelijk van alle gemakken voorzien, we hebben heerlijk geslapen in een soort hangmat in bedvorm. Tevens is het hotel ideaal gelegen, midden in het centrum en tussen alle bezienswaardigheden, vanuit veel plaatsen heb je een prachtig uitzicht op de Ruine. Last but not least was de service ook prima. Uiteindelijk is het hotel, als je overal een beetje doorheen kijkt, een echte aanrader

Persoonsverwisseling (© 9:11)

Vanzelfsprekend kennen wij niet alle bezoekers op Telendos heel goed. Zo was dit ook het geval met Jan Havelska. Voor wij naar telendos gingen had hij contact met ons opgenomen omdat hij (net als wij) ook een website van Telendos heeft. Vooral met Michael mailde hij veel en hij was er erg op gebrand om kennis met ons te maken. Jan zou samen met zijn vrouw nog een halve week met ons op het eiland zijn en ze logeerden in hetzelfde hotel.

De eerste de beste ochtend zaten wij aan het ontbijt nieuwsgierig te wachten wie Jan wel zou zijn. En ja hoor daar kwam hij de trap af, hij was erg vriendelijk maar kon maar weinig engels en geen andere taal dan Tsjechisch wat de communicatie aanzienlijk vermoeilijkte.
De rest van de vakantie bleek hij toch wat eigenaardig gedrag te vertonen, wat niet alleen veroorzaakt werd door zijn geringe talenkennis maar ook door zijn non-verbale communicatie.
Eerst begon hij steeds te zeggen dat hij erg verlegen was en ging er dan als een haas vandoor. Nu kunnen wij eng zijn maar toch niet zo afschrikwekkend?
Met zijn non-verbale communicatie heeft Jan o.a. bijna een heel reddingsteam op Kalymnos op de been gekregen. Hij had besloten dat het comfortabeler zou zijn om samen met zijn vrouw in een hooggelegen grot te gaan slapen. Toen hij daar 's avonds laat aan kwam besloot hij te seinen met een zaklamp om iedereen te laten weten dat hij veilig aan was gekomen. Helaas wordt zulk gesein op het buureiland Kalymnos aangezien voor een noodoproep en dus zat het reddingsteam al in de helikopter, alleen een telefoontje vanaf Telendos kon de nutteloze operatie nog tot stoppen brengen.

Voor het kerstfeest hadden wij aan de gastvrouw Niki gevraagd of onze vriend Douwe ook mocht komen, dat vond ze goed, na eerst een uitgebreide beschrijving van zijn uiterlijk te hebben gevraagd. Hierbij kwam zijn baard toch wel als meest kenmerkend naar voren. Diezelfde dag kwam onze communicatieve ster daar het terras op stormen om foto's van ons te maken. Toen hij weg was bleek Niki in alle staten, want zij dacht dat hij Douwe was en de man die zij net gezien had daar was volgens haar een grote crimineel.
Pas toen zei zag dat Douwe iemand anders was kwam zei een beetje tot rust.
Alhoewel het enige criminele feit dat zei wist over Jan was dat hij haar gevraagd had een website voor haar te maken tegen kost en inwoning. Ook toen wij Niki uitlegden dat Tsjechie niet zo rijk is en het een mooie gelegenheid voor die mensen is om zo toch op vakantie te kunnen, vond zij dat "ze zonder geld maar beter gewoon thuis kunnen blijven".

Vreemd is wel dat er buiten de baard helemaal geen overeenkomsten zijn tussen Jan en Douwe.
Op het moment is er op blogger een storing en kan ik geen foto's uploaden maar zo gauw dit kan zal ik van hen beiden een foto tonen.