Grieks Pasen: verbranden van Judas

De Grieks-Orthodoxe kerk is in Griekenland zo verweven met de cultuur, dit brengt mooie rituelen met zich mee. Bijna al deze markeringen van de tijd worden gezien als godsdienstig, terwijl het toch ook juist een vermenging van de cultuur met de religie is. Zo is het voor Pasen de gewoonte om een groot vreugdevuur te maken bij de kerk, om Judas te verbranden, de verrader van Christus. 

Hoog boven het vuur bungelt een levensgrote pop. De pop is meestal door kinderen gemaakt. Als de pop af is, wordt aan iedereen geld gevraagd en in de pop gestopt. De pop wordt voor Pasen met brandstof overgoten. Als de pop eenmaal brandt, vallen de muntjes eruit. Degenen die een muntje te pakken hebben, mogen het houden. 

Voordat de pop in brand wordt gestoken, wordt het "testament" van Judas voorgelezen, hierin worden allerlei buurtbewoners op de hak genomen. Dan beginnen de vrouwen te gillen, om het onheil af te wenden. Kinderen slaan de pop en er wordt vuurwerk naar Judas gegooid. Terwijl Judas brandt, luiden de kerkklokken.

Het klinkt logisch natuurlijk om de verrader van Christus te verbranden voor Pasen. Toch heeft het aansteken van een paasvuur een voorchristelijke oorsprong. Het wordt in verband gebracht met Ostara, de godin van de dageraad en de lente. Het paasvuur zou voor vruchtbaarheid zorgen. Pas later zou deze traditie gekerstend zijn en werd in het vuur Judas Iskariot symbolisch verbrand. Maar waar het gebruik ook vandaan komt, dit zijn toch prachtige rituelen?

Paaskuikens

Vandaag is onze eend bevallen van 14 gezonde paaskuikens. De eieren kwamen veel te vroeg uit, maar gelukkig zijn de kuikens allemaal levensvatbaar. Daar ik zelf verloskundige moest spelen, is er helaas maar een foto. Er was er deze keer geen een die zelf uit de pot sprong. Moeders zat in het water en keek gillend toe, terwijl ik haar krijsende kuikens een voor een uit de bak heb gegraven en in het water heb gezet. Moeder en kinderen maken het prima en zijn gelijk vertrokken voor een verre zwemvakantie.

Lees ook: Het geheim van lang leven? Deze barista van 101 weet het

Pasen in Cork

Omdat we eens iets heel anders wilden, besloten we de Pasen in Cork  (Ierland) door te brengen. We verwachtten in een soort Engeland terecht te komen (laat de Ieren dat niet horen), met soortgelijke mensen en hetzelfde slechte weer.

Voor wat betreft het weer klopte ons beeld wel wel qua vochtigheid, maar naar verluid is de temperatuur in de winter wel wat gelijkmatiger dan bij ons, zo heeft men in het zuiden van Ierland dit jaar nog geen vlok sneeuw  gezien. En op de regen zijn ze hier goed ingesteld.

Voor wat betreft de mensen klopte ons beeld echter helemaal niet. Ieren blijken een stuk ingetogener te zijn dan Engelsen, terwijl ze wel allemaal graag met je willen praten. Dat lijkt eerder echt oprechte interesse te zijn, dan de gemaakte beleefdheid die we in Engeland vaak ervaren. Als mensen echt Iers praatten moesten we wel alle zeilen bijzetten om het te begrijpen, tenminste dialect, echt Iers is helemaal anders en in het geheel niet te verstaan.
In ieder geval zijn Ieren gastvrij en behulpzaam en konden we dan ook al snel integreren.

Paus zit met paasei in maag

De Paus heeft een bijzonder paascadeau gekregen; een chocolade paasei van 250 kilo dat 2 meter hoog is. Het ei is geschonken door een banketbakker uit Cremona. Misschien kan de paus er met Pasen in gaan zitten, als het al te koud wordt.

A Happy Easter to everyone!

Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen

Vanwege een grote opruimingsoperatie op ons terras, waarvoor er zo zelfs hulptroepen komen aanrukken, besloot ik alvast wat schoonmaakwerkzaamheden te verrichten, beginnend met de ruiten langs het water. Terwijl ik druk bezig was, werd ik opgeschrikt door een wild opvliegende vrouwtjeseend. Toen ik in de bamboe keek waar zij vandaan kwam, zag ik een hele serie eieren liggen. Ik besloot dus aan die kant maar niet meer te komen en een paar meter verder mijn werkzaamheden voort te zetten, maar ook daar overkwam mij hetzelfde; ook in die pot bleken eieren te liggen. Het lijkt hier wel Pasen!

Vlieland I; Terug in de tijd

Omdat ik al een tijdje last heb van vreselijke stress, overdreven hartkloppingen en slaapproblemen, had Michael het luminueze idee weer eens naar Vlieland te gaan. Helaas vergat ik dat ik mijzelf ook meenam, waardoor het ook daar nauwelijks anders was. Desondanks blijft het leuk op Vlie.

Een van de leuke dingen van Vlieland is dat er nooit iets verandert. Mensen lopen er toch een beetje achter. Dat zagen wij alweer direct toen wij van de boot afkwamen en de kerstman ons verwelkomde, ze waren duidelijk nog niet bij de Pasen beland.
In hotel Rispens wel. Bij binnenkomst was er niemand te bekennen, maar na enig zoeken vonden we Riekje in de keuken met haar handen paars in het haar. Voor haar stond een mand bleke eieren. Een duidelijk mislukte poging van het authentieke paaseieren verven.

Hierna maar eens op zoek naar een geschikt restaurant, want met 3000 bezoekers op het eiland en maar een handjevol restaurants is het zaak tijdig te reserveren. De Oude Stoep leek ons wel wat gezien het prachtige, zonovergoten terras met uitzicht op de dijk. We vielen met onze neus in de boter, want hier werd net een toneelstuk opgevoerd; "Het mysterie van de verdwenen obers". Helaas bleek er geen einde te komen aan deze uitvoering, dus besloten wij de zaak maar voortijdig en onverrichterzake te verlaten. Dat bleek ook de bedoeling, want dan kon je de uitkomst van het mysterieuze stuk zien; alle obers stonden in het steegje te roken.

Daarop besloten wij maar te reserveren bij de tip van de Vrienden van het Telendosse Viske, en inderdaad De Herberg van Flielant bleek een gouden tip te zijn. Je moet wel even door de oubollige "schilderijen" van jaren-70 zonsondergangen heen kijken, maar dan heb je ook wat; fantastisch eten en een herbergierster die nog weet wat service betekent.

Wordt vervolgd.

Everly brothers voor ever

De paashaas is niet gekomen dit jaar, maar dit werd goed gemaakt door het bezoek van Louise en Mike. Zij waren voor het eerst in Nederland en al denk je dat dat niet zoveel verschilt met Engeland, het tegendeel is waar. Ze hadden een regelrechte cultuurshock, gelukkig konden ze met wat kunst en vliegwerk zich snel aanpassen en hadden we leuke dagen met zijn allen. Engelsen zouden geen engelsen zijn als ze niet van alles uit good old brittain hadden meegenomen om deze aanpassing vlot te laten verlopen; zo hadden zij hun eigen thee meegenomen, bestelden in restaurants zo gauw het maar kon een english breakfast en ontbeten wij thuis dan hadden ze het liefst spareribs. Zelf zeiden ze al het water en de multiculturaliteit het meest opvallend te vinden in Nederland.

Mike is een behoorlijk goede zanger en wij hadden als bezigheidstherapie dan ook een cd-opname geregeld met Ger. Wij hadden hier op zich geen problemen verwacht maar ook niet dat dit zo goed zou uitpakken. Vanaf het begin klikte het zo goed tussen Mike en Ger dat je zou denken dat het broers zijn. Er ging dan ook geen dag voorbij zonder dat ze elkaar opzochten en zo gauw ze elkaar zagen begonnen ze acuut aan hun gezamenlijke hobby; praten over muziek, muziek en muziek. Ook hun stemmen pasten wonderwel bij elkaar en hun uitvoering van Crying in the rain (Everly brothers) is fenomenaal om te horen.

Na de opnames zijn we met hen en Kitty en Vincent naar de Griek geweest voor een opname- en Telendosreunie. Leuke is dat Kitty/Vincent en Mike/Louise al jaren op Telendos komen maar elkaar nog nooit hebben gezien

Ze gaan namelijk altijd in een ander seizoen. Dat er op Telendos alleen gelijkaardige mensen komen blijkt wel want ook tussen hen klikte het prima.

Na het eten kroop het nederlandse en engelse broederbloed waar het niet gaan kon en pakten Ger en Mike onmiddellijk de microfoon af van het Griekse duo dat optrad. Al zat het duo wat sip te kijken, het publiek was direct enorm enthousiast.

Mike had dan ook al zijn eerste fan in Nederland die meteen wel een cd wilde kopen; nog even wachten er is nu alleen nog een ruwe versie.

Al met al een enorm succes en leuke dagen. Ger en Mike missen elkaar nu al.

De mens Jezus

Pasen betekent voor de meeste mensen een paar vrije dagen en lekker eten. Wat de werkelijke betekenis is schijnt nog maar ongeveer 50 % van de Nederlanders te weten; dat het het feest van Jezus opstanding uit de dood is.

Ook in het "vrome" Italie is nog maar weinig bekend over de christelijke geschiedenis.
Waarom zou Jezus, dorstend in de woestijn, geen cola lusten? De Italiaanse vestiging van Coca-Cola wil er niet van weten en dreigt met juridische stappen tegen producent Artika Film. In de speelfilm 7 km da Gerusalemme drinkt Jezus een blikje Coca-Cola.
De film van Claudio Malaponti gaat voorlopig niet in première want de producent gaat de gewraakte scène schrappen. Daarin komt een Italiaanse reclamemaker in de woestijn van Israël Jezus tegen en geeft hem een lift. Deze stapt in, doet zijn veiligheidsgordel om, aanvaardt dankbaar een blikje Cola en drinkt het gretig leeg. „Mijn God, wat een getuigenis”, zegt de reclamemaker daarop.
Coca-Cola ziet het als onrechtmatig gebruik dat het merk schade kan doen. Tegen de Britse krant The Times verklaarde regisseur Malaponti dat hij niets van de reactie begrijpt. „Ik heb een diep-religieuze film gemaakt.”
Malaponti wees er op dat hij de film vorige maand heeft vertoond in het Vaticaan. „De paus was niet tegen de scène met de Cola (en we weten hoe streng in de leer die is!). Hij past in een film waarin Jezus wordt geportretteerd als de grootste communicator aller tijden.” Volgens Malaponti heeft de paus hem geschreven dat hij hoopt dat de film bijdraagt aan de liefde voor Jezus en aan de rijkdom van zijn boodschap.”

En ach wat maakt het ook uit, Jezus dronk dan wel geen Cola maar at ook geen paaseieren, buiten het feit dat deze producten toen nog niet verkrijgbaar waren, wie zou er nou zin hebben in zoiets als je net van het kruis komt? Ik denk dat hij dan nog eerder zin had gehad in Cola dan in paaseieren.
Ik begrijp dan ook niets van Coca-Cola, die moet toch blij zijn met deze geweldige extra reclame? Ik zou hartstikke blij zijn als er een film uit zou komen waarin Jezus een restaurant opzoekt met behulp van Lunchdinner.