Williamson niet katholiek

Voor de paus in mei daadwerkelijk Israël gaat bezoeken, zitten ze daar opgescheept met de pauselijke Nuncio (aankondiger) Antonio Franco. Het is een soort PR man die moet zorgen dat de lucht geklaard is voor zijn baas de Israelische grond zal kussen.

Allereerst zitten ze natuurlijk met de zaak Williamson in hun maag. Daarvoor was er een akkefietje met Yad Vashem; de paus dreigde twee jaar geleden niet te komen voor de jaarlijkse herdenkingsdag (en daar waren ze eigenlijk al blij om), omdat er een foto hing van paus Pius XII (je weet wel die fout was in de oorlog), met daaronder het opschrift dat zijn reaktie op de Holocaust zeer twijfelachtig was en hij weinig gedaan heeft om joden te helpen.

Franco sprak nu op een conferentie van Yad Vashem en had wat mondelinge offergaven meegenomen, om de komende vakantie van zijn baas niet in duigen te laten vallen. Zo had hij de eer te mogen verklaren dat Holocaust ontkenners niet katholiek verondersteld kunnen worden.
Maar of ze dan ook uit een kerkelijk ambt gezet kunnen worden?
Verder benadrukte de pauselijke aankondiger dat Benedictus' tour door Israël meer gezien moet worden als een religieuze pelgrimage dan als een politieke missie. Hij zal zijn bezoek dan ook eindigen met het bezoeken van een mis in Galilea.

Palestijnen sprayen

Al sinds het bestaan van internet is het mogelijk een boodschap voor in de Klaagmuur te Jeruzalem via diverse sites door te geven, welke dan door iemand erin wordt gestopt. Deze service is gratis, je kunt eventueel vrijwillig een bijdrage storten.

Nu hebben de Palestijnen zelf nog niet aan zo'n service gedacht, waarschijnlijk vanwege het feit dat zij de Klaagmuur niet bezitten. Gelukkig zijn zij, door bemoeienis van een christelijke organisatie uit Nederland, op het (on) zalige idee gebracht de Klaagmuur na te gaan doen met de Westbank Wall (beveiligsmuur van Israël). Op de site Send a message kun je voor 30 Euro een tekst doorgeven, die dan op de muur wordt gesprayed. Je krijgt ook nog 3 foto's gemaild van je tekst op de muur.

Alles mag, behalve extremistische haat teksten. Met de opbrengst worden sociale en culturele projecten gesteund (benadrukt wordt dat er geen wapens van worden gekocht).
Het kan het grootste graffiti kunstwerk van de wereld worden, alhoewel ze volgens mij daar niet hopen dat het zo lang zal blijven bestaan.

Wat je er ook van mag vinden, de ideeen van graffiti artiest Jusef Njm zijn goed;
"It is a new way to speak with the people, that we the Palestinians exist, We are not only throwing stones and clashing. We are alive. We think in a new way to tell them that we are alive."

Filmrecensie: Exodus

Door Michael Koukos

Regie Gianluigi Calderone
Genre drama
Tijdsduur 201 minuten
Jaar 2007
Acteurs Monica Guerritore , Thomas Trabacchi , Pino Ammendola , Fabrizio Bucci , Loredana Cannata , Alessandra Monti , Andrea Osvárt

De film begint al gelijk met een van de kortste militaire operaties aller tijden. Wanneer de in Israel wonende professor Enzo zich boven Italiaans grondgebied laat droppen om zich aan te sluiten bij het verzet, staat de wind verkeerd en land hij vrijwel recht in de armen van de Duitse wehrmacht. Vervolgens gaan wij terug in de tijd naar 1929 en zien wij Enzo en zijn vrouw Ada naar een nog ongerept palestina trekken waar blijkbaar alle palestijnen vloeiend Italiaans spreken en erg werkwillig zijn. Vervolgens keren wij terug naar 1945 en zien wij Ada haar gezin verlaten om haar verloren echtgenoot te gaan zoeken. Eerst komt zij in een Pools vluchtelingenkamp terecht dat echter al snel door de Polen in brand wordt gestoken.
Dan volgt een helse tocht naar Italie waar zij zich aansluit bij Aliyah Beth, een organisatie die probeert Joodse vluchtelingen naar Israel te smokkelen. De Britse geheime dienst zet echter alles in het werk om de Joodse vluchtelingen tegen te houden omdat de Engelsen olieafspraken willen maken met de arabieren. Deze dubieuze rol van Engeland wordt dik in de verf gezet wat de film op zich historisch interessant maakt.

Het was even schrikken van het wel erg abrupte einde van de film maar dat bleek een misverstand te zijn, de miniserie was namelijk in 2 delen op de DVD gezet. Op zich bergrijpelijk want het geheel duurt maar liefst 201 minuten. Dat dit misschien wel een stuk korter had mogen zijn is duidelijk. Af en toe wordt het toch wel een beetje langdraadig en is het moeilijk om er met volle aandacht bij te blijven.

De Italianen spelen zoals je van Italianen kunt verwachten erg dramatisch. Soms raakt de film hierdoor een gevoelige snaar maar af en toe komt het allemaal wat hysterisch over.
Het Italiaanse taalchauvinisme en enkele kleine foutjes (zoals een kleurentijdschrift in 1945??) geven het geheel een wat rommelige en minder geloofwaardige indruk.
Aan de andere kant is het een interessant historisch verhaal dat zeker het bekijken waard is.

Bibliotheek over Jodendom niet toegankelijk voor Joden

In Hardenberg heeft een inwoner een wel heel vreemd plan; hij wil een bibliotheek over het Jodendom beginnen en die zal uitgerekend alleen op zaterdag en maandag open zijn, zodat Joden niet kunnen komen.

Dat het allemaal niet zo klopt heeft hij zelf ook wel door, want uit angst voor negatieve reacties van Joden wil hij niet zeggen waar de bibliotheek gevestigd gaat worden. Het zal in ieder geval in zijn woning zijn, en omdat Hardenberg nu eenmaal niet zo groot is zullen we er dus weldra achterkomen. (zijn plaatsgenoot Edwin Evers zal hem toch wel kennen?)

Zijn broer was jarenlang vertegenwoordiger van Joodse uitgevers in Israël. Hij is hiermee gestopt en wil de boeken opruimen. Het plan van de Hardenberger is nu om deze 4.500 boeken te kopen en een bibliotheek te starten. Daarnaast wordt gedacht aan vernachtingsmogelijkheden voor acht personen (om de hele nacht te lezen??). De verklaring van de initiatiefnemer: Joden mogen op zaterdag niet reizen buiten de bebouwde kom of gebruik maken van gemotoriseerde voertuigen.

De Hardenberger heeft bij de gemeente een verzoek ingediend voor een eenmalige subsidie ter hoogte van 41.200 euro in het kader van het project Stark Wark. Dat bedrag is nodig voor aanschaf van boeken, kasten, computer, software en inventarisatie. De initiatiefnemer kan niet aankloppen bij Joodse instellingen (en dat verbaasd mij nu niets).
Gelukkig ziet het er naar uit dat de subsidie niet verleend zal gaan worden.
Het zal wel weer zo iemand zijn die ook tegen koopzondagen is.

Blind date in de Blinde Koe 15:09

Je staat op het punt een totale duisternis binnen te gaan, in deze duisternis kun je niets zien. Laat alles wat licht geeft achter in de kluisjes bij de deur, dit geldt ook voor mobiele telefoons, lichtgevende horloges, etc. We vragen je niet op te staan, niet rond te wandelen, als je naar het toilet moet kun je dat vragen en zul je begeleid worden.

Zo word je verwelkomd in het nieuwe Israelische Blackout restaurant te Jaffa. In het restaurant werken alleen blinde obers en serveersters. Het restaurant is kosher en compleet verduisterd. Het is een onderdeel van het Na Lagaat (alsjeblieft raak aan) project dat bij de Jaffa poort is gevestigd. Gasten zitten er in complete duisternis.
Heb je na het eten nog niet genoeg van de handicap dan kun je nog wat gaan drinken in het ernaast gelegen café waar alleen dove barmannen werken.

Het eten schijnt door het (ziende) keukenpersoneel evengoed zeer attractief op de borden te worden gelegd, al zal niemand dit verder kunnen zien.
Er zijn al meer van dit soort restaurants in de wereld, de eerste was Blindekuh in Genève wat al sinds 1999 bestaat.
Misschien nog een leuke tip voor Valentijn, je bent in ieder geval gegarandeerd van een blind date.
Of ze in deze restaurants ook de hoorn erop smijten bij annuleringen is niet bekend.

Selectief solidair

Al jaren steunen wij Christenen voor Israel, wij kopen regelmatig in hun winkel en Michael sponsort zelfs een van hun gaarkeukenprojecten. Dit alles zal sinds gisteren voorgoed ophouden, nu het een organisatie blijkt te zijn die zeer selectief solidair is, namelijk alleen als het in hun straatje past.

Wij hebben gisteren voor het eerst hun voorwaarden voor hun solidariteitsreizen naar Israel bestudeerd en wat blijkt; zij zijn tegen ongehuwd samenwonen. Je kunt alleen een tweepersoonskamer krijgen als personen van verschillend geslacht als je wettig gehuwd bent.
Aan homo's kan ik dus de reizen van harte aanbevelen, als zij getrouwd zijn maar zeker ook als zij ongetrouwd samenwonen, want voor twee personen van gelijk geslacht geldt geen enkele restrictie. Dat maakt de reizen van Christenen voor Israel tot een waar homo-swinger-paradijs.
Advertentietip voor Christenen voor Israel: De Gaykrant.

Chemokuur voor de wereld (© 8:34)

Doordat Libanon een schuilplaats is voor terroristen is het nu het toneel van een afschuwelijke oorlog. Helaas zijn er nog steeds mensen die hier anders over denken en nog steeds denken dat Israel graag onschuldige burgers doodt en dat hun militairen niets ontziende vechtmachines zijn. Lees dan eens het verslag van een F-16 piloot in de Jerusalem Post.

Aan beide kanten hebben we gewoon te maken met mensen zoals jij en ik. Het is (zoals vaak) een kleine groep die het leven van andere mensen op deze aardkloot verziekt.
Het is niet omdat ik voor Israel ben dat ik er zo over denk. Ook Libanezen die wij hebben gesproken denken er zo over.
Hezbollah wil doen voorkomen alsof zij onschuldig zijn en het Israel alleen gaat om het vernietigen van Arabische landen en doden van onschuldige burgers.
Als ze Hezbollah echter hun gang laten gaan zal het groeien als een kankergezwel, tot het groot genoeg is om ook elders hun vergiftigende denkbeelden te implementeren.
Wij moeten blij zijn dat Israel doet wat de rest verzuimt te doen, anders lopen wij de kans dat binnen no time het weekend hier op vrijdag begint en alle vrouwen met een hoofdoek moeten lopen.

Een stinkend stukje vlees

Wil je echt kosher eten dan kun je dat in israel gerust doen, met zoveel kashrut inspecteurs zit je altijd goed. Dat is tenminste wat iedereen altijd dacht. Helaas ook de inspecteurs zijn niet vies van een beetje niet-kosher geld.

Aharon Rabinowitz, 56, was een slachthuis inspecteur van het opperrabbinaat en was verantwoordelijk voor inspectie van geimporteerd kosher vlees. De baan kan eervol zijn, maar wordt niet goed betaald en met alleen wat gratis kosher vlees werden de kinderen van Aharon niet groot. Dit bracht hem ertoe om kosher-certificaten van het rabbinaat te stelen en deze voor 10.000 dollar per stuk te verkopen aan vleesimporteurs zodat zij hun niet-koshere vlees als kosher konden verkopen op de Israelische markt.

Je hoeft niet bezorgd te zijn als je pas nog in Israel een kosher stukje vlees hebt gegeten, Aharan heeft de certificaten al zo'n 10 jaar geleden verkocht maar is nu pas veroordeeld tot 6 maanden Israel binnen.

Geen staanplaatsen

Ja, ja, de NS heeft plannen om de treinen luxer te maken, internet in de eerste klasse, stiltecoupe's en misschien wel geen staanplaatsen meer.
In Israel hebben ze allang geen staanplaatsen meer in bussen op sommige trajecten. Nu zijn de bussen daar al heel luxe en ook dit klinkt natuurlijk prima. Helaas heeft het een minder vrolijke reden: alleen de onderste ramen zijn kogelvrij. Op sommige trajecten wordt weleens op de bus geschoten en ben je dus veiliger als je zit. Ongelooflijk toch dat je elke dag moet leven met het feit dat zulke zaken kunnen voorvallen.
Hopelijk kan Sharon er met zijn nieuwe partij voor zorgen dat een en ander niet meer nodig zal zijn, helaas betwijfel ik of dat ooit zal lukken.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

Shalom gaver

Precies 10 jaar geleden werd premier Yitzhak Rabin vermoord en met hem een klein sprakje hoop op vrede. Aan het eind van een grote vrededemonstratie in Tel Aviv werd Rabin doodgeschoten toen hij net in zijn auto wilde stappen. Moordenaar was Yigal Amir, een student van de Bar-Ilan Universiteit.

Toen het gebeurde zat ik in het vliegtuig op weg naar Israel, pas na het landen werd bekend gemaakt wat er was gebeurd. Op dat moment lag Rabin nog in het ziekenhuis en al gauw kwam er bericht dat hij was overleden.
Op straat zag je alleen verslagen mensen die op de grond zaten bij een zee van herdenkingskaarsjes, een beeld dat nog dagen zo is gebleven.
Rabin is begraven op de Herzlberg.

Rabin was de 5e Premier van Israel van 1974 tot 1977 en opnieuw premier van 1992 tot 1995. Voor zijn rol bij de totstandkoming van de Oslo-akkoorden kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede in 1994.
Het vredesproces bracht onenigheid binnen het Israëlische volk met zich mee. Hoewel de vrede breed werd gedragen, waren zwaar persoonlijke aanvallen op de regering en diens leider aan de orde van de dag. Maar deze afloop had niemand verwacht en het land was lamgeslagen.

Ik blijf denken dat er echte vrede had kunnen komen in Israel als Rabin niet was vermoord. Maar natuurlijk zal niemand ooit weten of dat ook echt zo zou zijn geweest.

Laatste toespraak Rabin