Het kan in Ierland

Er zijn van die mensen die van elke dag een feestje weten te maken, deze Ierse taxichauffeur weet daar alles van.

Cork: St. Fin Barre's Cathedral

Volgens de legende stichtte St. Fin Barr in 606, op de plaats waar nu de kathedraal staat, een klooster. Sindsdien zijn er op deze plaats 11 kerken gebouwd. Het huidige gebouw is de Diocesaanse kathedraal van de Irish Church. De residentie van de bisschop bevindt zich recht tegenover de ingang van de kathedraal.


Als je de kathedraal binnenkomt stuit je gelijk op een winkeltje, wan waaruit de twee oude mannetjes die erin staan, graag rondleidingen geven. Ze zijn heel aardig, maar lijken wel erg om een praatje verlegen te zitten. Eentje praatte ons al gelijk de oren van het hoofd, waarop we maar besloten op eigen gelegenheid de kathedraal te gaan bekijken.

De kathedraal is prachtig, met details uit zeer verschillende perioden. De meeste details binnen en buiten de kathedraal zijn ontworpen door William Burges, in neo-gotische stijl. Binnen staan er op de gebrandschilderde ramen verhalen uit het Oude en Nieuwe testament.

Het plafond boven het hoofdaltaar is prachtig versierd, wederom is dit het werk van Burges. Verder zijn er diverse details te zien die herinneren aan het feit dat Ierland ooit deel uitmaakte van het Britse Koninkrijk. Zo is er een vlag met daarop het Latijnse motto Quis separabit (Wie zal scheiden). Aan het praatgrage mannetje was nog duidelijk te merken dat deze scheiding hem nog altijd hoog zat.

Blarney Castle Gardens & Rock Close

De tuinen rond Blarney Castle zijn bijna nog mooier dan het kasteel zelf. Druïden  heksen, geheimzinnige bomen en giftige planten, het is een beetje zoals je jezelf een Iers sprookje voorstelt.



De Rock Close is een mystieke plaats met een dolmen, een heksenkeuken en wishing steps. Aan het eind van het park staat Blarney House, een soort huis waar je je zomaar kan voorstellen dat het zou spoken. Het huis was helaas gesloten en zal pas in de zomer opengaan voor publiek. Na al het moois, was het een beetje vreemd dat het toilet in de paardenstallen gevestigd was, maar dat zal er wel bij horen , net als het weer.

Church of Ireland: homovriendelijke kerk

De Church of Ireland (Eaglais na hEireann) is de naam van de Anglicaanse Kerk in Ierland. In een van hun kerken in Cork, de St. Anne's Church, zagen we dat religie ook inclusief kan zijn; dus niet uitsluitend tegenover bepaalde mensen.

De St. Anne noemt zichzelf een "inclusive church". Wat dit betekent valt bij de ingang te lezen: "This is a place where human rights are respected and where lesbian, gay, bisexual, transsexual, two spirit people and their friends and allies are welcomed and supported." Hoe mooi is dat?

Woning van de bisschop in Cork 

Een eindje verderop zagen we de woning van de bisschop van de Ierse kerk; net zo riant als de meeste kerkleiders, crisis of geen crisis. En dat is nu weer jammer.

De Ierse kerk omvat zowel de Republiek als Ulster. In de Republiek is het altijd de kerk geweest van een kleine minderheid.

Cork: Old English Market

De Old English Market in Cork is meer dan zomaar een overdekte markt. Het is een bezienswaardigheid en stamt al uit 1610. Het feit dat Koning Elizabeth van Groot-Brittannië de markt in 2011 heeft bezocht en dat hier bij de ingang een plakkaat van hangt, geeft zijn waarde wel aan. Over of zij iets heeft gekocht gaat het verhaal niet. Wij in ieder geval niet, de waar was nogal bederfelijk zeg maar.


Aanvankelijk was de markt bedoeld voor de verkoop van vlees en vis, tegenwoordig kun je er allerhande verswaren kopen. De markt heeft ingangen op de Grand Parade, in Patrick Street, Oliver Plunkett Street en Princess Street. Helemaal authentiek is de markt niet meer, daar er in 1980 een grote brand is geweest. Desondanks ziet het er nog wel historisch uit, en doet het ook wel een beetje denken aan een Arabische souk.

Naast een heleboel grote stukken vlees, kun je op de markt ook de lokale specialiteiten krijgen, zoals tripe en dishreen. Dat laatste is overigens best lekker. Het is een soort bloedworst, iets wat ik normaal weiger te eten, maar ik heb het geproefd en het viel mij niet tegen.

Dat Elizabeth de markt bezocht is niet zo vreemd als het lijkt; heel lang geleden konden alleen de Engelse ingezetenen de boodschappen op de markt doen, de Ieren waren destijds te arm om er te kopen. Ondanks de crisis kan nu gelukkig iedereen er zijn eten kopen.

Cork aan het einde van de crisis

Na een korte vlucht met Air Lingus kwamen we aan in Ierland, alwaar de vriendelijke taxichauffeur Michael al op ons stond te wachten. Michael hield wel van een praatje en zijn stokpaardjes waren de economie en het weer, onderwerpen waar de meeste mensen graag over bleken te praten. Het weer zag er, die eerste dag, nog veelbelovend uit; het was in ieder geval droog.

Onderweg naar Cork zagen we naast een prachtig, glooiend en groen landschap, ook ontzettend veel lege panden. Het lijkt alsof half Ierland te koop staat. Vooral nieuw gebouwde kantoorpanden en appartementencomplexen staan gewoon helemaal leeg. Volgens taxichauffeur Michael zijn de huizen nog maar een kwart waard van wat ze voor de crisis waren, desondanks staan ze allen nog steeds te koop. Alhoewel we later zagen dat huurappartementen nog wel  vrij duur zijn. Toch was Michael optimistisch; volgens hem is iedereen na de "bubble" nu weer terug bij oude normen en waarden en wordt alles weer "normaal".

Als Michael met oude normen en waarden bedoelde dat mensen nu allemaal hun eigen groenten, etc. kweken en met biologische dingen bezig zijn dan klopt dat wel. Al weet ik niet of men dat in Ierland daarvoor ook al deed. Tevens lijkt men er erg bezig met de herkomst van producten, en lijkt alles "100 % Irish" te moeten zijn. In winkels, restaurants, pubs, overal staat erbij vermeld dat ze alleen met producten uit de omgeving werken. Soms hadden wij er wel zo onze twijfels over, want sinds wanneer bestaat er Ierse Brie en Ierse Cheddar?

Lees ook: Waarom Griekenland een Fuel Pass heeft en Nederland dure benzine.

Pasen in Cork

Omdat we eens iets heel anders wilden, besloten we de Pasen in Cork  (Ierland) door te brengen. We verwachtten in een soort Engeland terecht te komen (laat de Ieren dat niet horen), met soortgelijke mensen en hetzelfde slechte weer.

Voor wat betreft het weer klopte ons beeld wel wel qua vochtigheid, maar naar verluid is de temperatuur in de winter wel wat gelijkmatiger dan bij ons, zo heeft men in het zuiden van Ierland dit jaar nog geen vlok sneeuw  gezien. En op de regen zijn ze hier goed ingesteld.

Voor wat betreft de mensen klopte ons beeld echter helemaal niet. Ieren blijken een stuk ingetogener te zijn dan Engelsen, terwijl ze wel allemaal graag met je willen praten. Dat lijkt eerder echt oprechte interesse te zijn, dan de gemaakte beleefdheid die we in Engeland vaak ervaren. Als mensen echt Iers praatten moesten we wel alle zeilen bijzetten om het te begrijpen, tenminste dialect, echt Iers is helemaal anders en in het geheel niet te verstaan.
In ieder geval zijn Ieren gastvrij en behulpzaam en konden we dan ook al snel integreren.

Blarney Stone

Het zou zomaar kunnen dat wij binnenkort plotseling erg welbespraakt worden, tenminste als je de legende moet geloven. Dan reizen wij namelijk af naar Cork en zullen we de beroemde Blarney Stone bezoeken in Blarney Castle. Volgense de legende krijgt iemand die de steen kust the gift of gab (gave van grote welbespraaktheid).

De Blarney Stone is een blok blauwsteen dat ingemetseld is in de borstwering van Blarney Castle te Blarney, op 8 kilometer van Cork in Ierland. De steen is in 1446 in een toren van het kasteel gezet en was een cadeautje voor Cormac McCarthy, uit erkentenis voor zijn hulp in de Slag bij Bannockburn. Al zijn er ook diverse andere mogelijkheden voor de herkomst van de steen.

Helaas is het nog niet zo eenvoudig om de steen te kussen; je moet plat op je rug gaan liggen en ver achterover hangen. Vroeger was het nog veel erger; dan moest men over de kasteelmuur heen hangen terwijl men aan de voeten werd vastgehouden om de steen te kunnen kussen. Gezien mijn hoogtevrees en vreselijke spit op het moment, vrees ik dat welbespraaktheid niet voor mij is weggelegd.

Boeten, bidden en biechten op Croagh Patrick

Elke laatste zondag van juli beklimmen in Ierland duizenden katholieke pelgrims Croagh Patrick, een berg van 724 m in het westen van Ierland in het graafschap Mayo. De pelgrimstocht wordt al meer dan 1500 jaar gehouden, sinds 441 toen Sint Patrick de Reek (zoals de berg plaatselijk wordt genoemd) beklom. Veel pelgrims beklimmen de berg blootvoets (au! de stenen zijn erg scherp). Croagh Patrick was al heilig voor St. Patrick de berg beklom, namelijk al bij de Kelten.

Croagh Patrick is voor velen een jaarlijkse spirituele tocht. Bergen hebben een grote betekenis in bedevaarten. Denk maar aan de Sinaiberg, of de Ararat. Het is het idee van naar een nieuwe plaats gaan om herboren terug te komen. Zelfs voor het christendom werden bergtochten al voor dit doel gebruikt. Mensen laten aan de voet van een berg hun problemen achter zodat ze na de tocht er met frisse moed tegenaan kunnen gaan. Velen geloven dat het noodzakelijk is dat de heilige berg drie jaar achter elkaar moet worden beklommen. “Anders komen je wensen niet uit.”

De pelgrimstocht begint bij het standbeeld van Sint Patrick. Pelgrims moeten daar zeven rondjes omheen lopen en ondertussen zeven Onze Vaders, zeven Wees Gegroetjes en een geloofsbelijdenis doen. Het eerste stuk van de klim is goed te doen. Er is nog enigszins sprake van een pad. Halverwege kom je plotseling in een dikke mist terecht zodat je bijna niets meer ziet. Zo'n zevenhonderd meter voor het echte klimwerk zijn weer twee staties waar bedevaartgangers rituelen moeten uitvoeren. Rond twee hoopjes stenen worden weer zeven rondjes gelopen en dezelfde gebeden gezegd als bij het standbeeld aan de voet van de berg. Dan begint het echte lijden. Een stijl omhoog lopende verzameling van scherpe rotsen en stenen, The Reek, is de weg naar de top. Aan de top wachten nog meer rituelen, maar ook de verlossing. Speciaal op de laatste zondag van juli wordt in het kerkje op de top van de berg een heilige mis uitgevoerd en kunnen de bedevaartgangers ook biechten. Deze laatste twee zaken zijn voor iedereen een must omdat daarna al hun zonden vergeven zijn. Slechts de weg terug wacht dan nog.

Honderden pelgrims gaan na de bergtocht nog naar een tien kilometer verderop gelegen begraafplaats waar een heilige bron is. Je moet naar de bron kijken en ondertussen aan het probleem denken waarmee je zit. Als je de bedevaart naar Croagh Patrick goed hebt uitgevoerd, begint het water te borrelen en krijg je binnen een jaar een teken. Een sein waardoor je wens wordt ingewilligd of je probleem wordt opgelost. Als het water geen bubbels vertoont, heb je de pelgrimstocht naar Croagh Patrick niet naar behoren uitgevoerd. De meeste pelgrims slaan de bron echter over en gaan over tot een ander Iers gebruik; drinken in de pub.

St. Patrick is de beschermheilige van Ierland. Hij bekeerde de Ieren rond 432 tot het christendom. Volgens de legende vertoefde hij in de lente van 441 veertig dagen en nachten op de top van de berg in navolging van Jezus' vastentijd in de woestijn. Geplaagd door demonen, in de gedaanten van zwarte kraaien en slangen, lukte het hem met gebed het kwaad te verslaan. Aan het einde van Patricks vastenperiode kreeg hij bezoek van een engel die hem beloofde dat hij alle mogelijke steun zou krijgen om het Ierse volk tot het christendom te bekeren.
Croagh Patrick werd na de dood van de zendeling al snel een heilige plaats. Ieder jaar bezochten pelgrims op 17 maart, de naamdag van Sint Patrick, de berg. Totdat paus Eugene IV in 1432 uitvaardigde dat de aflaat die de gelovigen kregen na beklimming van de berg, voortaan op de laatste zondag van juli zou worden uitgereikt.
St. Patrick gebruikte een shamrock, een klaverblad, als voorbeeld voor de goddelijke Drie-eenheid van het katholieke geloof. Hij wordt ook voornamelijk afgebeeld met de shamrock in zijn han. De nationale feestdag van Ierland is naar hem vernoemd, St. Patrick's Day, en wordt gevierd op 17 maart.

Hulp nodig met je tekst?
Ik maak teksten die kloppen en gelezen worden