Shalom gaver

Precies 10 jaar geleden werd premier Yitzhak Rabin vermoord en met hem een klein sprakje hoop op vrede. Aan het eind van een grote vrededemonstratie in Tel Aviv werd Rabin doodgeschoten toen hij net in zijn auto wilde stappen. Moordenaar was Yigal Amir, een student van de Bar-Ilan Universiteit.

Toen het gebeurde zat ik in het vliegtuig op weg naar Israel, pas na het landen werd bekend gemaakt wat er was gebeurd. Op dat moment lag Rabin nog in het ziekenhuis en al gauw kwam er bericht dat hij was overleden.
Op straat zag je alleen verslagen mensen die op de grond zaten bij een zee van herdenkingskaarsjes, een beeld dat nog dagen zo is gebleven.
Rabin is begraven op de Herzlberg.

Rabin was de 5e Premier van Israel van 1974 tot 1977 en opnieuw premier van 1992 tot 1995. Voor zijn rol bij de totstandkoming van de Oslo-akkoorden kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede in 1994.
Het vredesproces bracht onenigheid binnen het Israëlische volk met zich mee. Hoewel de vrede breed werd gedragen, waren zwaar persoonlijke aanvallen op de regering en diens leider aan de orde van de dag. Maar deze afloop had niemand verwacht en het land was lamgeslagen.

Ik blijf denken dat er echte vrede had kunnen komen in Israel als Rabin niet was vermoord. Maar natuurlijk zal niemand ooit weten of dat ook echt zo zou zijn geweest.

Laatste toespraak Rabin

Zonsverduistering

Het leven van een leguaan gaat niet altijd over rozen. Zo ook vandaag niet voor Rabin. De dag was koud begonnen (letterlijk en figuurlijk), Rabin zat te zonnen onder zijn UV lamp, plotseling een knal en alle lampen tegelijk gesprongen: kortsluiting.!
Helaas was dat niet te verhelpen met een paar lampen verwisselen, tot grote woede van Rabin. Dus de winkel gebeld en er zou iemand komen. Dat duurde nogal lang, want ze hadden iemand gestuurd die wel van een biertje houdt, dus die had wat oponthoud in het cafe. Rabin werd steeds bozer, als blikken konden doden was ik er niet meer geweest. Ik zat namelijk achter de computer (kon het probleem toch niet verhelpen) en dat zinde meneer niets, ik had het toch op zijn minst moeten proberen. Toen de reparateur kwam is het probleem snel verholpen. En is Rabin nu blij? nee, hij zit inmiddels al weer 2 uur op veilige afstand naar de lamp te staren, want het zal vast nog wel niet in orde zijn, het is toch niet normaal dat de zon er zomaar mee stopt?

Toeval bestaat niet

Larissa Trimbobler, de vrouw van Yigal Amir (de moordenaar van Rabin), is zwanger en uitgerekend op 24 oktober. Niets mis mee zou je denken, ware het niet dat dat nu net de nationale herdenkingsdag is voor Yitzhak Rabin.

Dit kan nauwelijks toeval zijn, temeer daar mw. Amir door middel van kunstmatige inseminatie zwanger is geraakt. In het ziekenhuis vreest men dan ook een vraag om een inleiding of keizersnede mocht de natuur niet meewerken.
Vast staat al dat er ook "toevallig" een gynaecologische check-up voor Trimbobler is gepland op die datum in het Bikur Holim ziekenhuis te Jeruzalem. Nu vreest men dat zij dan om een inleiding of keizersnede gaat vragen en , i.t.t. Nederland mag dat niet geweigerd worden.

Bij navraag blijkt de moordernaarsvrouw zelf alles te ontkennen.
Maar...de moordenaar zelf heeft wel alvast "toevallig" verlof gevraagd voor de bevalling rond die tijd en de bris milah (besnijdenis) de 8e dag (het is al zeker dat het een jongetje wordt), wat wel afgewezen kan worden en dus inmiddels afgewezen is. Yigal's familie gaat hiertegen in bezwaar.

Amirs vrouw is tegelijkertijd een van zijn fanatiekste aanhangers. De van oorsprong Russische Trimbobler is moeder van vier kinderen. Ze bezocht Amir regelmatig in de gevangenis en de liefde bloeide op. Na een stevige juridische strijd trouwden ze in 2004 met rabbinale goedkeuring. Maar de directie van de gevangenis stond niet toe dat er een huwelijksceremonie voor de twee werd gehouden: het huwelijk werd op afstand voltrokken. Trimbobler mag nog steeds niet alleen zijn met haar man. Privé-visites zouden namelijk door Amir kunnen worden gebruikt om politieke boodschappen naar buiten te brengen, zo menen de autoriteiten. Larissa Trimbobler houdt een weblog bij (helaas geheel in het Russisch, kan iemand dit even voor mij vertalen?) waarop ze probeert aan te tonen dat Amir niet de moordenaar is van Rabin. Niet al te zinvol, daar er meer dan voldoende bewijs en hij nog net niet op heterdaad betrapt is.

Net als het huwelijk van Amir, is ook zijn nu nog ongeboren kind onderwerp van veel discussie in Israel. Amir krijgt steun van een aantal mensenrechtendeskundigen die vinden dat ook moordenaars het recht hebben om te trouwen en kinderen te krijgen. "Als wij in een vrij en democratisch land land wonen, dan moet ook een moordenaar als mens worden beschouwd", zegt professor Avi Saguy van de Bar-Ilan universiteit.

Yitzhak Rabin

Gisteren vond op het Rabin Square in tel Aviv weer de herdenking plaats van de moord op Rabin. Inmiddels is het al weer 11 jaar geleden, maar toch waren er nog zo'n 100.000 bezoekers.
De vermoedelijke reden van zoveel belanstelling werd verwoord door David Grossman, de hoofdspreker 's avonds; "er is een algeheel gevoel dat er tegenwoordig geen koning meer is in Israel; de politici en militaire leiders zijn hol."

Two against No photo

Gisteravond hebben wij samen met Ellie en Eddie, na thuis de tomatenjenever te hebben geproefd en een etentje bij de Italiaan, een optreden bijgewoond van Two against Noname. Zanger Ger Posno en gitarist Rob Dorreboom gaan al wat jaartjes mee, in 1970 kwam reeds hun eerste single uit, de band heette toen nog Noname. Tegenwoordig is er ook jong bloed aan toegevoegd in de vorm van Koyota (Ko die werkt bij Toyota).


Ger Posno: vroeger en nu
Gelukkig scheert Ger zich tegenwoordig wat vaker maar verbergt zich nu achter een zonnebril. Zijn stem is door de jaren heen gerijpt en hij zingt nu Joe Cocker eruit. Wij hebben er gisteravond van genoten, maar Ger zorgt ook wel eens voor onze leguaan Rabin en dan zingt hij voor hem. Speciaal voor Rabin heeft Ger zich ook een repertoire van K3 en de Teletubbies eigen gemaakt. Aangezien Rabin niet graag heeft dat wij op vakantie gaan, valt hij tegenwoordig al van zijn tak van schrik als hij Ger's stem nog maar bij de voordeur hoort.



Nieuwsgierig als ik ben is het begluren en bestuderen van anderen een van mijn favoriete bezigheden in een cafe. Mijn oog viel al snel op deze prachtig uitgedoste man. Het leek alsof hij zo zat te wachten om het podium te gaan bestormen, helaas was hij bij het verkeerde concert. Ethisch als ik ben besloot ik gezellig een praatje te gaan maken met deze mysterieuze gast om hem o.a. te vragen of ik een foto van hem mocht maken. Helaas was het een kort gesprek en zei hij alleen heel vaak : "No photo". Gelukkig was mijn engels gisteravond niet zo goed :-)


How deep is your dip
De energie van Two against Noname is tomeloos. Om 2.00 uur 's nachts spelen zij nog de sterren van de hemel en kunnen nog uren doorgaan. Zoals je ziet waren wij toen allang ingezakt, Michael slaapt hier al op de foto en Ellie en Eddie zijn nog zo beleefd om hun ogen open te houden. Gelukkig was Ellie nog in staat om voor taxi 001 te spelen en zij wij dus heelhuids thuisgekomen.


Lees ook: Preken zonder prompt: de paus tegen ChatGPT

Betreden op eigen risico

Beste heren en dames van het inbrekersgilde (TPG medewerkers),

Zoals jullie weten (je weet wel die envelop met tickets die jullie onlangs hebben geopend) vertrekken wij morgen voor een weekje naar Telendos. Jullie zullen wel niet weten waar dat ligt en er weinig belang in hebben om iets nieuws te leren, daar jullie natuurlijk slechts geinteresseerd zijn in de topografie van plaatsen die met het "stelen en inladen" busje bereikbaar zijn. Voor degenen onder jullie met 2 hersencellen: wij vliegen eerst naar Kos, dan een uur met de boot naar Kalymnos en dan 10 min. met een vissersbootje naar Telendos. Inderdaad erg afgelegen, dus de kans dat wij jullie op heterdaad zullen betrappen is erg klein. Maar daar hebben wij wat op gevonden; mochten jullie het toch voor elkaar krijgen 2 deuren door te breken en/of aan de andere kant met een boot ons huis kunnen bereiken dan hebben wij een aangename verrassing voor jullie in de vorm van onze Pitbull Ger! Ger verblijft de hele week in onze woning om zich met zijn favoriete hobbies bezig te houden: het jongleren met gevaarlijke messen en klassiek Grieks boksen. Ger vindt dat jongleren pas echt geslaagd als hij een van jullie aan zijn mes kan rijgen. U zijt gewaarschuwd! Tevens is er nog een ander vriendje voor jullie aanwezig de grote groene draak Rabin. Rabin en Ger moeten natuurlijk wel eten, als de voorraad op is zal Ger wel eens boodschappen moeten doen, ook daar hebben wij iets op gevonden: een alarmsysteem! Mochten jullie dus ook honger hebben, ga gerust naar binnen, de politie zal jullie graag verwelkomen in een all-inclusive cel, met mogelijk een langer verblijf in Almere Binnen, een voor jullie vast bekende locatie.

Voor alle anderen: tot gauw, over een week komen er hier weer nieuwe avonturen te lezen.

Erika

Jaanchi van Westpunt, een stukje Curaçao met karakter

Lang geleden kwam ik voor het eerst op Curaçao. Zoals dat soms gaat met reizen, weet je achteraf niet meer precies wat je allemaal die keer hebt gezien, maar je weet nog wel wat je voelde. Bij mij was dat vooral Bandabou. Daar zat voor mij het Curaçao dat ik wilde onthouden. Ruiger, oorspronkelijker, vriendelijker en mooier. Bandariba had voor mij meer van hetzelfde, een eenheidsworst in tropische verpakking. Maar Bandabou had (en heeft), warmte en karakter.

En in Westpunt had je Jaanchi. Het restaurant was niet alleen een plek waar eten op tafel kwam, het was meer een belevenis. De man zelf, Jan Christiaan, beter bekend als Jaanchi of The Walking Menu, kwam aan tafel en vertelde wat er die dag te eten was. Terwijl Jaanchi dat vertelde, beeldde hij de menukaart uit met gebaren, humor en mimiek. Kip, geit, vis, leguaan.

Jaanchi is onlangs overleden, op 77-jarige leeftijd. Daarmee is Curaçao niet zomaar een restauranteigenaar kwijt, maar een icoon. Zijn restaurant wordt beschreven als het oudste restaurant van Curaçao; volgens zijn nicht Jo-Anne Bakhuis-Da Costa Gomez begon zijn grootvader het restaurant in 1936 en zou de familie dit jaar het 90-jarig bestaan vieren. Jaanchi zelf droeg het restaurant 58 jaar lang.

Wat Jaanchi bijzonder maakte, was niet alleen dat hij eten serveerde. Hij serveerde aandacht. En dat is zeldzamer dan geit, vis of leguaan. Hij liep niet langs de tafels, omdat dat nu eenmaal bij zijn werk hoorde. Hij maakte van elke tafel even een ontmoeting. Dat is een vorm van gastvrijheid die je niet kunt aanleren in een hospitalitytraining. Je hebt het, of je hebt het niet. Jaanchi had het.

Zijn nicht schreef een prachtig stuk over hem. Daaruit spreekt iets wat je tegenwoordig bijna ouderwets zou noemen, maar wat eigenlijk tijdloos is: hard werken, niet stilzitten, dienstbaarheid, familie, trouw aan een plek en echte aandacht voor mensen. Dat voelde je ook als bezoeker. Jaanchi’s was geen decor dat voor toeristen was neergezet. Het was gegroeid, verzameld, geleefd. Een plek met een ziel.

Ik weet nog goed dat ik er voor het eerst kwam. Ik vond het meteen gezellig. Niet gestileerd gezellig, maar echt gezellig. Alles klopte gewoon. Curaçao heeft daarna nooit meer dezelfde overweldigende indruk op mij gemaakt als die eerste keer. En Jaanchi hoorde bij die eerste indruk. Michael heeft er zelfs voor het eerst leguaan gegeten. Ik niet. Ik had thuis namelijk zelf een leguaan als huisdier, Rabin. En hoe enthousiast Jaanchi het menu ook uitbeeldde, bij leguaan zag ik toch vooral mijn eigen huisgenoot voor me.

Curaçao is een icoon armer. Westpunt is stiller geworden. Maar wie ooit bij Jaanchi heeft gegeten, vergeet hem nooit meer. Een man die van eten een ontmoeting maakte en van een restaurant een begrip.

Hulp nodig met je tekst?
Ik maak teksten die kloppen en gelezen worden

Jeruzalem; De Olijfberg

De Olijfberg (Har HaZeitim) in Jeruzalem is niet zomaar een berg, ten eerste is het eigenlijk geen berg, met zijn vier toppen is het meer een bergrug. Ten tweede is de geschiedkundige, religieuze en spirituele betekenis enorm. Naast deze meer verheven betekenissen, is het uitzicht over de oude stad van Jeruzalem gewoon mooi (wie kent de overbekende plaatjes niet?).

Het meest opvallend zijn de duizenden graven op de flanken van de Olijfberg. Zowel joden als moslims willen hier graag begraven worden. Dit allemaal door een zinnetje in het Bijbelboek Zacharia, waarin de Olijfberg wordt genoemd als plaats waar God zal beginnen met het tot leven wekken van de doden aan het einde der tijden. De wederkomst van Isa wordt niet expliciet in de Koran genoemd, desondanks is de Olijfberg ook voor moslims een geliefde begraafplaats. Op de joodse graven liggen losse stenen, dit gaat terug tot de tijd dat de joden in de woestijn leefden, om het graf in de woestijn te markeren legden ze er stenen op. Mensen op doortocht vulden uit respect voor de dode de stenen weer aan.

Ook voor het christendom heeft de Olijfberg grote betekenis. Er zouden zich vele Bijbelse gebeurtenissen hebben afgespeeld. Aan de voet ligt Gethsemane, de plaats waar Jezus werd overgeleverd aan de Romeinen. Verder zou Jezus vanaf hier naar de hemel zijn gegaan, zijn er diverse engelen verschenen, werden hier diverse profeten beschreven en bouwde koning Salomo hier zijn offerplaatsen voor de afgoden. Op de berg bevinden zich dan ook diverse kerken.

Naast al deze religieuze betekenissen, is de Olijfberg ook gewoon een toeristische hotspot. Terwijl bussen vol toeristen worden uitgeladen, gaan de orthodoxe joden gewoon door met hun gebeden bij de graven. Het is moeilijk om de verhevenheid van de plaats te voelen met al die drukte, het grote openbare toilet doet daar ook al geen goed aan (maar mochten de religies gelijk krijgen, zullen er toch wat te weinig toiletten zijn).  Ondanks alle drukte moest ik denken aan de begrafenis van Rabin. Ik was destijds in Israël, maar niet in Jeruzalem. Toch kon je overal op televisie zijn begrafenis op de Olijfberg zien. Er was toen overal zoveel verdriet voelbaar, dat dat voor mij nog steeds de sterkste herinnering aan de Olijfberg is.

Wordt vervolgd.

Vreemde geluiden

Sinds enkele dagen is er in ons huis af en toe een vreemd geluid te horen. Het lijkt op het geluid van de tv die afgelopen is en een testbeeld zonder muziek geeft of op iemand die belt naar de radio, op de radio komt en dan zijn eigen radio aan heeft staan. Het is niet hard, maar wel goed hoorbaar en het klinkt maar enkele seconden. Het gekke is wel dat niet te horen is waar het vandaan komt. Soms is het om de 5 min, soms maar 1 x in het uur. Bij elk apparaat heb ik al staan luisteren, ik heb boven geluisterd, beneden, maar overal is de geluidsterkte hetzelfde en het lijkt nergens vandaan te komen.

Beducht op rampscenario's dacht ik al aan iets dat op ontploffen stond, vandaar dat ik vaak bij de meterkast luister, maar ook daar lijkt het niet vandaan te komen.
Zijn het geluiden van een buitenaardse wereld? Heeft Hellyer dan toch gelijk? Eigenaardig wel dat de intergalactische oorlog dan net in Almere moet beginnen, is het modecentrum dan toch geen modecentrum?
Vreemde is dat Rabin, onze leguaan, op elk geluid reageert, maar niet op dit geluid. Het moet dus een toonhoogte zijn die niet hoorbaar is voor leguanen.

Wie heeft een idee?

Hulp nodig met je tekst?
Ik maak teksten die kloppen en gelezen worden

Tsjernobyl rubberneckers

Op 26 april 1986 voltrok zich in Tsjernobyl de grootste kernramp ooit.

Ramptoerisme is een vreemd fenomeen. Terwijl dieren weggaan na een ramp, heeft de mens de neiging rampplekken juist te bezoeken. Het is toch vreemd dat mensen graag soortgenoten in crisis bekijken, je wilt toch helemaal niet zien wat jou had kunnen overkomen? Zelf kom ik nergens waar in een recent verleden een ramp is geweest, ik vind het idee dat ik op een plaats loop waar lijken hebben gelegen te walgelijk voor woorden. Wel heb ik blijkbaar een neus voor op stapel staande rampen, op een of andere manier bezoek ik zo'n gebied altijd vlak voor de ramp. Ik ben, denk ik, dan ook nergens een graag geziene gast. Zo zat ik in het vliegtuig op weg naar Israel op het moment dat Rabin werd vermoord, logeerde ik in Taba Hilton voor het hele hotel werd opgeblazen, liep ik als kind al aan de Maas in Dinant op een plaats waar een half uur later een bus met falende remmen de Maas inreed, vloog ik over de Bijlmer vlak voor het moment dat daar de Bijlmerramp plaatsvond en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Er is nauwelijks een plaats waar ik geweest ben waar het niet daarna fout ging. En iedere keer weer blijft mij dat verbazen, zelfs al was mijn bezoek aan Sri Lanka wat langer geleden, de beelden van een weggespoeld hotel blijven mij altijd bij.

Het meest shockerend was echter mijn bezoek aan Tsjernobyl kort voor de kernramp. Ik was nog jong en onbezonnen en het was mijn eerste grote reis in mijn eentje. Het hele gebied rond Kiev had grote indruk op mij gemaakt, het was er prachtig. De beelden daarna vaagden de hele droom in een klap weg. Ik zal er nooit meer komen. Toevallig heeft een vriend van mij een vriendin uit dat gebied, Olga. En nu hoorde ik laatst van Olga dat de natuur in dat gebied nu mooier is dan ooit te voren. Een onvoorstelbaar verhaal dacht ik. Nu ben ik wat gaan zoeken en het blijkt echt zo te zijn. Verder blijkt het sinds kort zelfs een toeristische trekpleister te zijn geworden. Een verlaat ramptoerisme zeg maar. Er zijn dagtours vanuit Kiev, waarbij je het rampgebied en zelfs de reactor nr. 4 gaat bezoeken, gehuld in een wit pak, mondkapje en met een geigerteller. Je schijnt dan bloot te staan aan "slechts" 100 x zoveel straling dan normaal. In de plaatsjes er omheen schijnt alles er nog precies zo bij te liggen als toen de mensen zijn weggevlucht. De schoolboeken liggen nog open op de tafels, de was hangt nog aan de lijn, een absurd tafereel lijkt mij. Na een lunch krijg je nog een film te zien over de ramp en daarna gaan de toeristen "tevreden" terug naar hun hotel. 19 Jaar later, maar als het vanwege de straling niet onmogelijk was geweest hadden de toeristen er dezelfde dag nog gestaan.

Moraal van het verhaal: ramptoerisme is absurd en tegennatuurlijk, maar alles beter dan een gebied bezoeken vlak nadat ik er ben geweest.

Welkom

Welkom op mijn weblog. Hier zullen jullie vanaf heden getuige kunnen zijn van alles wat er zoal in mijn leven gebeurt. Erg saai waarschijnlijk, ware het niet dat ik op dezelfde aardbol rondloop als ieder ander en dus dingen meemaak die je zelf mee had kunnen maken als je op dezelfde tijd op dezelfde plaats was geweest als ik of je hetzelfde had gezien of gelezen. Was je wel op dezelfde tijd op dezelfde plaats als ik dan is het mogelijk dat er hier over je geschreven gaat worden. Dus hou dit blog goed in de gaten!

Even kort voorstellen:
Ik ben 38 jaar en woon samen met mijn huisgenoten Michael en Rabin.
De rest kunnen jullie gedeeltelijk aan de linkerkant zien, verder zal alles in de posts nog wel eens aan bod komen.


Mijn favo`s:

Curacaofreaks ,
De beste restaurants,
Avon