Everly brothers voor ever

De paashaas is niet gekomen dit jaar, maar dit werd goed gemaakt door het bezoek van Louise en Mike. Zij waren voor het eerst in Nederland en al denk je dat dat niet zoveel verschilt met Engeland, het tegendeel is waar. Ze hadden een regelrechte cultuurshock, gelukkig konden ze met wat kunst en vliegwerk zich snel aanpassen en hadden we leuke dagen met zijn allen. Engelsen zouden geen engelsen zijn als ze niet van alles uit good old brittain hadden meegenomen om deze aanpassing vlot te laten verlopen; zo hadden zij hun eigen thee meegenomen, bestelden in restaurants zo gauw het maar kon een english breakfast en ontbeten wij thuis dan hadden ze het liefst spareribs. Zelf zeiden ze al het water en de multiculturaliteit het meest opvallend te vinden in Nederland.

Mike is een behoorlijk goede zanger en wij hadden als bezigheidstherapie dan ook een cd-opname geregeld met Ger. Wij hadden hier op zich geen problemen verwacht maar ook niet dat dit zo goed zou uitpakken. Vanaf het begin klikte het zo goed tussen Mike en Ger dat je zou denken dat het broers zijn. Er ging dan ook geen dag voorbij zonder dat ze elkaar opzochten en zo gauw ze elkaar zagen begonnen ze acuut aan hun gezamenlijke hobby; praten over muziek, muziek en muziek. Ook hun stemmen pasten wonderwel bij elkaar en hun uitvoering van Crying in the rain (Everly brothers) is fenomenaal om te horen.

Na de opnames zijn we met hen en Kitty en Vincent naar de Griek geweest voor een opname- en Telendosreunie. Leuke is dat Kitty/Vincent en Mike/Louise al jaren op Telendos komen maar elkaar nog nooit hebben gezien

Ze gaan namelijk altijd in een ander seizoen. Dat er op Telendos alleen gelijkaardige mensen komen blijkt wel want ook tussen hen klikte het prima.

Na het eten kroop het nederlandse en engelse broederbloed waar het niet gaan kon en pakten Ger en Mike onmiddellijk de microfoon af van het Griekse duo dat optrad. Al zat het duo wat sip te kijken, het publiek was direct enorm enthousiast.

Mike had dan ook al zijn eerste fan in Nederland die meteen wel een cd wilde kopen; nog even wachten er is nu alleen nog een ruwe versie.

Al met al een enorm succes en leuke dagen. Ger en Mike missen elkaar nu al.

Naar de zon tijdens maansverduistering

Ikaros en Deadalus werden door koning Minos gevangen gehouden op Kreta, daarom bedacht Daedalus een manier om te ontsnappen: hij bouwde vleugels van een houten raamwerk, veren en was. Omdat de was niet mag smelten, waarschuwde Daedalus Icarus om niet te dicht bij de zon te vliegen. In zijn enthousiasme wordt Icarus echter roekeloos; hij vliegt te hoog zodat de was alsnog smelt en hij neerstort in de Egeïsche Zee.
Het verhaal van Icarus is typerend voor het thema van Hybris, dat algemeen voorkomt in de Griekse mythologie; hierin wordt een persoon afgestraft voor zijn eigen hoogmoed of overdreven zelfvertrouwen.

Van dit laatste hadden de eigenaars van restaurant Ikaros gisteravond helemaal geen last, integendeel zij zouden best veel zelfvertrouwen mogen hebben want het is een fantastisch restaurant. Wij waren daar gisteravond met onze Telendosvrienden Kitty en Vincent. Zij hadden ons uitgenodigd in hun gezellige huis in Haarlem en daarna gingen we kennismaken met "hun" Griek. De eigenaars maken zelf muziek en dat was beter dan je bij menig Griek tegenkomt. Tevens wisten ze echt sfeer te maken door hun oprechte enthousiasme. Het eten was daarbij ook nog eens voortreffelijk, kortom een aanrader.

Met Kitty en Vincent was het weer als vanouds gezellig, we raken niet uitgekletst. Gelukkig gaan we in juni weer allemaal in dezelfde periode naar Telendos.

Het blijft wel vreemd dat zij onze andere Telendosvrienden, Louise, Mike en Douwe niet kennen, omdat we die altijd in september op Telendos zien. Misschien gaat daar verandering in komen met pasen als Louise en Mike naar Nederland komen.

Met de gebroeders Wright naar King's Lynn

Deze jaarwisseling hebben wij voor de verandering eens niet op een klein eiland doorgebracht maar op een groot eiland; Engeland. Hoeven wij anders slechts een kwartiertje te varen, nu moesten wij ons leven wagen in een KLM propellervliegtuigje dat erg deed denken aan het eerste vliegtuig van de gebroeders Wright. Voordeel was wel dat wij om 21.00 uur vertrokken en na een uur vliegen ook om 21.00 uur aankwamen in Norwhich. Na een uur terug in de tijd te zijn gegaan landden wij in een compleet andere wereld. Onze bestemming was King's Lynn in Norfolk waar wij 4 dagen hebben doorgebracht bij onze vrienden Mike en Louise Fox, die wij uit Telendos kennen.

Gelukkig kwamen ze ons van de luchthaven halen want het linksrijden is niet iets dat wij tijdens ons verblijf onder de knie hebben gekregen. Mike had wel wat last van een zware voet, wat zijn invloed had op het gaspedaal en ook op de kleur van Michael's gelaat, dat steeds bleker werd. Tijdens de rest van ons verblijf is die kwaal gelukkig vanzelf opgelost.

Buiten het links rijden zijn er, ondanks dat Engeland zo dichtbij is, talloze verschillen (in Norfolk); o.a. het is overal heel netjes zowel op straat als bij de mensen thuis (kunnen wij nog wat van leren), de mensen zijn beleefd en vriendelijk, iedereen is erg gastvrij (wij hadden amper tijd om alle uitnodigingen af te werken), gebrek aan tafels in de huizen (wat betekent dat je met je koffiemok boven witte tapijten moet balanceren), het klimaat lijkt wel veel beter; warmer en ook de regen valt wel mee, tevens is het belastingklimaat veel gunstiger, minder criminaliteit, de meeste dingen zijn goedkoper (vooral de huizen en de restaurants).

In de gezellige logeerkamer hebben wij heerlijk geslapen, met authentieke engelse kat op bed. Het is er zo stil dat wij bij het wakker worden dachten dat het autoloze zondag was, de rust bleek gewoon normaal te zijn in King's Lynn.

Mike and Louise thanx for the wonderful days!

"The great" Dave Martin

Natuurlijk kon tijdens ons verblijf in King's Lynn een bezoek aan een authentieke engelse pub niet ontbreken. Het werd de Crossroads, tot grote blijdschap van eigenaar Robin. Robin ziet namelijk nooit Nederlanders en hij wil juist zo graag herinneringen ophalen omdat hij vroeger in Nederland heeft gewoond. Dat vroeger was wel letterlijk vroeger, meer in de prehistorie. Zo vertelde hij over de Slag om Arnhem alsof het gisteren had plaatsgevonden. Ook vond hij het moeilijk te bevatten dat wij nu in de Zuiderzee wonen.

Een andere eigenschap van Robin is dat hij, als hij eenmaal aan het praten is, niet meer stopt met praten. Nu was dat al lastig, nog lastiger was dat er een "artiest", genaamd Dave Martin door de verhalen heen zong. Dave is een zielige man die zich voordoet als wereldster. Zijn zangkwaliteiten zijn zo matig dat het op je lachspieren werkt, gelukkig was er niemand beledigd door de onophoudelijke lachbuien van Louise en mij, in tegendeel; Robin dacht dat zijn verhalen zo leuk waren dat wij daarom zo moesten lachen, ster Dave dacht dat wij zo genoten van de muziek. Zeker toen wij nog even een foto maakten bevestigde dat voor hem alleen maar zijn sterrenstatus. Zijn kruin groeide helemaal tot het plafond toen Mike (zelf een echte goede zanger, verhaal daarover volgt nog) het allemaal zo zielig vond dat hij het nodig vond hem valse complimentjes te geven.

In ieder geval zullen wij Dave Martin nooit meer vergeten, zelfs met X-factor heb ik nog nooit zo'n slechte zanger gehoord.
Het is maar goed dat baas Robin overal doorheen praat, want als hij werkelijk gehoord had hoe slecht het was had hij Dave Martin nooit voor heel 2007 geboekt. Wil je dus echt een avondje lachen, dan heb je nog heel 2007 om naar Crossroads in King's Lynn te gaan.