Beterschap voor iedereen die een beetje griekerig is

Welvaart brengt geen uitmuntendheid voort, maar uitmuntendheid brengt welvaart voort en alle andere publieke en private zegeningen. (Aristoteles)

Cork aan het einde van de crisis

Na een korte vlucht met Air Lingus kwamen we aan in Ierland, alwaar de vriendelijke taxichauffeur Michael al op ons stond te wachten. Michael hield wel van een praatje en zijn stokpaardjes waren de economie en het weer, onderwerpen waar de meeste mensen graag over bleken te praten. Het weer zag er, die eerste dag, nog veelbelovend uit; het was in ieder geval droog.

Onderweg naar Cork zagen we naast een prachtig, glooiend en groen landschap, ook ontzettend veel lege panden. Het lijkt alsof half Ierland te koop staat. Vooral nieuw gebouwde kantoorpanden en appartementencomplexen staan gewoon helemaal leeg. Volgens taxichauffeur Michael zijn de huizen nog maar een kwart waard van wat ze voor de crisis waren, desondanks staan ze allen nog steeds te koop. Alhoewel we later zagen dat huurappartementen nog wel  vrij duur zijn. Toch was Michael optimistisch; volgens hem is iedereen na de "bubble" nu weer terug bij oude normen en waarden en wordt alles weer "normaal".

Als Michael met oude normen en waarden bedoelde dat mensen nu allemaal hun eigen groenten, etc. kweken en met biologische dingen bezig zijn dan klopt dat wel. Al weet ik niet of men dat in Ierland daarvoor ook al deed. Tevens lijkt men er erg bezig met de herkomst van producten, en lijkt alles "100 % Irish" te moeten zijn. In winkels, restaurants, pubs, overal staat erbij vermeld dat ze alleen met producten uit de omgeving werken. Soms hadden wij er wel zo onze twijfels over, want sinds wanneer bestaat er Ierse Brie en Ierse Cheddar?

Lees ook: Waarom Griekenland een Fuel Pass heeft en Nederland dure benzine.

En we leefden nog lang en gelukkig

Roermond heeft het

Roermond komt de laatste tijd steeds slecht in het nieuws; uit de school klappende wethouders, politiek gerommel, het zijn roerige tijden in de stad. Ondertussen zijn Michael en ik al weer 13 jaar samen, en wij vonden toch dat dit nergens zo goed gevierd kon worden dan juist in Roermond, in ons geliefde Kasteeltje Hattem.

Ergens doen ze toch iets goed in Roermond, want het is er druk, heel druk. In de cafés, in de winkels, in de restaurants, van het woord crisis lijken ze er, behoudens in de politiek, nog nooit gehoord te hebben. Ternauwernood konden we nog een plekje vinden in ons stamcafé Brasserie ver'Koch voor een heerlijke chocolade fondue. De brasserie is gevestigd in het huis van de, inmiddels overleden, Roermondse kunstfotograaf Victor Mathieu Koch. Aan de wanden zijn diverse werken van hem te zien. Intrigerende foto's van een zeer katholiek Roermond uit vervlogen tijden. Zo zie je een foto van een priester met een schoolklas, en juist de jongetjes die het dichtst bij hem zitten, hebben een heel ongelukkig kopje....

Burgemeester van Beers is een echte kunstliefhebber en ook daar wordt dan nog grof geld aan uitgegeven. En terecht denk ik, de stad leeft tenminste, en het geld blijft rollen, wat veel en veel beter is voor de economie dan de calvinistische hand op de knip elders in Nederland. Onlangs is de ECI Cultuurfabriek geopend, met tentoonstellingen, films, muziek, cursussen, een waar walhalla voor de kunstliefhebber. Wij hielden het deze keer bij het Historiehuis, een prachtig museum, gevestigd in de bibliotheek. Tot onze verbazing is het museum nog gratis ook.

Na alle geneugten van de stad, was het tijd voor het stadspark, alwaar Kasteeltje Hattem is gevestigd. In het park wordt je verwelkomd door het Nationaal Monument voor Vredesoperaties: Irene, godin van de vrede met in haar handen een toorts met de eeuwige vlam. Tegenover Irene zit een feniks. Ook de kamers van Kasteeltje Hattem zijn niet verstoken van kunst. Deze keer was het een ingenieus plakwerk van oude kranten, en nog mooi ook. Over de rest van ons verblijf natuurlijk weer niets dan lof. De ongedwongen sfeer, de gastvrijheid, de vriendelijkheid van het personeel, het geweldige eten, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Met pijn in ons hart moesten wij weer vertrekken, terwijl voor de inwoners van Roermond het feest pas begon, het was immers inmiddels de elfde van de elfde.

Familie uit Griekenland

Na een jaar of 30 heeft Michael gisteren eindelijk weer zijn nicht Nitza uit Athene ontmoet. Ze was met haar man voor het eerst in Nederland. Nadat ze gisteren het, voor buitenlanders, niet te missen Volendam en de Zaanse Schans hadden bezocht kwamen ze bij ons voor een zomerse barbecue.


Nitza is een erg leuke nicht, dus het was een gezellige avond. Het viel hen erg mee in Nederland, want door de berichten in de media, waren ze echt bang geweest dat ze heel negatief behandeld zouden worden, uitgescholden, met pek en veren ingesmeerd, gelukkig niets van dat alles.

Leuke dingen doen maakt gelukkiger dan geld

Onderzoek door de Boston Consulting Group heeft weer eens bewezen dat het kopen van bijzondere ervaringen, zoals reizen, ballonvaarten, etc. veel gelukkiger maakt dan het kopen van luxe goederen.

Dit betekent niet dat geld niet gelukkig maakt, al die bijzondere ervaringen kosten natuurlijk ook geld. Het blijkt dan ook dat hoe meer geld je verdient, hoe gelukkiger je bent. Hier zit echter wel een grens aan: boven de 75.000 dollar per jaar neemt het geluk niet verder toe.

Almere zegt hallo

Het is crisis en daarom mag het allemaal niets kosten. Annemarie Jorritsma zou Annemarie niet zijn als ze desondanks niet haar steentje bij zou dragen aan de veiligheid in Almere. Ze lag al weken slapeloos te woelen in haar bed, wat kon ze zonder geld nog doen in Almere? Gisteravond kwam ze, op de discussieavond "Jongeren Veilig Stadshart Almere",  met het resultaat van haar slapeloze nachten: "Zeg hallo tegen de wat oudere persoon".

Een simpel "hallo"van bijvoorbeeld hangjongeren tegen de voorbij lopende oudere met hond, zou gevoelens van onveiligheid wegnemen. Het hallo-offensief als vervanging voor meer blauw op straat. Eerst een vriendelijk 'hallo" en daarna een mes tussen je ribben en beroofd worden van je portemonnee. Beleefde criminaliteit als hype van de crisistoekomst, het kan in Almere.

Werking van het Griekse reddingspakket

Op internet gaat een verhaal rond, dat naast dat het een simpele oplossing biedt voor de crisis, vooral heel erg waar is:

Het is een mooie dag in een klein Grieks plaatsje. Alle straten zijn leeg. Het zijn slechte tijden, want iedereen heeft schulden en iedereen leeft op de pof. Op deze dag rijdt een welgestelde Nederlandse toerist door het Griekse dorpje en stopt bij een klein hotelletje.

Hij zegt tegen de eigenaar dat hij graag de kamers wil bekijken om er misschien een voor een nacht te huren en legt als onderpand 100 euro op de balie. De eigenaar geeft hem een paar sleutels. Als de bezoeker boven is, pakt de hoteleigenaar snel het geld, rent naar de bakker en betaalt zijn schulden. De bakker neemt de 100 euro aan, loopt de straat uit en betaalt de molenaar.

De molenaar neemt het geld en betaalt zijn rekening bij de boer. De boer pakt het geld en rent naar de burgemeester om zijn pacht te betalen. De burgemeester schuift het bedrag door naar een prostituee, bij wie hij nog schulden had.

De prostituee rent naar het hotel om daar haar uitstaande rekening van 100 euro te betalen. De hotelbaas legt het geld weer op de balie. Op dit moment komt de toerist de trap weer af, neemt het geld van de balie en zegt dat de kamers hem niet aan staan en hij verlaat het dorpje.

Niemand heeft iets geproduceerd, niemand heeft iets verdiend. Maar toch is iedereen zijn schulden kwijt en zien de Grieken de toekomst weer met optimisme tegemoet. Zo eenvoudig werkt het reddingspakket.

Papandreou weet heus wel van aanpakken

De crisis heeft toegeslagen

De crisis heeft een vreemde cultuur teweeggebracht in Griekenland. In Nederland is iedereen enorm bang veel geld aan de Grieken kwijt te zijn. Hoe vaak wij voor vertrek geen grappen hebben gehoord over ontwikkelingshulp, het nog meer geld naar Griekenland brengen, etc. Je zou dus verwachten dat iedereen boven op de toeristen zit om ze nog wat verder uit te persen, niets blijkt echter minder waar.

Dat de Grieken een enorm trots volk zijn is nooit beter tot uiting gekomen dan nu. Ze willen namelijk helemaal geen hulp en geen medelijden en alleen helemaal geen geld van ons. Sterker nog, het is enorm moeilijk op het moment geld uit te geven. Het is overal enorm leeg, niet alleen blijven de Grieken zelf vaker thuis, ook de toeristen laten ze behoorlijk in de steek. Overal waar je komt ben je de enige gast en je zou denken dat ze dus blij zijn dat jij wel geld gaat uitgeven, maar nee, dan overstelpen ze je met gratis drank. Zo kon het bijvoorbeeld gebeuren dat we de enige gast waren in een bar en de eigenaar ons gratis drankjes aanbood (ondanks onze nadrukkelijke weigering), omdat we dit nogal genant begonnen te vinden besloten we maar weg te gaan naar een wat grotere discotheek. Ook daar was het behoorlijk leeg, maar al snel kwam er een groepje binnen. Het was de eigenaar van de vorige bar met zijn personeel, die na ons zijn zaak had gesloten en ons achterna kwam om ons, bij zijn concurrent, toch nog gratis drankjes aan te kunnen bieden.

Ondertussen houdt iedereen zijn hart vast voor woensdag, dan zijn namelijk de grootste stakingen (en rellen) ooit aangekondigd in Athene, want al willen ze ons geld niet, bezuinigen willen ze ook niet.

Geen geloof, geen baan

Gelukkig is het niet alleen besparingen wat de klok slaat (of luidt), er is nog hoop in bange crisisdagen, alhoewel mijns inziens net zo effectief als veel pogingen, niet dus.

De bisschop van Worcester was het zat alleen te bidden voor zieken en bejaarden, en besloot daarom eens iets te gaan doen voor de jongeren tot 65 jaar. En zo stond hij daar gisteren, op aswoensdag, buiten bij een Jobcentre beschikbaar om opdrachten tot gebed aan te nemen. Eenieder die deze "laatste kans" op een baan wel zag zitten, kon zijn naam aan de bisschop opgeven, die dan vervolgens voor hem of haar zou bidden tijdens de avonddienst In Worcester Cathedral.
Een PR man van de kerk, vertelde helaas later dat de namen niet individueel afgeroepen zouden worden tijdens het gebed. Gelukkig is God overal en wist dus zelf wel welke namen op de lijst stonden.

Aan initiatief ontbreekt het bisschop John Inge in ieder geval niet, en dat is ook al lovenswaardig.

Absurde besparingen

In tijden van crisis moet iedereen de broekriem aanhalen, dat is logisch. Sommige bedrijven gaan daarin wel heel ver.

In Australië is er een bedrijf die vraagt aan haar personeelsleden om zelf schoonmaakproducten mee te brengen: van afwasproduct tot zelfs wc-papier.
De meer klassieke besparingen gebeuren in de extra voordelen waarmee veel bedrijven werknemers lokten. Bedrijfswagens, kinderopvang en gsm-abonnementen worden afgebouwd, maar ook snoepreisjes en zelfs de gratis koffie van het bedrijf liggen onder vuur. Etentjes met klanten worden ook problematisch.

Het risico bij al deze besparingen is dat bedrijven toptalenten dreigen te verliezen. De oplossing ligt dan vaak in het snijden in een aantal voordelen zonder ze allemaal weg te nemen. Sommige specialisten beweren zelfs dat het beter is de zogenaamde incentives juist te verhogen in tijden van crisis, omdat het reduceren ervan alleen maar leidt tot demotivatie en lagere productiviteit.