Mitsis Hotels

Mitsis Hotels staan in Griekenland voor gastvrijheid en gegarandeerde kwaliteit. Wij besloten de proef op de som te nemen en boekten twee nachten in Mitsis Summer Palace in Kardamena (Kos). En ik moet zeggen, er is geen superlatief te groot voor dit geweldige hotel. Alleen al het prachtige uitzicht over de Egeïsche Zee is zo mooi. Tel daar de prachtige kamer, de uitstekende service en het heerlijke eten bij op en je hebt een topvakantie.

De Mistis Hotels in Kardamena vormen eigenlijk een stad op zich. Er liggen vier Mitsis Hotels bij elkaar: Mitsis Blue Domes, Mitsis Family Village, Mitsis Norida Beach en Mitsis Summer Palace. Op een centraal plein bevinden zich een theater, een kerk, een discotheek en winkels. In de hotels zelf heb je helemaal geen idee dat het zo groot is en heb je veel privacy.

Mitsis Summer Palace ligt prachtig hoog, trapsgewijs tegen de bergen gebouwd. Hierdoor is het uitzicht spectaculair, wel is het daardoor niet geschikt voor mensen die slecht ter been zijn. Er is een groot binnen- en buitenbad, een privéstrand en daarnaast zijn er diverse kleinere zwembaden tussen de grote kamers in de tuin gebouwd, waardoor je het idee hebt een privézwembad te hebben. Wij hadden een geweldige kamer. Een zeer grote familiekamer met zeezicht. De kamers zijn van alle gemakken voorzien en echt luxe te noemen. Het eten (all inclusive) is heerlijk en ligt ver boven het niveau van de gemiddelde all inclusive. Het personeel is vriendelijk en het is overal brandschoon. Mitsis Summer Palace is een van de beste hotels waar we ooit geweest zijn, ik kan het iedereen aanraden.

Kostas Mitsis is zelf helaas al overleden, maar hij heeft een een hotelimperium nagelaten om trots op te zijn. Mitsis werd kort voor WO II geboren in het kleine dorpje Kryoneri. Hij groeide op in armoede en begon op zijn tiende te werken in een taverna. Tot zijn grote geluk werd hij toegelaten op een goede school in Athene. Hij deed avondschool, want overdag moest hij hard werken. Hij las veel, wat hem naar zijn eigen zeggen, zijn hele leven geholpen heeft. Op zijn zeventiende begon hij een kleine onderneming in de textielindustrie met een breimachine. Hij werkte dag en nacht en met succes. Kostas Mitsis was op zijn zesentwintigste een van de succesvolste zakenmannen van Griekenland. Hij breidde zijn zaken uit in de bouw en in de wijn. En uiteindelijk was daar Mitsis Hotels. Een imperium met hotels op Rhodos, Kos, Kreta, in Karmena Vourla en Athene. De keten kreeg al talrijke awards voor de goede service en voor
innovatie. Mitsis was de eerste in Griekenland die met het All inclusive concept kwam. Hij heeft zijn hele leven keihard gewerkt en is zijn afkomst nooit vergeten. Op 28 augustus 2016 overleed hij en liet zijn levenswerk na aan zijn vrouw Genny, zijn zoon Stavros en zijn dochter Christina.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

Dode na explosie op Griekse toeristenboot bij Kos

Je ziet ze meer en meer rond Kos en Kalymnos; de toeristische houten "piratenboten". Ook op Telendos legt er tegenwoordig elke week wel zo'n boot aan voor een paar uurtjes eilandverkenning. Zelf ben ik nooit met zo'n boot meegegaan, veel mensen zeggen dat die boten slecht onderhouden worden en levensgevaarlijk zijn, maar de voornaamste reden van mijn weigering is wel het hoge toeristische nep-gehalte van dit soort excursies.

Gisteren is het dus fout gegaan, en dit kwam niet eens door het slechte onderhoud. Bij het afmeren van de boot in Mandraki (Nisyros) wilde de bemanning vuurwerk afsteken met een replicakanon. Zij vulden het kanon daarvoor met explosief poeder,  waarna een explosie volgde die het leven aan de 54 jarige kapitein kostte en 6 passagiers verwondde. Onder de gewonden zijn 1 Nederlander, 1 Belg en 2 Duitse kinderen, zij blijken niet levensgevaarlijk gewond.

Update
Ik heb inmiddels per email wat vragen gekregen over om welke kapitein/ boot het precies gaat. Ik heb het even nagezocht en heb op het Maritime Bulletin het volgende gevonden: het blijkt te gaan om de maatschappij Eva Cruises van Kapitein Savvas.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

Beelden van Pserimos, Telendos, Kalymnos en Kos

Half af

Agios Savvas

Kalymnos

Pserimos

Pserimos

Griekenland blij met Europa

Een ramp komt nooit alleen op Telendos

In 1923 werden de grenzen van het huidige Griekenland vastgesteld bij het Verdrag van Lausanne, dit was echter zonder de Dodecanesische eilanden die pas in 1947 bij Griekenland kwamen. Al betekent de naam Dodecanesos "Twaalf Eilanden", er behoren inmiddels heel wat meer eilanden tot deze archipel*.
Het werd dan ook tijd voor de Prefectuur een gedegen rampenplan samen te stellen, welke voor eenieder beschikbaar is middels een fullcolor folder genaamd "Natural Disasters".

De folder is ingedeeld in 3 hoofdstukken: aardbevingen, bosbranden en hittegolf. Alhoewel er uiterst nuttige tips instaan, vallen er ook nogal wat eigenaardigheden te lezen. Zo moet bijvoorbeeld in geval van een ramp de brandweer van Rhodos (5 uur varen) gebeld worden. Bij navraag bleek dit voor Telendos ook daadwerkelijk de enige mogelijkheid te zijn. Toen er een keer een brand was op Telendos moesten de eigenaars van tavernas al hun (verplicht aanwezige) brandblussers leegspuiten. Daarna moesten zij weken wachten tot deze weer gevuld konden worden en waren dus in overtreding; buiten dat zij het risico op een boete liepen moesten zij het hervullen van de blussers ook nog eens uit eigen zak betalen.

Mocht je buiten zijn en er doet zich plotseling een aardbeving voor, dan is het volgens de folder het beste jezelf te beschermen door een koffer of portemonnee boven je hoofd te houden. Als je slim bent heb je daarvoor thuis al je boeken van de planken gehaald. Lig je nog in bed als het gerommel begint, druk dan een kussen op je hoofd. In het geval van een bosbrand is het de bedoeling binnen te blijven wachten tot de brandweer uit Rhodos!) je komt redden, mocht dat dan nog nodig zijn. Tijdens het wachten kun je jezelf bezig houden met het afhalen van de gordijnen. Tijdens een hittegolf is het absoluut verboden bejaarden aan een boom te binden tijdens de vakantie.
Maar blijf in ieder geval altijd rustig!

* Gathonissi, Alimia, Arkoi, Armathia, Astakida, Astipalaia, Chalki, Chamili, Gaidaros, Gyali, Kalolimnos, Kalymnos, Kandelioussa, Karpathos, Kassos, Kastelorizo, Kos, Leros, Lipsi, Nisyros, Patmos, Pacheia, Platy, Pserimos, Rho, Rhodos, Simi, Strongili, Syrna, Telendos, Tilos en Zafora.

Bronnen
Archief van de Nederlandse Ambassade in Griekenland
"Natural Disasters"; Prefecture of Dodecanese

Terug van Telendos met de Connexxion deportatie-service

Ondertussen zijn wij weer terug van een weekje Telendos. Gistermiddag vertrokken wij, uitgezwaaid door onze nieuwe vriend Nic en het halve eiland, met de gedachte dat wij rond 00.00 weer thuis zouden zijn. Dit werd na allerlei verwikkelingen toch nog 4.00 uur vanochtend.

Het begon al op Kos, waar wij vertrokken met 1,5 uur vertraging. Transavia schijnt nog steeds de hagelschade bij vele vliegtuigen niet opgelost te hebben, en daarom moesten wij wachten tot zij ergens een vreemdsoortig toestel (de nooduitgangen heetten daardoor “Saida”?) konden leasen. Uiteindelijk lukte dit, en met de gebruikelijke vliegangst namen wij plaats in het toestel. Na gedurende 2 uur met zweet in mijn handen te hebben zitten wachten op het akelige opstijgen, konden wij nog steeds niet vertrekken. Er bleken nog 2 passagiers te ontbreken. Ongelooflijk dat daar nog op gewacht werd, na vele protesten besloot men dan ook maar de bagage van de 2 laatkomers uit het ruim te verwijderen. Helaas kon men die niet vinden, wat achteraf heel logisch was, daar de 2 een administratieve fout betrof en er dus helemaal niemand meer moest komen. Gelukkig voor ons bleken de administratieve fouten naast ons te zitten, zodat wij heerlijk ruim zaten.

Aangekomen op Schiphol zagen wij op de bagageband aanvankelijk niets komen, dit bleken de koffers te zijn van de administratieve fouten. Waarna wij ons naar de Schiphol Taxi balie spoedden. Daar bleek de administratieve fout plaatsgemaakt te hebben voor een chromosomale fout. In april hadden wij het bij hetzelfde bedrijf al aan de stok gehad met een chauffeuse (type ik had eigenlijk man moeten zijn) die zij hadden ingehuurd bij Connexxion. Wij moesten toen vreselijk lang wachten, waarna wij door de chauffeuse de hele weg werden uitgescholden, een en ander kwam tot een climax toen zij in Almere onze koffers door de straat gooide. Ik heb destijds een klacht ingediend, waarna ik een keurige brief ontving dat de chauffeuse een waarschuwing had gekregen welke was toegevoegd aan haar personeelsdossier. Nu wij wederom erg lang moesten wachten hadden wij al een donkerbruin vermoeden wie deze keer onze chauffeur zou zijn. En ja hoor daar ging de schuifdeur open en kwam de chauffeuse met een van woede vertrokken gezicht zwijgend op ons af. Haar werkgever had blijkbaar de waarschuwing ook letterlijk tot uitvoering gebracht en haar deze keer, als waarschuwing voor eenieder, in een bijpassend groen Gestapo pakje gestopt.

Met een rechte rug en ijzige blik marcheerde de chauffeuse naar het busje, alleen de Duitse marsmuziek ontbrak er nog aan. Gedurende het hele traject naar Almere , in een al even onheilspellende mist, werd er door haar geen woord gesproken. Eenmaal aangekomen hield zij zich wel aan de instructie dat zij niet meer met koffers van passagiers mag gooien, deze moest Michael eigenhandig uit het busje halen, onder het streng toeziend oog van de kampbeul. Vervolgens ging zij met een waanzinnige blik in haar ogen op zoek naar eventuele schade die wij in het busje zouden kunnen hebben aangericht, zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten zeg maar. Toen hier uiteraard geen sprake van was scheurde zij er met piepende banden vandoor, op weg naar een nieuwe deportatie.

Wiener walz met Hotelplan

Een paar uur later werden we, nog niet, uitgerust wakker en vertrokken richting Kos.
Voor het eerst waren wij met Hotelplan, en hadden er niet al te veel van verwacht en nodig. Het begon er al mee dat ik een andere partner kreeg toebedeeld, een met de naam Stolze, vermits ik geen fan ben van apfelstrudel en wiener walz was dat geen succes.

De bus met standaard hostess vertrok direct, zodat wij de boot van 10.30 uur in Mastichari nog konden halen. Ook deze was supersnel en zo stonden wij rond 11.00 uur al op Telendos. Hotelplan is dus een verbetering
Het eiland was vol weekendgrieken en nog een enkele vakantiegriek dus besloten wij voor het eten nog even te gaan slapen. Waarschijnlijk hadden wij toch te lang film gekeken bij CitizenM want we werden pas om 4.00 uur wakker.

Telendos I; Etsi Ketsi

De afgelopen weken hebben wij wederom op Telendos doorgebracht. En weer zagen wij waar een klein eiland groot in kan zijn; roddel, achterklap en een doorlopende stroom van gebeurtenissen. In een stad als Amsterdam gebeurt er nog geen fractie van wat er op Telendos, slechts 60 inwoners groot, plaatsvindt. Een verjaardag van een ezel, een lijk op de stoep een gek in een restaurant, en dat is nog maar een kleine greep uit het nieuws van de afgelopen twee weken.
Dit alles maakt dat het voor ons en de paar andere bezoekers nooit saai is, voor de inwoners is het echter maar zo zo.

Nadat wij op Schiphol door een look alike van Sonja Bakker eindelijk waren ingecheckt (het was een slow motion versie), konden we op weg naar Kos. Het was inmiddels te laat voor de boot naar Kalymnos, dus hebben wij de nacht in Mastichari Bay op Kos doorgebracht. Dat hotel beviel ons zo goed dat wij bijna spijt kregen te vertrekken de andere dag.

Op Telendos aangekomen had Yiannis gelukkig ons appartement vrijgehouden en zo konden wij onze vakantie doorbrengen midden in het dorp en bovenop de nieuwtjes.
Door de gebrekkige communicatiemiddelen worden het nieuws en de roddels nog op authentieke wijze overgebracht; elke ochtend en middag onder een boom. De boom stond naast onze woning, dus konden wij een en ander goed volgen. Dagelijks rond 10.00 en 18.00 uur komt het consiglio samen. Aan het aantal en het geluidsvolume kun je het belang van de nieuwsfeiten bepalen.

De buurman was erg stil deze keer, hij lag namelijk opgebaard. (gewoon open, bloot en dood op de eetkamertafel met de deur open), dus zichtbaar voor de al dan niet geinteresseerden. Het was de 97-jarige schoonvader van het kruidenvrouwtje van Telendos. Hij was die nacht overleden en aangezien de huizen en stegen erg klein zijn was het passen en meten om de kist er nog in te krijgen, dus die bleef buiten in de steeg staan. Dit had tot gevolg dat toen zijn bovenburen (toeristen) die nacht bij hun appartement arriveerden een geheel geblokkeerde steeg en trap vonden. Eerst moest de kist er weer uit, het lijk opgeschoven, toen de koffers er in en daarna lijk weer op zijn plaats en kist op zijn kant voor de deur.
Het lijkt allemaal luguber, maar dat is het niet doordat de dood op Telendos zo dicht bij het leven ligt. Iedereen loopt in en uit, de kinderen spelen gewoon voetbal naast het lijk en familieleden maken alvast ruzie over de erfenis.

Het bleek dat in Griekenland de mensen snel begraven worden (moet ook wel bij 40 graden zonder koeling), en zo kon het gebeuren dat wij op een vol terras zaten te eten en plots een lijk (ditmaal in open kist) langs onze borden zagen trekken. De rouwstoet werd geleid door 4 papassen. Iedereen in het restaurant stond op, Yiannis pinkte een traantje weg en na een lange stilte ging alles weer door alsof er niets gebeurd was.

Wordt vervolgd.

Wordt gezocht

Ook op Telendos dringt de boze buitenwereld tegenwoordig binnen. Tot hun grote schrik, want ze zijn het nu eenmaal niet gewend daar.

Bij Zorbas is in juli een Grieks/Engelse vrouw neergestreken. Haar naam is Dora (tenminste dat zei ze zelf) en ze vertelde dat ze TV-actrice was in Athene. Nu merkte Niki gelijk wel dat ze er niet erg fris uit zag en nog minder fris rook, tevens kenden ze haar niet, maar dit weet Niki nog aan het feit dat zij zelden TV kijken.
Dora huurde een kamer en zat van 's ochtends vroeg tot diep in de nacht op het terras. Niet alleen dronk zij zelf heel veel, maar ze betaalde ook voor het hele terras. Daarnaast gedroeg ze zich uiterst vriendelijk en al gauw had ze dus een terras vol vrienden.

Niki en Maki zagen dat haar rekening enorm opliep en dat Dora ook nauwelijks spullen op haar kamer had staan. Ze besloten na een week te vragen of ze vast kon betalen. Dora betaalde zonder aarzelen contant al haar schulden en ging weer verder met haar inmiddels vertrouwde gedrag. En aan het eind van de week betaalde ze deze keer alles uit zichzelf.
De daarop volgende week begon Dora's uitgavenpatroon zich nog te verdubbelen en begon het terras op meters om haar heen leeg te stromen; Dora's dronkenschap en penetrerende stank hield nu zelfs de grootste klaploper op afstand. Aan het eind van die week kwam er geen betalingsaanbod deze keer, dus Maki, die Dora's gedrag toch al helemaal zat was, zei haar dat er die dag betaald moest worden, daar het bedrag inmiddels was opgelopen tot EUR 700,-. Geen probleem voor Dora, ze moest dan alleen even gaan pinnen op Kalymnos (er is geen bank en/of pinapparaat op Telendos). En zo verdween Dora samen met haar geur naar Kalymnos...om nooit weer terug te komen.

Ze zijn naar de politie gegaan, maar die konden (wilden) niets doen. Niki moest Dora's spullen maar in een (geurdichte) zak doen en bewaren . Vanzelfsprekend waren de spullen niet meer waard dan de huisraad van een gemiddelde zwerver.
Voor ons is het iets wat erg is, maar kan gebeuren. Voor daar is het iets wat hen nog nooit is overkomen en ze kunnen het dan ook absolut niet naast zich neerleggen, bovendien is het voor daar een enorm bedrag. Daarom besloot Maki een team te vormen met 10 andere eilandbewoners en toeristen en is men gaan zoeken op Kalymnos. Na een hele nacht zoeken en vragen (waarbij bleek dat Dora ook daar inmiddels op diverse plaatsen had toegeslagen) heeft Maki haar zowaar gevonden. Dora (weliswaar geen actrice maar toch begaafd met een enorm acteertalent) begon hartverscheurend te huilen. Maki wilde in haar tas kijken en daar kwam alleen een (gestolen) Turkse creditcard uit. Voor diegenen die nu denken dat Dora daarop direct werd overgedragen aan de politie, ik moet jullie teleurstellen. Dora verzekerde Maki al huilend dat ze de dag daarop voor het geld zou zorgen en zo kwam Maki tevreden terug op Telendos, de zaak was opgelost!
Natuurlijk kwam Dora niet (tot grote verbazing van Maki), het laatst wat men gehoord heeft is dat ze naar Kos is gegaan....

Excuses voor de slechte kwaliteit van de foto's. (dit zijn foto's van foto's). Voor de duidelijkheid Dora is de vrouw op de voorgrond met het zwarte shirt met witte bloemen. De andere mensen op de foto hebben niets met haar te maken.

Peking Express op Kos

Afgelopen week was er geen relaas over een accomodatie in Nijmegen, omdat een en ander ditmaal plaats vond in Griekenland. Natuurlijk weer Telendos, maar voor het zover was waren er eerst nog wat andere avonturen.

Vanwege de late vlucht was het onmogelijk om nog een boot naar Kalymnos te krijgen en dus nog onmogelijker om op Telendos te komen. Niet getreurd, op internet is een overnachting snel geboekt en zo was de keuze op hotel Poseidon in Kos Stad gevallen. Vooral omdat het dichtbij de haven ligt, maar ook een beetje omdat het er wel aardig en schoon uitzag. Vooral het laatste aspect leek ons wel belangrijk na eens verhalen van Telendos gangers gehoord te hebben over een kamer (en daarna natuurlijk ook koffer) vol vlooien.
Bij aankomst stond de Australische eigenaar ons al te verwelkomen zwaaiend met de kamersleutel in de vorm van een kaartje. Na een rondleiding zagen wij al snel wat Photoshop voor een hotel kan doen op internet; dit was zeker een make-over van zo'n 20 jaar.

Gelukkig bleek de kamer schoon en rustig en daar was het tenslotte om te doen. Tevreden togen wij naar beneden om nog wat te gaan drinken, alwaar wij er achter kwamen dat we op het verkeerde eiland zaten. Geschrokken constateerden wij dat we na een vlucht van 3,5 uur toch nog in Engeland waren beland. De lobby bestond uit een Engelse Pub van het meest very britische soort. De andere gasten waren ook allemaal Engels en het hoogtepunt van hun week bestond dan ook uit een barbecue karaoke avond.

Na genoeg Cliff Richard gehoord te hebben (en dat is al snel) besloten we maar te gaan slapen. Een kaartsysteem als deur- en electriciteitssleutel lijkt niet zo oud, maar moet het wel zijn want bij het openen van de deur bleek het kaartje zo vergaan te zijn dan het afbrak en in het (nog gesloten) slot bleef zitten. Dit bleek een bekend probleem te zijn en men pakte dan ook gelijk een sleutel om onze deur te openen.
De volgende ochtend genoten wij van een (niet Engels) ontbijt in de Engelse Pub met uitzicht op het zwembad type ingebouwde badkuip met ligstoelen in kont aan kont opstelling. Daar zagen wij een typisch, maar efficient, stoelreserveringssysteem: vanaf het balkon gooide men gewoon de handdoek op de stoel naar keuze, waarna men weer rustig kon gaan slapen.

Na een verontrustend bericht dat er al 3 dagen geen boten naar Kalymnos waren gegaan vanwege ' the bad weather' (het was 35 graden, zonnig, met een lichte zomerbries) spoedden wij ons naar de haven om toch een boot te gaan zoeken die deze storm van maar liefst windkracht 4 zou willen trotseren. Inderdaad ging er geen enkele boot, maar bij de haven kwam ons een telefoongesprek ter ore van een man die belde met de haven van Mastichari en toevallig hoorden wij zo hoe daar een half uur later toch een boot zou vertrekken. Wij keken die mensen aan, zij ons, en vervolgens renden we alle vier in Peking Express modus naar de taxi standplaats. Daar vielen wij neer in de eerste de beste taxi, ondertussen "go!,go!,go!" roepend.
En zo haalden wij nog net de boot en zijn wij nog diezelfde dag op Telendos terecht gekomen.

Telendos 1

Wij zijn er weer! komende tijd zal ik regelmatig wat schrijven over Telendos, een bijzonder eiland met zeer aparte bewoners. Telendos is wonderwel nog een eiland waar de wereld van 2005 weinig invloed op heeft. Dit komt mede door de geisoleerde ligging waarvan wij deze keer wel erg bewust geworden zijn. Na het eiland reeds 4 x bezocht te hebben zagen wij nu op onze laatste dag pas het ruwe gezicht van Telendos en het harde leven dat de bewoners in de winter hebben.

De enige mogelijkheid om op het eiland te komen en het weer te verlaten is met een van de kleine bootjes van de vissers via Kalymnos. Om en om varen zij op en neer en regelen zij zelf, zonder schema, dat er regelmatig een verbinding Telendos-Kalymnos is. Op Telendos is op enkele huiskamerwinkeltjes na geen enkele winkel, geen dokter, geen bank, niets. Het enige dat er in overvloed is is vis, dat ze gewoon uit de zee scheppen. De bewoners zijn voor hun boodschappen en voor alles wat zij verder nodig hebben in het leven totaal afhankelijk van Kalymnos en dus van hun bootjes. Op Telendos leven zo'n 10 families en er is maar 1 klein dorpje, de rest bestaat uit onbegaanbaar berggebied. Er rijden geen auto's, er zijn nauwelijks bestrate wegen.
Helaas kan de zee erg wild zijn tussen Kalymnos en Telendos, er kunnen dan geen boten varen, het komt in de winter voor dat de bewoners dus dagen geisoleerd zijn van de buitenwereld.


Zaterdagavond (onze laatste avond daar) gingen wij uit eten op Kalymnos. Op de terugweg, toen wij naar de boot liepen, veranderde het weer van de ene minuut op de andere (ook dat is vreemd hoe snel dat daar kan gaan) van prachtig warm naar wind, onweer en regen.
Geen boot te bekennen dus. Nu was dat wel een probleem daar wij om 5.00 uur moesten vertrekken om ons vliegtuig op Kos te kunnen halen en onze spullen, paspoorten, tickets etc. bevonden zich nog op Telendos. Gelukkig ging de wind iets liggen en kwam er na een uurtje toch nog een boot; de Regina, de grootste boot die er is van eigenaar Yannis. Toch wel opgelucht kwamen wij op Telendos aan, en direct zijn wij langs een aantal mensen gegaan om afscheid te nemen.

Eerst naar de taverna van Makis en Niki. Alwaar het onweer, de wind en regen weer verergerden. Het enige dorpje dat er is ligt direct op de kade, zo ook alle tavernas. Als het dus waait, vooral in de winter, komen de golven 4 meter hoog op de kade gesprongen en veranderen de straten en alle terassen in een stenen- en modderpoel. Vanaf november breekt iedereen alles af wat aan zee ligt en trekken naar huizen die een stuk hoger liggen. Daar het slechte weer nu veel te vroeg kwam had niemand er nog op gerekend.

Bij Makis en Niki moesten de gasten geevacueerd worden naar een hoger terras, daar het dak van de taverna inmiddels wel een vergiet leek. Omdat het weer al snel veranderde in regelrecht noodweer konden wij niet meer naar ons hotel lopen, daar dit een half uur lopen is door de rimboe en langs de zee. Wat met hevig onweer niet echt verantwoord is, tevens is het een weg zonder verlichting en alleen maar zandpaden die inmiddels geheel weggespoeld waren. Dus nog maar even verder met onze afscheidsronde naar Yannis en Rita wat vlakbij ligt en direct aan het haventje (slecht 1 aanlegsteiger). Daar waren de paar overgebleven gasten inmiddels ook al naar een hogergelegen stuk gebracht. Daar zaten wij dus allemaal op een rijtje naar de zee en het haventje te kijken, terwijl wij het terras en andere loszittende delen van Telendos voorbij zagen vliegen.

Aanvankelijk was de stemming nog wel vrolijk, wachten met een heleboel Metaxa is tenslotte niet al te erg. Plotseling werd iedereen heel erg stil, want wij zagen dat de Regina toch weer vaarde en op weg was naar Telendos. Hij vaarde eerst wat links en rechts op en neer langs de kust van Kalymnos (soms lukt het nog aan de overkant te komen door niet recht naar Telendos te varen). In de verte zagen wij de lichtjes van de Regina heen en weer gaan en uiteindelijk toch richting Telendos komen. Halverwege de route werd de storm plotseling nog erger, en terwijl op dat moment de stroom uitviel werd alles fel verlicht door het onweer, ik heb nog nooit zulk zwaar onweer gezien. In het donker zagen wij alleen nog de lichtjes van de Regina stuiteren op zee. Wij zagen dat Yannis De Regina om wilde draaien en terug naar Kalymnos wilde, wat niet lukte. Ook verder varen ging niet en de Regina lag te tollen op de zee. Wij zagen het gebeuren en het ergste was dat niemand iets kon doen. Er kwamen wel vissers kijken maar de Regina is de grootste boot, kleine bootjes zouden direct vergaan. Zo in het donker leek het wel een spookschip. Wij zagen mensen achter de ramen van het schip, een vreselijk gezicht. Toen de meesten van ons inmiddels met de handen voor de ogen zat lukte het de Regina toch nog om richting de kade te varen. Een aantal sterke vissers kon de boeg pakken en de Regina naar de kant trekken.

Na dit toch nog goed afgelopen avontuur begonnen wij toch in te zien dat wij naar het hotel moesten, want stel dat het om 5.00 uur beter weer zou zijn dan moesten wij toch weg. Ik zal je besparen hoe eng de weg was en hoe wij er uit zagen, ik kan wel vertellen dat ik nog nooit zo snel gelopen heb, zeker niet tegen een berg op.

's Ochtends was er nog erg veel wind maar een visser met een klein bootje wilde ons en nog 8 andere mensen toch wel overzetten. Ik had er al niet veel vertrouwen in, maar ik dacht dat hij zo ervaren was dat hij wel wist wat hij deed. Wij pasten net alle 10 op het bootje en de koffers konden er ook nog bij. Het was helaas toch een misrekening, de visser bleek minder ervaren dan ik gedacht heb want wij hebben het maar net overleefd. Het bootje ging als een dolle tekeer en begon al snel veel water te scheppen. Met banken en al vlogen wij de lucht in. Vrouwen begonnen hysterisch te gillen. Het was zo eng. Ik zat met een aantal mensen binnen klem in het kleine vooronder en was al aan het bedenken dat als de boot om zou slaan wij er niet uit zouden kunnen komen, Michael zat buiten met 2 andere mannen en ik dacht dat die overboord zouden slaan maar het misschien dan nog zouden overleven. Gelukkig eind goed al goed, want we hebben Kalymnos nog net bereikt. Echt een wonder. Voor de zekerheid gaan wij voortaan maar niet meer in oktober.