Zwemmen met dichter Douwe op Telendos

Elk jaar eind september vindt er een opmerkelijk evenement plaats op Telendos: zwemmen met Douwe. En jawel het betreft onze eigen dichter Douwe.
Het evenement vond in 2006 voor het eerst plaats en heeft in 2007 wederom plaatgevonden.
Het is ingesteld omdat Douwe nooit zwemt en de hele vakantie leest en dicht aan zijn tafel. Met veel moeite hebben mensen hem overgehaald eens te komen zwemmen en dat was zo'n succes dat Douwe het evenement dit jaar al zelf voorstelde.

Het evenement verloopt als volgt:
Een dag van tevoren stelt Douwe het tijdstip vast. Op de dag zelf wacht iedereen rond het zwembad tot ze Douwe de berg op zien komen. Als dat gebeurt krijgt Douwe luid applaus, trekt zijn kleren uit (de zwembroek die ook slechts 1 keer per jaar in het water komt heeft hij al aan), daalt voorzichtig langs het trapje naar beneden, zwemt een paar baantjes en komt weer uit het water. Daarna droogt hij zichzelf zorgvuldig af, kleedt zich weer aan, wast zijn handdoek, drinkt nog wat en daalt de berg weer af terug naar zijn tafel bij Yiannis. En al die tijd kijkt iedereen zwijgend toe vanaf de kant.

Dat is eigenlijk het hele evenement. Toch wordt er dagen over gesproken en zou niemand het meer willen missen. Het heet wel zwemmen met Douwe, maar eigenlijk gaat er nooit iemand met Douwe zwemmen, er wordt alleen toegekeken.
Dat is Telendos; dingen die er normaal niet toe doen worden er evenementen. Een eigenaardig fenomeen en toch is het onvoorstelbaar leuk. Simple life zeg maar.

Griekse Bruiloft IV; Aanzoek

De avond voor de bruiloft werden wij uitgenodigd voor een diner met o.a. de ouders van de bruid en Petroula. Dit werd een gedenkwaardige avond, voor sommige mensen zelfs onvergetelijk.

Een en ander vond plaats in een restaurant op de weg naar Pothia (Kalymnos). Petroula zou ons met de auto ophalen, dit feit alleen al zorgde ervoor dat dichter Douwe al in de vroege avond ongeduldig aan de weg stond te wachten. Nu begint er in Griekenland nooit iets vroeg, en zeker niet te vroeg. Tot grote teleurstelling voor Douwe werd het niet alleen 21.30 uur, maar werden we ook nog eens niet door Petroula maar door Yiannis opgehaald. Dat alles mocht voor ons de pret niet drukken.

Aangekomen bij het restaurant was Douwe, die al jaren stapelgek is op Petroula maar dit niet durft uit te spreken, verbaasd van de charme van Petroula. Normaal zien wij Petroula altijd in werkmodus (onopgemaakt met zakkige kleren), nu was zij echter als tante van de bruid al helemaal in bruiloftmodus. De avond verliep verder heel gezellig met een hoop lachen, eten en drinken.

Douwe werd echter stiller en stiller. Hij vertrouwde mij toe dat hij Petroula toch wel heel leuk vond. Ik vertelde hem dat er dan, als hij snel in aktie zou komen, nog wel een dubbele bruiloft in zou zitten. Petroula heeft mij namelijk al jaren gezegd hoe fantastisch zij Douwe vindt. Soms werd het zelfs irritant en moest ik op een dag soms wel 100 keer aanhoren dat Douwe bijna de status van Aghios had bereikt. Al deze wetenswaardigheden noopten mij ertoe de dichter dan maar gelijk tot aktie aan te zetten, jawel hij zou nog dezelfde avond een officieel aanzoek moeten doen. Uiteindelijk zag hij dit zelf ook wel zitten, maar hij moest nog wat moed verzamelen. Na lange tijd vroeg hij plotseling de aandacht. Toen er een blablabla verhaal kwam over het geweldige eten etc, begreep ik wel dat het tot een aanzoek niet meer zou komen. Maar tot een ieders verbazing, stond Douwe op, zakte op zijn knieen naast Petroula en vroeg haar ten huwelijk.

En toen was het stil.....heel erg stil! De Griekse familie, en Petroula nog het meest, waren diep geshokeerd. Vol afschuw keken zij Douwe aan, terwijl Petroula nog iets stamelde over nadenken. Het erge was dat mijn shock nog het grootst was en, nog erger, dat hoe groter de shock hoe harder ik moet lachen. (Is een rare speling der natuur waar ik niets aan kan doen). Met alle moeite probeerde ik mijn lachen in te houden door aan gruwelijke dingen te denken, waardoor ik de avond verder doorbracht met een heel vreemde grimas op mijn gezicht.

Pas op de laatste dag kreeg Douwe,via via, te horen dat Petroula's antwoord nee was, is en blijft.
Ik geloof er niets van. Hoe kan dit dan? De Griekse tradities zijn ondoorgrondelijk.

Telendosreünie te Utrecht

Gisteren hadden wij weer eens een ouderwets gezellige avond met Dichter Douwe. Dit keer niet op Telendos maar in Douwe's eigen biotoop, Utrecht.

We hadden afgesproken bij het meetingpoint op Centraal station Utrecht. Dat leek eenvoudig, maar was het niet, daar dit een beeldje betrof, iets wat wij al verscheidene keren waren voorbijgelopen. Uiteindelijk kwam het met behulp van NS inlichtingen toch nog goed.

We begonnen de avond met een terrasje (onder een parasol, gezien het authentiek Nederlandse zomerweer). Daar kon ik niet wachten tot ik Douwe zijn cadeautjes van Petroula en Rita kon overhandigen. Met name die van Petroula, ik wist namelijk dat daar een mysterieuze kaart bij zat. Toen Petroula in juni hoorde dat wij Douwe in juli zouden ontmoeten was zij razend enthousiast en wilde zij perse een "special message" voor Douwe meegeven. Uren heeft ze er op zitten schrijven, in opperste concentratie. Toen Rita en ik het resultaat wilden zien rende zij ermee weg en pakte het zorgvuldig in, het was alleen voor Douwe bestemd.
Wij zagen het romantische er wel van in en ik hoorde de bruilofstklokken dan ook al luiden.
Helaas viel het een eindresultaat een beetje tegen (alhoewel natuurlijk lief bedoeld van Petroula). Er stond een algemeen verhaaltje op over het weer, over Telendos en dat ze Douwe misten. Op zich nog geen aanzoek, alhoewel dat missen misschien wel zo bedoeld is.

Na weer wat bijgekletst te hebben werden wij door Douwe uitgenodigd bij restaurant Mykonos. Dat bleek een geweldige keus, erg gezellig ingericht en fantastisch eten. Het menu was in de vorm van een Griekse krant, "Het Nieuws" (Ta Nea).
Na een zeer geslaagd etentje togen we de binnenstad van Utrecht in. We kenden Utrecht niet zo goed, maar het moet gezegd, het is een zeer gezellige stad, je zou er als Almeerder bijna jaloers op worden. We vielen midden in het evenement De Parade. Zodat we op een terrasje nog wat van de muziek konden genieten.

Tevreden gingen we huiswaarts en keken terug op een zeer geslaagde avond, zeker voor herhaling vatbaar.

Griekse Bruiloft I

Vorig jaar zijn wij uitgenodigd voor de bruiloft van Sebastie en Vassili (Telendos), samen met dichter Douwe. Afgelopen week was het dan zover en zo togen wij voor 6 dagen naar Kalymnos/ Telendos.

Nu is mijn vliegangst niet echt bevordelijk voor mijn hartkloppingen en paniekaanvallen, maar Michael en Douwe deden er alles aan om mij daar doorheen te helpen. Zo dronken zij zichzelf, voor mij, alvast wat moed in op Schiphol, en had Douwe speciaal de achterste rij geregeld in het vliegtuig, omdat daar bij een vliegramp altijd de meeste overlevenden zouden zijn. (Volgens hem was Turlish Airlines de enige uitzondering??).

Zoals vaak het geval, landde het vliegtuig uiteindelijk toch op Kos. Daar zou Douwe direct doorreizen naar Kalymnos en ging dus op weg naar Mastichari. Wij hadden nog een hotel geregeld op Kos, om de bootstress nog een dagje uit te stellen. Het hotel zou, volgens de omschrijving, centraal gelegen zijn bij Kos-Stad, wat de andere dag gemakkelijk zou zijn om een snellere boot dichtbij te kunnen vinden.

Na lange tijd in een bus te hebben gezeten, reden we door Kos-Stad, en na nog langere tijd er ook weer uit. De omgeving werd van saai tot regelrecht troosteloos en verlaten. En daar, ergens op een kale vlakte, stopte de bus bij een nog kaler betonblok, dit bleek ons hotel te zijn. We keken elkaar aan en dachten gelijk hetzelfde; hier gaan wij niet blijven. Michael besloot dit binnen toch even te gaan opbiechten en om een taxi te vragen, het leek namelijk uitgesloten dat daar nog ooit vanzelf een levend wezen zou opdagen. De receptioniste was erg aardig en leek het heel normaal te vinden dat mensen bij het inchecken direct weer uitcheckten. Ook belde zij al automatisch een taxi. De taxichauffeur wilde ons blijkbaar zo snel mogelijk van het eiland weg hebben, en reed met piepende banden naar de haven (eigenlijk was dat helemaal niet zo ver). Daar hadden we mazzel want de snelboot naar Kalymnos zou net vertrekken. En zo kwamen wij bijna nog eerder op Kalymnos aan dan dichter Douwe.

Wordt vervolgd.

Dichter Douwe

Al geruime tijd geleden heb ik jullie Douwe voorgesteld (op de foto in het groen), een van de mensen die wij op Telendos hebben leren kennen. Onlangs hebben wij zelf nog een andere kant van Douwe leren kennen; hij schrijft namelijk gedichten. Ze zijn erg mooi en geven stof tot nadenken, ik wil jullie deze dan ook niet onthouden, de komende tijd zal ik er hier een aantal publiceren.
Vandaag het eerste gedicht door Douwe Booij.

Er zijn.

Elk volgende moment
vanuit het Nu
is toekomst
en is dit ogenblik verleden.

en op die schijnbaar
iele lijn
van het Zijn, het Nu
mogen wij leven.

Maar als we zijn
wat we mogen,
nee, moeten Zijn,
op die lijn
is die lijn
zo breed,
of dik,
of vet
als ons Zijn
in het Nu:
de Werkelijkheid

en mijn Waarheid.

Douwe

Douwe 60, wij vieren mee

Op 7 oktober is onze vriend Douwe 60 geworden onder de Griekse zon van Telendos. Gisteravond, nog maar net een dag terug en nog maar amper geacclimatiseerd, vierde hij dit met zijn vrienden bij Tantes Bistro in Utrecht. Ook wij behoorden tot de gelukkigen die een uitnodiging hadden gekregen.

Niet voor niets is het dichter Douwe, dit bleek ook weer uit de poetische uitnodiging:
Onder de Griekse zon want thuis hoop ik op
7 oktober 60 jaar te worden.
Niet achterom maar vooruitkijkend weet ik
dat ik nog 46 jaar bij jullie zal zijn.
Tot verdriet van sommigen, tot vreugde van anderen.
Om deze tijdsgebeurtenis handen en voeten te geven stel ik voor
het samen te vieren op zaterdag 10 oktober.
Samen blijft betekenis houden in mijn leven.
Samen betekent voor mij ook vieren met de mensen
die vooral in deze eeuw belangrijk voor mij zijn geweest
en dat hopelijk zullen blijven.

Het feest begon met een drankje in de werfkelder, waar de jarige gefeliciteerd kon worden en de gasten met elkaar kennis konden maken. Dit was heel leuk want wij kenden niemand, maar hebben de laatste jaren wel kennis kunnen maken met iedereen via de verhalen van Douwe. Zo herkenden wij iedereen direct en dit was wederzijds. De stemming en sfeer was gelijk goed en hierna gingen wij dan ook eensgezind aan tafel in een ander keldergewelf. Daar troffen wij een bijzonder gezellige ambiance en mooi gedekte tafel.

Het eten was voortreffelijk, iedereen kon een drie-gangenmenu kiezen, wat bijzonder moeilijk was daar alle opties even lekker klonken. De hoeveelheden waren dusdanig dat ik nog niet de helft op kon. Het nagerecht werd boven bij de open haard geserveerd, en ik zat al zo vol dat ze mij de trap wel op konden rollen. Het nagerecht was echter zo lekker dat we dat ons toch ook nog hebben laten smaken. Zo rond de open haard geeft nog eens extra sfeer en iedereen zat dan ook gezellig. Vooral met Douwes eetvriendin Els klikte het erg goed. Els is een erg sociale, gezellige vrouw en kwam zojuist terug van Kreta. Jaren geleden zijn wij daar ook eens geweest en werden daar overal bot en onvriendelijk ontvangen, dachten we eerst nog dat het misschien aan ons had gelegen, niets blijkt minder waar want zelfs Els was nergens vriendelijk onthaald. Dat bevestigt maar weer eens hoe een goede keuze Telendos is.

Het feestvarken zelf straalde de hele avond, hij zei zelf dat hij dit na 60 jaar nog eens over zal doen, hier houden we hem aan!

Labels: Tantes Bistro, Utrecht, dichter Douwe, verjaardag, diner, open haard, Telendos, 60 jaar

Griekse Bruiloft II; Maria Naamdag

Na een misselijkmakende tocht op zee (door het ad hoc vertrek van de boot had ik geen tijd meer gehad primatour tabletten te nemen), arriveerden wij in de haven van Pothia. Tot onze verbazing stond Yiannis (vader van de bruid) ons al op te wachten, hoe kon hij weten dat wij een dag eerder aankwamen? Dit bleek hij ook niet te weten, maar aardig als de mensen daar altijd zijn, durfde hij dit niet te laten blijken. Dit kwam al snel uit toen er andere mensen verschenen. Toch was het handig dat hij er was, nu kon hij zelf aan de taxichauffeur uitleggen welk hotel hij voor ons geregeld had. En dat was wel nodig ook, want het was een nieuwe taxidriver. Een afkomstig uit Australie die, vreemd genoeg, nauwelijks engels sprak. Buiten nieuw was hij ook bijzonder irritant, door elke paar minuten te vragen of wij daar voor het eerst waren. Hoe vaak wij ook nee zeiden, het ging maar door in zijn steenkolen engels. Uiteindelijk, door slaapgebrek overmand, kon ik slechts uitgillen NEE!

Het voor ons geregelde hotel bleek Nefeli te zijn in Myrties. Gerund door Apostolis, een oude schoolvriend van Yiannis. Apostolis was speciaal voor ons en Douwe en nog 1 ander stel eerder opengegaan en nam zijn rol als gastheer uiterst serieus. Zo serieus, bleek de andere dagen, dat het meer een bezorgde vader leek. 's Avonds wachtte hij ons altijd op, hoe laat het ook was, en tikte dan verontrust op zijn horloge. Gelukkig sloeg na 2 nachten de vermoeidheid bij papa Apostolis toe en gaf hij mij toch maar een sleutel van de buitendeur.

Douwe was inmiddels ook gearriveerd bij Nefeli en al hadden wij inmiddels meer dan 30 uur niet geslapen, besloten wij toch eerst nog even ergens te gaan eten. Dat ging niet erg vlot, omdat wij eerst voorbij Babis kwamen en daar eerst wat moesten drinken.

Telendos werkt echter als een soort magneet op mij, toen ik eraan begon te denken dat ik nog tot de andere dag moest wachten alvorens daar weer te kunnen zijn, werd ik erg onrustig, klaarwakker en wilde er dan ook direct heen, boot of geen boot. Gelukkig hadden Michael en Douwe inmiddels het zombiestadium bereikt en was het gemakkelijk hen te overtuigen direct naar Telendos te gaan. Yiannis van de boot kwam gelukkig net aan en zo konden wij toch dezelfde avond nog naar Telendos.

Na Michael en Douwe bij Maki op het (ijskoude en donkere) terras te hebben achtergelaten bezocht ik Niki en Angela. Die maakten zich net kerkvaardig omdat het Maria Naamdag bleek te zijn. Erg belangrijk voor het kleine kerkje van Telendos, omdat deze ook met deze naam gezegend is. Altijd in voor een zegening besloot ik maar mee te gaan. De dienst bleek een drie uur durend spektakelstuk te zijn, met de nodige processies over het eiland. Er waren voor de gelegenheid maar liefst 5 papassen uit de kast gehaald. Nadat we allemaal de iconen van Maria uitgebreid hadden gekust en het inmiddels aardedonker was, bleek er nog een verplicht diner te zijn met de 5 papassen en de kerkgangers. Dit was geweldig, maar ik moest wel steeds denken aan Michael en Douwe die zonder eten, doodmoe op een terras zaten (die konden niets eten, omdat Niki moest koken en die zat in de kerk).

Wordt vervolgd.

Persoonsverwisseling (© 9:11)

Vanzelfsprekend kennen wij niet alle bezoekers op Telendos heel goed. Zo was dit ook het geval met Jan Havelska. Voor wij naar telendos gingen had hij contact met ons opgenomen omdat hij (net als wij) ook een website van Telendos heeft. Vooral met Michael mailde hij veel en hij was er erg op gebrand om kennis met ons te maken. Jan zou samen met zijn vrouw nog een halve week met ons op het eiland zijn en ze logeerden in hetzelfde hotel.

De eerste de beste ochtend zaten wij aan het ontbijt nieuwsgierig te wachten wie Jan wel zou zijn. En ja hoor daar kwam hij de trap af, hij was erg vriendelijk maar kon maar weinig engels en geen andere taal dan Tsjechisch wat de communicatie aanzienlijk vermoeilijkte.
De rest van de vakantie bleek hij toch wat eigenaardig gedrag te vertonen, wat niet alleen veroorzaakt werd door zijn geringe talenkennis maar ook door zijn non-verbale communicatie.
Eerst begon hij steeds te zeggen dat hij erg verlegen was en ging er dan als een haas vandoor. Nu kunnen wij eng zijn maar toch niet zo afschrikwekkend?
Met zijn non-verbale communicatie heeft Jan o.a. bijna een heel reddingsteam op Kalymnos op de been gekregen. Hij had besloten dat het comfortabeler zou zijn om samen met zijn vrouw in een hooggelegen grot te gaan slapen. Toen hij daar 's avonds laat aan kwam besloot hij te seinen met een zaklamp om iedereen te laten weten dat hij veilig aan was gekomen. Helaas wordt zulk gesein op het buureiland Kalymnos aangezien voor een noodoproep en dus zat het reddingsteam al in de helikopter, alleen een telefoontje vanaf Telendos kon de nutteloze operatie nog tot stoppen brengen.

Voor het kerstfeest hadden wij aan de gastvrouw Niki gevraagd of onze vriend Douwe ook mocht komen, dat vond ze goed, na eerst een uitgebreide beschrijving van zijn uiterlijk te hebben gevraagd. Hierbij kwam zijn baard toch wel als meest kenmerkend naar voren. Diezelfde dag kwam onze communicatieve ster daar het terras op stormen om foto's van ons te maken. Toen hij weg was bleek Niki in alle staten, want zij dacht dat hij Douwe was en de man die zij net gezien had daar was volgens haar een grote crimineel.
Pas toen zei zag dat Douwe iemand anders was kwam zei een beetje tot rust.
Alhoewel het enige criminele feit dat zei wist over Jan was dat hij haar gevraagd had een website voor haar te maken tegen kost en inwoning. Ook toen wij Niki uitlegden dat Tsjechie niet zo rijk is en het een mooie gelegenheid voor die mensen is om zo toch op vakantie te kunnen, vond zij dat "ze zonder geld maar beter gewoon thuis kunnen blijven".

Vreemd is wel dat er buiten de baard helemaal geen overeenkomsten zijn tussen Jan en Douwe.
Op het moment is er op blogger een storing en kan ik geen foto's uploaden maar zo gauw dit kan zal ik van hen beiden een foto tonen.

Dichter Douwe VI

Door Douwe Booij


Argeloos


Iemand zei
tegen mij,
heel bewust,
“Je bent uitgeblust”.
Ik antwoordde bijdehand:
“Was er dan ergens brand”?

Douwe
Utrecht

Dichter Douwe V

Door Douwe Booij


Hyperventilatie

ademhaling
levert een bijna-doodstrijd
met mijn longen,
veroorzaakt
vreemde spierreflexen
in mijn lichaam
mijn hart gaat
als een heimachine
in hoog tempo
te keer

de bloeddruk is
beneden alle peil

een plastic zakje
voor de boterhammen
verzamelt lucht,
door mijzelf
uitgeblazen

lucht
die daarna
wordt ingeademd
met minder zuurstof
en meer CO2

’t is toch raar
dat ik
de natuur omdraai
om aanwezig
te kunnen zijn?

Douwe


Braun bloeddrukmeter:
108 / 65 / 100

Spring maar achterop mijn fiets in Utrecht

Het weekend bleef een Grieks karakter houden, doordat we na vier jaar eindelijk weer eens, samen met Douwe, Bij Mykonos in Utrecht gingen eten.

In die vier jaar bleek er enorm veel veranderd in het centrum van Utrecht. Automatisch reed ik naar "mijn" vaste parkeergarage bij Hoog Catharijne, maar dat bleek inmiddels een bouwput te zijn. Niet alleen de garage was weg, maar ook het hele voorterrein bij Hoog Catharijne zag eruit alsof er een bom was ontploft. Dan maar bij De Jaarbeurs parkeren, daar bleek een congres van Jehova's Getuigen aan de gang te zijn, met als thema "Beveilig je hart". Nu is beveiligen in Utrecht geen overbodige luxe, maar van het beveiligen van het hart had ik niet eerder gehoord. Ik hoopte maar dat ook mijn auto, alhoewel een atheïst, van de veiligheid daar zou kunnen profiteren.

Traditioneel laat als wij waren, stond Douwe alweer een tijdje op de afgesproken plek op ons te wachten. We besloten eerst naar het Monopolie Neude te gaan, alwaar wij nu eens zonder regen, gezellig op een van de overvolle terrassen plaatsnamen. Direct viel ons een andere nieuwe tendens in Utrecht op; jan en alleman komt er tegenwoordig dingen aan je vragen. Er trok een hele stoet voorbij, die vroegen om aanstekers, het maken van een foto, geld, etc. etc. Ook aan het eind van de avond, toen wij terugliepen naar de Jaarbeurs werden wij constant aangeklampt door zwerfsters op fietsen, mensen die sigaretten, vuur of geld wilden. Ook andere mensen bleken hier last van te hebben, we hoorden zelfs iemand aan een fietser vragen of hij een eindje achterop mee kon rijden.

Het eten was gezellig, we hadden natuurlijk ook heel wat te bespreken gezien alle verhalen over Telendos. Dit alles hebben we nog even voortgezet op wederom het Neude, dit keer op het terras van een andere Griek, Delphi's. Douwe is inmiddels goed voorbereid. Wordt vervolgd op Telendos.

Egberts zonder bijbel

Gisteren was Douwe bij ons, de man met de bijbel.
Wij ontmoetten Douwe vorig jaar op Telendos. Ik had voor een opdracht, die ik de week direct na de vakantie af moest hebben, een bijbel nodig. Ik had al in het plaatselijke kerkje gezocht en in het hotel, maar alle bijbels waren alleen verkrijgbaar in, voor mij, onbegrijpbaar Grieks.

Nu zagen wij in de taverne van Yiannis al 2 jaar een stille man zitten met een boek en een baard, volgens ons kon dit niet anders zijn dan een priester (ja, hoe bevooroordeeld kun je zijn over iemands uiterlijk). Michael besloot dus om hem te vragen om een bijbel. De man moest daar erg om lachen, hij was namelijk voormalig reisbureau-eigenaar en had nog nooit een bijbel meegenomen op vakantie, tot deze keer. Heel toevallig had hij een of andere bijzondere editie gekregen en die meegenomen naar Telendos voor als al zijn andere boeken uit zouden zijn.
En gisteren was Douwe dus bij ons op bezoek, zonder bijbel.

Dichter Douwe III

Door Douwe Booij

Een goed gesprek

Mijn rechterhart,
onthecht zoals altijd,
voor even uitgestapt,
gaat zitten
voor een éénspraak
tussen mij
en mij.

Geest’lijke intrige
op klaarlichte dag,
voor niemand zichtbaar,
weetbaar voor mij.

Hoor en wederhoor,
discussie,
dan de prangende vraag:
“Wanneer kom je
nu echt eens bij mij?”

Dichter Douwe IV

Door Douwe Booij

Avond

de witte huisjes,
opgebouwd vanuit
de blokkendoos
van mijn jeugd,
steken lichtend af
tegen de berg
van Telendos.

daartussen
de groene concertzaal
van de eeuwige vogels.

de zwart gejurkte vrouw,
donker silhouet
in de grijze schemering,
schuifelt voorbij,
op weg
naar de nacht.

concertmeester
tikt af,
snaveltjes sluiten zich.

ik zit
open-blij,
bevredigd
door de stilte,
op mijn balkon.
Leven is Liefde.

Dichter Douwe II

Door Douwe Booij

Telendos-mijmer
In het Avondland
wakker worden
in mijn leven,
de warmte voelen
van de Stilte

de eenvoud van
niet-woorden
horen in de toon
van 't zeggen
in een mantra
die niet zwijgen kan

het meer houden van
de kleur in de stem
en minder van
de smaak in het kijken

gevoelens die komen
waarvan ik de herkomst
nog niet herken

hartsgelukkig zijn
dat ik vier jaar geleden
deze gok nam

ik ben tot en met
zestien oktober
-thuis-
op Telendos

en neem
voor het eerst
mijn laptop mee

Propper oma's en Rot(so) nonnen

Al schrijf ik vaak over Telendos, dat wil niet zeggen dat er daar geen andere eilanden zijn. Bijvoorbeeld Kalymnos, daar kom je aan vanuit Kos alvorens direct weer naar Telendos te vertrekken. En al ligt het dichtbij, het eiland heeft een totaal ander karakter en dat geldt niet in de laatste plaats voor de inwoners.

Zo kwamen we afgelopen keer aan op Kalymnos en moest ik ongelooflijk nodig naar het toilet (op de boot is wel een toilet maar dat is het woord niet waard en is meer te vergelijken met een open riool). Op zich is dat niet zo'n probleem want de hele haven is vergeven van de terrasjes, ware het niet dat het merendeel bestaat uit toeristenfuiken. Gelukkig kwamen we al gauw langs een terrasje waar een oude Griekse oma vriendelijk naar ons stond te wuiven. Het lieve oude mensje was een echte publiekstrekker want haar hele terras zat vol en wij bemachtigden nog net de laatste stoelen. Michael bestelde alvast de drankjes bij oma terwijl ik binnen naar het toilet snelde. In het restaurantje kwam ik een bullebak van een man tegen die het voltallige personeel op hitleriaanse wijze toesprak, dit was overduidelijk de zoon van oma, logisch dus dat je met zo'n zoon zelf de klantencontacten doet.
Bij terugkomst aan onze tafel zat Michael in verbazing naar de weg te kijken. Wat bleek; toen het terras vol zat was er een grote motor langsgereden, had oma haar lange rok opgetrokken en was als een jonge atlete achterop gesprongen. Oma bleek dus niet meer dan een ordinaire propper. Waarschijnlijk was ze ook niet eens zo oud maar gewoon geschminkt.

Een aantal dagen later bezochten we Kalymnos weer om op zoek te gaan naar een ons, door Frixos, aanbevolen klooster; Rotso. Dit, was ons verteld, zou een klein maar zeer bijzonder klooster zijn en als we de naam van Frixos zouden noemen zouden de nonnen ons allerhartelijkst ontvangen. Douwe, die zoiets bijzonders niet wilde missen, ging met ons mee.
Mij was verteld dat het ergens bij de haven zou zijn, nogal afgelegen (zoals een goed klooster betaamd), dus namen we voor de zekerheid maar een taxi. Die direct hoog de bergen in reed zover mogelijk van de haven af. Toch klopte het en arriveerden we bij een klein klooster wat er prachtig, doch uitgestorven, uitzag. Nieuwsgierig liepen we door een kleine tuin waar tot onze verbazing de kapel hermetisch afgesloten was.

Na enige tijd arriveerde er een grote, vette non op een balkon, geheel in zwart gewaad, die in het Grieks begon te tieren en roepen. Nu had Michael nog niet veel Griekse lessen gehad en spraken Douwe en ik al helemaal geen Grieks, we wisten al wel dat het Grieks vaak nogal vijandig klinkt terwijl de mensen het dan vriendelijk blijken te bedoelen. Toen zuster vetkwab echter wild met haar armen begon te gebaren en gillend om een andere zuster begon te krijsen begrepen wij dat dat deze keer niet het geval was. Daarop besloten we maar terug de taxi in te gaan, want in een kastijding door een slagschip-non hadden wij niet veel trek. Al stamelend over Frixos tuimelden wij de taxi in.
En dit soort ervaringen doen je plotseling beseffen dat het helemaal niet zo gek is dat iemand als Dora naar Kalymnos vluchtte.

Griekse Bruiloft IX; Het Feest

Aangekomen in Kastelli wachtte ons een grote feestzaal met lange rijen tafels. Naar oud Grieks gebruik viel het bruidspaar de eerste uren nog niet te verwachten (die waren weg voor fotosessie, jammer dat het inmiddels middernacht was) en werden wij bedolven onder het eten en drinken.

Voornaamste doel van zo'n feest is om aan iedereen te laten zien dat de ouders van de bruid kosten noch moeite hebben gespaard om het een overvloedig feest te laten zijn. Vreemde is dat dit ook "symbolisch" wordt getoond; bij elke dans of stap van het bruidspaar moeten zij proosten, hiervoor wordt een fles champagne opengemaakt, het bruidspaar proost, maar drinkt geen slok en dan worden de glazen en de fles weer afgevoerd (en dus weggegooid, eeuwig zonde!). Dit was echt een zeer lucratieve bezigheid voor de feestzaaleigenaars, de obers stonden met dozen vol flessen naast de dansvloer.

Verder is er op dit soort feesten een strikte rolverdeling. De vrouwen dansen de hele avond in rondjes (echt om duizelig van te worden), de mannen drinken, drinken en drinken.

De muziek was echt geweldig, heel authentiek, vooral de viool was indrukwekkend, dat leek bijna een gitaar. Verbazingwekkend was dat een man van de band de hele avond enthousiast naar ons zwaaide. Daar hij maar bleef doorgaan zwaaide ik af en toe maar aarzelend terug. Wij hadden echter geen idee wie het was, tot we de andere ochtend thuiskwamen en Apostolis trots uitriep dat wij zijn broer hadden gezien op de bruiloft. In Griekenland krijg je nog echt waar voor je geld als je een band inhuurt, die spelen namelijk achter elkaar door, zonder pauze tot 7.00 uur 's ochtends en dit zonder te klagen!

Het was een gezellige nacht die nog uitliep tot in de late ochtend. Niet in de laatste plaats omdat er na het feest natuurlijk nog een lange evaluatie nodig was met Douwe en Michael. En we raakten er niet snel over uitgepraat.

Wordt vervolgd.

Naar de zon tijdens maansverduistering

Ikaros en Deadalus werden door koning Minos gevangen gehouden op Kreta, daarom bedacht Daedalus een manier om te ontsnappen: hij bouwde vleugels van een houten raamwerk, veren en was. Omdat de was niet mag smelten, waarschuwde Daedalus Icarus om niet te dicht bij de zon te vliegen. In zijn enthousiasme wordt Icarus echter roekeloos; hij vliegt te hoog zodat de was alsnog smelt en hij neerstort in de Egeïsche Zee.
Het verhaal van Icarus is typerend voor het thema van Hybris, dat algemeen voorkomt in de Griekse mythologie; hierin wordt een persoon afgestraft voor zijn eigen hoogmoed of overdreven zelfvertrouwen.

Van dit laatste hadden de eigenaars van restaurant Ikaros gisteravond helemaal geen last, integendeel zij zouden best veel zelfvertrouwen mogen hebben want het is een fantastisch restaurant. Wij waren daar gisteravond met onze Telendosvrienden Kitty en Vincent. Zij hadden ons uitgenodigd in hun gezellige huis in Haarlem en daarna gingen we kennismaken met "hun" Griek. De eigenaars maken zelf muziek en dat was beter dan je bij menig Griek tegenkomt. Tevens wisten ze echt sfeer te maken door hun oprechte enthousiasme. Het eten was daarbij ook nog eens voortreffelijk, kortom een aanrader.

Met Kitty en Vincent was het weer als vanouds gezellig, we raken niet uitgekletst. Gelukkig gaan we in juni weer allemaal in dezelfde periode naar Telendos.

Het blijft wel vreemd dat zij onze andere Telendosvrienden, Louise, Mike en Douwe niet kennen, omdat we die altijd in september op Telendos zien. Misschien gaat daar verandering in komen met pasen als Louise en Mike naar Nederland komen.

Bin Laden dood, baard eraf

Bijna tien jaar geleden heeft Gary Weddle gezworen zijn baard pas weer te scheren als Osama bin Laden gevangen genomen zou zijn, of bewezen dood. En je raadt het al, gisteren was het zover.

Gary, een 50 jarige leraar uit East Wenatchee, heeft eerst vijf minuten gehuild toen hij het nieuws hoorde. Daarna besloot hij met schaar en scheerapparaat aan de slag te gaan. Eigenlijk had hij nooit verwacht dat het zo lang zou duren.

Aan het begin van het schooljaar moest Gary aan de nieuwe klassen altijd weer uitleggen dat de baard een herinnering was aan de aanslagen van 11 september en dat hij het onvoorstelbaar vindt dat iemand moord en doodslag kan goedpraten in naam van God.

Toen Gary gisteren door een collega gebeld werd met het nieuws, kon hij het eerst niet geloven. Door de jaren heen hadden ze wel vaker gebeld met zulk nieuws, voor de grap en omdat men die baard er wel eens af wilde zien. Gelukkig voor zijn vrouw was het echt waar en is de baard er nu eindelijk af.
Kijk Douwe, het kan wel!

Bron
The Daily Astorian

Ontdek de verschillen

Zoals beloofd in de vorige post; de foto's van Douwe (in het groen) en Jan (in het blauw).