Bali; Jatiluwih rijstterrassen

Gelukkig hebben we aan Nyoman Mudara een goede gids. Inmiddels hebben we al heel wat gezien. Zo ook de Yatiluwih rijstterrassen.

De Yatiluwih rijstterrassen staan op de nominatie om op de Werelderfgoedlijst van Unesco te komen. Als het criterium schoonheid zou zijn, is dit zeker terecht. Helaas worden ze ook wel een beetje bedreigd, simpelweg omdat geen mens er meer wil werken. Het is echt enorm tijdrovend werk en ook nog eens slecht betaald, terwijl je tot je  knieën in de modder staat. Elke twee maanden kun je oogsten en elk rijstplantje moet met de hand worden geplant. Gezien de grote hoogteverschillen moet ook het gelijkmaken van de grond en dergelijke titanenkarweien met de handen en voeten worden gedaan.

Rijst is het hoofdbestanddeel van alle maaltijden op Bali en de Balinezen geloven dat rijst een gift van de goden is. De goden hebben er helaas niet bijverteld dat er zoveel werk verzet moet worden om dit cadeau uit te kunnen pakken. Als het zuurverdiende papier er dan eindelijk af is, moet de eerste oogst aan de goden worden gegeven. Dat kan ook nog eens niet door hen simpel een bordje rijst op een altaar te presenteren, het moet vergezeld gaan van uitgebreide ceremonies. Een geloof hebben is alleszins niet gemakkelijk. 

Bali Sanur

Is Sanur normaal gezien behoorlijk toeristisch, in januari valt dat erg mee. Al was ook het strand zeer rustig, wij hadden ons een ander doel gesteld; het museum La Mayeur.

Sanur is erg uitgestrekt en vanzelfsprekend was ik de handige kaart die wij hebben vergeten mee te nemen. Het  museum was ook weer niet zo befaamd als gezegd, want geen enkele inwoner van Sanur die wij tegenkwamen had er ooit van gehoord. We hebben ongeveer 6 uur rondgelopen in Sanur maar hebben het museum helaas niet kunnen vinden.

Gelukkig waren er ook veel andere dingen de moeite van het bekijken waard. Zo vind je om de meter wel een tempeltje, waar doorlopend geofferd wordt. De offers worden in kleine vierkante bakjes neergezet en je struikelt echt letterlijk over die offers, want ze worden ook vaak gewoon midden op het voetpad neergezet. Ik ben er nog niet precies achter wat het doel daarvan is. Als het bijvoorbeeld om overleden voorouders zou gaan, dan is er op zo'n beetje op elke plek in Sanur wel eentje dood neergevallen. Het gevolg van het vele offeren is dat een groot deel van de bevolking de hele  dag bezig is met het vouwen, vlechten, koken, samenstellen en neerzetten van de offertjes. We hebben dan ook meermalen in restaurants meegemaakt dat  de goden voor onze drankjes gingen.

Grote trekpleister in Sanur is Bistro Amsterdam, de naam sprak voor ons voor zich, dus meden wij deze plaats. Toch schijnt een naam bedrieglijk te zijn, we hebben daarna gehoord (van Nederlanders, maar ook vele niet-Nederlanders) dat ze er de beste koffie van Bali hebben en geweldig lekker Indonesisch eten. Misschien toch nog maar eens proberen? 's Avonds hebben we contact gehad met iemand die onze gids gaat zijn, dus het echte bezichtigingswerk kan spoedig beginnen.

Aankomst Bali

Bij aankomst in Denpasar vond Michael het in 12 jaar nog niets veranderd; klein, druk en chaotisch.  De rijen bij de visa waren erg lang, en ja hoor de eerste omkoopambtenaar kwam al op ons af, om ons een expresvisum aan te bieden. Kranig zijn wij niet aan de druk bezweken en hebben de rij uitgestaan. Vervolgens klampte een opdringerige bagagedrager Michael nog letterlijk aan, maar deze hield zijn koffer stevig vast met de bagagedrager aan zijn andere arm met zich meeslepend. Eenmaal van alles verlost en met ons visum in ons paspoort , kwamen we in de regen terecht, maar gingen toch met een zonnig humeur naar ons hotel.

Aangekomen bij ons hotel Puri Maharani wachtte ons een warm onthaal.  Lieve mensen, een prachtige kamer en een mooie tuin met veel tempeltjes en beelden. 's Avonds wordt er een heel warm buffet gekookt voor alle beelden (goden) en krijgt elk beeld eten en wierook, zelfs krijgt elke god nog zijn eigen saus erbij. Het hotel is een voormalig paleis van een koning. De koning en zijn gezin woont nog op het terrein, maar meer dan een fotogalerij hebben wij nog niet van hen gezien.

Inmiddels zijn wij opgestaan en is de regen verdwenen. Vandaag wordt een stralende dag, die we begonnen zijn met een nasiontbijt. Nu eerst maar eens Sanur gaan ontdekken. 

Hong Kong

Na een voorspoedige vlucht van 12 uur zijn we in Hong Kong gearriveerd. Nog een uurtje wachten en we kunnen door naar Bali.

Aan boord van Cathay Pacific bleek er ook wat aardiger personeel te werken, al waren die spaarzaam vertegenwoordigd. De meeste waren van het slag waar wij reeds kennis mee gemaakt hadden. De purser was wel het alleronaardigst, zo zagen wij haar een passagier uitschelden omdat die een tweede drankje durfde te vragen.

De passagierspopulatie bestond grotendeels uit chinezen. Die waren voornamelijk erg stil. Wel hebben ze een eigenaardige gewoonte, ze doen de wc deur niet op slot. Daarnaast zijn ze dus erg stil (en klein), zo kon het gebeuren dat ik naar het toilet ging en bijna op een Chinese vrouw ging zitten, haar redding was dat ze van schrik keihard begon te  gillen.

De luchthaven in Hong Kong doet erg stoffig aan, met Engelse tapijten. Beneden was het erg stil. Na een overdreven veiligheidcheck werden we naar een lift gedirigeerd, die ons naar de zesde etage bracht, waar we in een totaal andere wereld terecht kwamen. Vol winkels met luxe artikelen en massagesalons.

Cathay Pacific niet gecharmeerd van economy passagiers

Cathay Pacific staat bekend als een van de beste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Vanzelfsprekend is de service dan ook van een hoog niveau. Met een gerust hart begon ik gisteren dan ook met het online inchecken.

Aanvankelijk ging het direct goed en kreeg ik, na het intypen der namen, onze vluchtgegevens te zien. Eigenaardig was echter dat er een pop-up kwam dat gehandicapten niet online in konden checken. De pop-up was erg hardnekkig, maar na veel klikken verdween deze toch. Nu had ik nog slechts een regel staan met daarboven de melding dat ik een vlucht moest selecteren. Met de beste wil van de wereld was de regel echter niet te selecteren.

Gelukkig is er per land een nummer dat je kunt bellen bij vragen en/ of problemen. De telefoon bleef maar overgaan, kennelijk was er gisteren een Chinese nationale feestdag of zo. Uiteindelijk kwam er een bandje dat alleen maar snauwde; "U moet naar terminal 3, kijk voor verdere vragen op onze website". Daarna ging de telefoon gewoon weer over. Ik dacht net dat ik zo echt niet verder kwam, tot er een Chinees-achtige kenau aan de lijn kwam, ik schrok er gewoon van om nog een levend persoon aan de lijn te krijgen.

Na mijn klacht te hebben uitgelegd snauwde de kenau; "U heeft een leselveling (de uitspraak van dit woord typeerde haar afkomst volledig)  in de goedkoooopste boekingsklasse, G (de G spuugde zij vol minachting uit) en dan was het toch logisch dat je NIET online in kon checken, lund! Toen ik schoorvoetend vroeg wanneer dan wel, sprak kattekop-Pacific tegen mij als tegen een dom kind, dat bovendien in de goedkoooopste klasse zat en eigenlijk niet eens waard was om aan boord te gaan van zo'n elitair vliegtuig; "Bij de balie natuullijk, 3 uul vool uw veltlek!".
Nou het zal mij benieuwen, maar vooralsnog heb ik geen hoge pet op van die Cathay pacific.

De naakte waarheid van la Redoute

Bij postorderbedrijf La Redoute is het bal en deze keer geheel ongemaskerd. Op een webpagina met kinderkleding stond een naaktfoto afgebeeld.

Op de bewuste pagina lopen vier kinderen op het strand terwijl op de achtergrond een naakte man in de zee staat. Het postorderbedrijf haalde de foto snel weg, maar helaas was het euvel inmiddels heel internet rondgegaan. La Redoute heeft beloofd bij volgende reportages goed op te letten of er geen priesters in de buurt zijn.

Leuven: Zorba en de verdwenen Jezus

Op mijn verjaardag kan een bezoek aan de kerststal natuurlijk niet ontbreken. Helaas bleek bij de grote kerststal in Leuven de mede-jarige verdwenen, welke ook nooit meer terug is gevonden. Buiten Jozef, Maria en nog wat koningen leek er ook niemand erg mee te zitten in de stad.

Wij besloten mijn verjaardag bij Zorba de Griek te gaan vieren. Dit restaurant lag weliswaar niet in Leuven, maar in Heverlee, toch was het volgens de kaart slechts 1 straat door langs een park, we besloten dit kleine stukje dus maar te lopen. Het park bleek vele kilometers lang, terug zou het dus een taxi worden. Onderweg had ik tijd genoeg om na te denken over mijn analyse voor het vak Bewegend Beeld, waarvoor ik de film Alexis Zorbas aan het uitwerken ben. Het is door die film dat er nu zoveel restaurants op de wereld zijn die Zorba heten, als die allemaal een avond omzet zouden doneren zou de Griekse crisis op slag verdwenen zijn.

Eindelijk brandde er licht in de verte en bij aankomst stonden er al drie prototype Zorbassen klaar om ons met een brede grijns naar de tafel te begeleiden. In een soort Griekse grootmoeders woonkamer werd door de 3 Grieken niets aan het toeval over gelaten, niets was hen te veel om ons een onvergetelijke avond te bezorgen. Ter verhoging van de kerstvreugde stond er een cd op met Griekse kinderliedjes, daar konden we lang van genieten, want het eten liet nog wel even op zich wachten. Toen er voor het grote feest een al even omvangrijke Griekse familie binnenkwam werd de aandacht van de Zorbassen verlegd naar hun landgenoten. Er was nog nauwelijks een ober te zien omdat zij afwisselend gezellig aanschoven bij de asbak buiten en bij de familie. Buiten bij de asbak lag overigens een glossie waarin  een lovend artikel over het restaurant stond, toen ik echter de andere restaurants in het blad wilde bekijken bleek dit niet te kunnen, de bladzijden waren met zoveel paperclips vastgeklonken, dat het bladeren naar de concurrentie onmogelijk was.

Uiteindelijk kwam het eten en dat was wonderwel uitstekend. Net als de inrichting was dit geheel op grootmoeders authentieke wijze klaargemaakt, maar dat was in dit geval zeer positief. Plotseling kwamen er twee bejaarde Grieken binnen met een soort mandolines onder de arm. Ze gedroegen zich echter als Justin Bieber, nu vind ik zijn muziek ook slecht, maar helaas bleek de muziek en zang van Fidel en Fidel van nog veel slechtere kwaliteit te zijn. Al snel begonnen we terug naar de kinderliedjes te verlangen. Het bejaarde duo wist echter van geen ophouden en kwam aan elke tafel opdagen als ware ze het godsgeschenk zelve. Om nog meer ellende te voorkomen besloten wij zo boos en gemeen te kijken, dat ze onze tafel begonnen te negeren. De cirkel waarmee ze dat deden werd gelukkig ook steeds groter.

Aan alle goede dingen komt een einde. Bij Zorba in Heverlee kun je echter wat langer genieten voor dat dat einde er is, er was uiteindelijk namelijk niemand meer die bereid was om nog een rekening op te gaan maken. Toen de taxi zich meldde zagen ze echter nog net op tijd in, dat ze het geld toch wel nodig hadden. Al bij al een uitstekende Griek, buiten het eten is het vermakelijkheidsgehalte zeer hoog.

Leuven: Groot en Klein Begijnhof

In Leuven zijn maar liefst twee begijnhoven, waarvan het Groot Begijnhof zijn naam eer aan doet, het is een heel dorp in de stad.Op 31 maart 2000 werd het Groot Begijnhof erkend als werelderfgoed van de Unesco.

Begijnen woonden aan de rand van de stad en legden slechts tijdelijke geloften van kuisheid en gehoorzaamheid af. In tegenstelling tot kloosterlingen waren zij niet gehouden aan de regel van armoede en konden zij persoonlijke goederen en inkomsten bezitten. Voor de rest voorzagen zij in hun levensonderhoud via schenkingen die aan het begijnhof gedaan werden. Ze haalden ook inkomsten uit onderwijs, ziekenzorg, handenarbeid zoals borduren, naaien, wassen en spinnen.

Het Groot Begijnhof werd begin 13de eeuw gesticht, buiten de toenmalige stadsmuren. De oudste huizen dateren uit de 16de eeuw, toen de oorspronkelijke lemen woningen in steen herbouwd werden. Sommige van de 72 huizen werden genoemd naar een heilige of naar een gebeurtenis uit het testament. De Sint-Jan-de-Doperkerk is vroeggotisch: een gedenksteen in de rechtersteunbeer vermeldt 1305 als bouwjaar. Bij de afschaffing van het begijnhof in 1795 leefden er 198 begijnen. De welgestelden onder hen beschikten over een particuliere woning. Armere begijnen leefden samen in 'conventen', gemeenschapshuizen. Voor de zieke en arme oude begijnen was er een infirmerie.

Het Groot Begijnhof is een aaneenschakeling van straatjes, pleintjes, tuinen en parkjes, met tientallen huizen en conventen in traditionele bak- en zandsteenstijl. Dit stadje werd tussen 1964 en 1989 gerestaureerd door de K.U.Leuven, die de site in 1962 had gekocht van de toenmalige Commissie van Openbare Onderstand. Tegenwoordig wonen er studenten en universiteitsmedewerkers. De kerk werd in erfpacht gegeven aan de K.U.Leuven. De oude infirmerie wordt ingenomen door de Faculty Club, een ontmoetingscentrum voor het personeel van de K.U.Leuven.

Aan de andere kant van Leuven is het Klein Begijnhof te vinden. Dit stamt uit 1275. Het stond onder het geestelijk gezag van de abt van Sint-Geertrui. Zoals de andere begijnhoven kende het zijn grootste bloei in de 17de eeuw en woonden er tot 90 begijnen. Het Klein Begijnhof was een volwaardig begijnhof, hoe klein het ook geweest moge zijn, ternauwernood één straatje en een plein.

1954 werd door de oprukkende brouwerij 'Stella Artois' de infirmerie afgebroken. Toen 10 jaar later ook het begijnhofplein door deze brouwerij werd ingepalmd, verloor het begijnhof een groot deel van zijn eigenheid. In 1974 werd het 'Klein Begijnhof' beschermd als monument, waarop het OCMW een grondige restauratie opstartte. Ongeveer de helft van de huizen werd verkocht en is nu in particuliere handen. Helaas biedt de brouwerij met zijn oude fabrieksgebouwen geen fraaie achtergrond, het oude stinkende urinoir aan het begin nog minder.

Happy New Year!

Leuven; Koutoubia en laatgotiek

Leuven is een stad met vele gezichten en zo is het dat je op een dag terug kan gaan naar zowel Marokko als de laatgotiek.

De eerste avond besloten we eerst maar eens uit eten te gaan. Restaurantjes zijn er in vele soorten en maten, vooral in de Muntstraat, maar kennelijk heeft de Leuvenaar toch vooral een voorkeur voor Italiaans en Tibetaans.

Wij kozen uiteindelijk voor Marokkaans in Restaurant Koutoubya. Het interieur is prachtig. Stijlvol, Marokkaans maar niet kitscherig. Het eten is nog beter. Wij kozen een tajine en hadden zelfs in Marokko nooit een betere gegeten. Helaas was er wel een verschil met Marokko te betreuren, buiten de temperatuur, bleek ook het personeel nogal onderkoeld en afstandelijk.

Leuven blijft natuurlijk de studentenstad bij uitstek. Al waren de meeste studenten in de kerstperiode vertrokken, overal waren de sporen nog te zien. Nog niet getergd door hoge collegegelden (voor beursstudenten slechts 80 euro per jaar en zonder beurs 564,30 euro per jaar) en langstudeerboetes is het leven er voor studenten nog een paradijs.

Het stadhuis van Leuven is een bezienswaardigheid. In laatgotische stijl siert het en groot deel van de (niet al te grote) Grote markt. In de nissen tussen de ramen bevinden zich 236 beelden die allen voorstellingen over zonden en straf uit de bijbel uitbeelden. Samen vormen ze het Leuvense pantheon.

Enig minpuntje was dat musea en bezienswaardigheden zoals het stad huis allen gesloten waren in de kerstperiode. Misschien is dat ook wel expres zo gedaan door de toeristische dienst, na alles van buiten te hebben gezien moet je beslist nog eens terugkomen om overal binnen te kunnen gaan.

Wordt vervolgd.

Leuven; Bienvenue chez Thalys

Wat past er nu beter bij kerstmis dan oude sentimenten? Dat was dan ook precies wat wij in gedachten hadden en daarom hadden wij een kloosterhotel geboekt in Dinant.

Hoe vaak heb ik als kind niet voor Couvent de Bethleem gestaan en mijzelf afgevraagd hoe het er daar binnen aan toe ging. De poorten bleven echter hermetisch gesloten. Deze kerst zouden de poorten eindelijk voor ons open gaan, daar er nu het prachtige Hotel La Merveilleuse in gevestigd was. Een paar dagen voor de kerst werden wij echter gebeld door een medewerker van het hotel dat wij de enige boeking waren voor de hele kerst, en dat het daarom beter was om niet te komen. Zo bleven ook deze keer de poorten van het klooster hermetisch gesloten.

Wij hadden echter al een zeer comfortabele treinrit in de eerste klas van de Thalys geboekt naar Brussel. Wat nu? We besloten naar Leuven te gaan, dit keer niet naar de nonnen, maar naar de begijnen in het Begijnhof Hotel. Daar waren we gelukkig wel welkom.

De rit met de Thalys begon comfortabel in de Thalys lounge op Schiphol. Hierna begaven we ons naar de Thalys, en op zich viel de eerste klas niet tegen, ruime stoelen en veel rust. Eenmaal vertrokken was het wachten op de geweldige maaltijden die inbegrepen waren in de eerste klasse.

Wat dat betreft raad ik iedereen aan nooit een eerste klas te boeken in de Thalys, meer dan een zielig mini broodje en een miniscuul wrapje kon er niet vanaf. Zo'n ticket is zeker de prijs niet waard, je betaalt gigantisch veel meer voor een klein hapje en een drankje, voor dat geld kun je heel wat hapjes en drankjes zelf kopen. Het beste blijkt dus om tweede klasse te boeken, tevens zijn die stoelen bijna even comfortabel. Daarnaast is het aan te bevelen om de Thalys maar tot Antwerpen te nemen, tot Antwerpen is de Thalys namelijk razendsnel, maar van Antwerpen naar Brussel gaat de trein stapvoets en kun je bijna nog beter lopen.

In Leuven aangekomen werden we naar ons hotel gebracht door een taxipensionado van de Belgacom. De man was erg trots op zijn stad en vertelde ons honderduit over Leuven. In het hotel wachtte ons een hartelijke ontvangst door een uiterst behulpzame receptioniste. Ook het hotel zelf en de kamer vielen allerminst tegen. Gewapend met een stadsplattegrond van de vriendelijke receptioniste begaven we ons op weg naar de gezellige Leuvense binnenstad.

Wordt vervolgd.

Een gedenkwaardige dag

Volgens de Maya's hebben we vanaf vandaag nog precies 1 jaar te gaan. Laten we hopen dat ze het fout hadden, of dat wij hen verkeerd geïnterpreteerd hebben of laten we gewoon eens niets geloven. Of laten we onze kop in het zand steken, een struisvogel is tenslotte best een leuk dier. We kunnen het tenslotte ook gewoon van de positieve kant bekijken, vanaf morgen worden de dagen weer langer, de zomer zit eraan te komen. Geniet van de feestdagen!

Bende van Oss online

Altijd al meer willen weten over de Bende van Oss? Dat kan nu; het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) heeft honderden krantenknipsels over de Bende van Oss online gezet.

Aan de bende van Oss worden 1100 delicten toegeschreven die zijn gepleegd tussen 1924 en 1935. In die tijd kwamen 24 mensen door geweld om het leven. Vanaf 1933 lukte het de marechaussee om zo'n 300 misdrijven op te lossen en werden 155 verdachten voor de rechter gebracht. De roerige periode uit de geschiedenis van de Brabantse plaats stond afgelopen maanden opnieuw in de belangstelling door een bioscoopfilm.

In 1949 promoveerde W.H. Nagel als criminoloog in Groningen op De Criminaliteit in Oss. De gemeente Oss kocht de bijna complete oplage van circa 4000 exemplaren uit angst voor negatieve publiciteit.

Het leven van Kim Jong-il

Kim Jong-il hield er vooral van om naar dingen te kijken.

Looking at a sweater

Looking at sausages

Looking at cucumbers

Looking at a leaflet

Looking at a tree

Looking at rice

Met dank aan R. Schade.

Komkommersheikh kan genegeerd worden

Een moslimgeestelijke heeft voor grote opschudding gezocht door een verbod af te kondigen op het eten van komkommers, wortels en bananen. Hij vindt dat moslima's deze groenten en fruit niet meer mogen eten omdat deze teveel op het mannelijk geslachtsdeel lijken.Volgens hem kunnen ze deze wel eten als ze eerst door hun echtgenoot of vader in onherkenbare stukjes worden gesneden.

De moslimgeestelijke wordt nergens met naam genoemd, maar schijnt ergens in Europa te wonen. Door moslims in islamitische landen als Egypte en India is met ongeloof gereageerd, niet op het verbod, maar juist op de opschudding. Zij zeggen dat het maar een fatwa is van een individuele geestelijke, het is niet de islam zelf. Moslima's kunnen zelf beslissen of zij wel of geen gehoor geven aan dit verbod. Storm in een glas water dus weer, en zo wordt de islam weer eens heel verkeerd geïnterpreteerd.

Fijne feestdagen en veel geluk in 2012!

Restanten van Adolph Eichmann tentoongesteld

Vanaf gisteren is er in het Israëlische Holocaust-museum (Yad Vashem) in Jeruzalem een wat lugubere tentoonstelling. Je kunt er objecten van Adolph Eichmann bekijken. Later zal deze tentoonstelling ook elders in het land te zien zijn.

Adolph Eichmann staat bekend als de "architect van de Holocaust", vanwege zijn prominente rol bij het organiseren van de genocide op Joden. Na de Tweede Wereldoorlog vluchtte hij uit Duitsland naar Argentinië, waar hij de naam Ricardo Klement aannam. In 1961 werd hij opgepakt door agenten van de Israëlische geheime dienst. Het proces toonde voor het eerst ten volle de gruwelijkheden die Joden zijn aangedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eichmann werd op 1 juni 1962, enige minuten na middernacht, op 56-jarige leeftijd opgehangen. Zijn lichaam werd gecremeerd in een speciaal gebouwde oven, waarna de as buiten Israëlische wateren werd uitgestrooid in de Middellandse Zee.

Benjamin Netanyahu opende de tentoonstelling en wees op de gerechtigheid, al is deze niet in verhouding tot de gepleegde misdaden, die symbool staat voor het feit dat degenen die miljoenen hebben vermoord uiteindelijk altijd de prijs zullen betalen. Op de tentoonstelling is onder andere de camera te zien die door de Mossad is gebuikt om Eichman te traceren, de sleutels van Eichman's appartement in Buenos Aires en vele foto's. Verder zijn de spullen te zien die Eichmann bij zich droeg toen hij werd opgepakt; een kam, een zakmes en een plastic sigarettenkoker.

Porno in plaats van aartsbisschop

Het is een wereld van verschil .com of .net. Zo kon het gebeuren dat gelovigen op de Filipijnen porno kregen te zien in plaats van de installatie van de nieuwe aartsbisschop van Manilla.

Aanvankelijk verwees de website van de kerk naar tvmaria.com, gelovigen die daar op klikten kregen een schaars geklede travestiet te zien, de aartsbisschop was te zien op tvmaria.net. Hoe de fout gemaakt heeft kunnen worden laat zich gemakkelijk raden, menig kerkelijk functionaris zal liever de travo dan de de aartsbisschop gezien hebben.

Circassiërs?

Met de globalisering is er weinig kans meer nog eens een echt onderscheidende bevolkingsgroep tegen te komen. Waar je ook komt op de wereld lijken mensen zich hetzelfde te gedragen, prijkt er een grote gele M aan de horizon en typen mensen driftig op hun mobiele telefoontjes. Toch bestaan ze nog, zelfs niet eens zo ver weg, bijvoorbeeld de Circassiërs.

De Circassiërs zijn een onderdeel van de etnische bevolking van Israël. Ze wonen in twee Israëlische dorpen, 3000 in Kfar Kama in Zuid-Galilea en 1000 in Rehaniya in Noord-Galilea. De Circassiërs, die hier in de 19e eeuw aankwamen, stammen uit het noordelijke Kaukasus-gebergte.

De Circassiërs bekeerden zich in het midden van de 17de eeuw van het christendom tot de islam, toen ze aan de door hun gebied lopende zijderoute op Tataren en Turken stootten. Na de nederlaag in een lange oorlog met het Russische Rijk, werden de Circassiërs verbannen naar Turks Ottomaanse gebieden, zoals de Middellandse Zeekust.

Het dorpje Kfar Kama is een bolwerk van Circassische cultuur. De grootste trekpleister is het Circassische Museum, dat is ondergebracht in een traditioneel huis. De tentoonstelling brengt de agrarische oorsprong, de taal en de gewoonten van deze bevolkingsgroep tot leven. Het is een echte uitdaging om, ondanks hun kleine aantal, de tradities te bewaren.

Boodschappenjongen van het Witte Huis

Leven voor Maria in Banneux

De ontvangster van de Maagd der armen is niet meer. Mariette Beco, de vrouw aan wie de Maagd Maria in 1933 acht maal verschenen zou zijn, is gisteren overleden in het rusthuis Home de la Vierge des Pauvres in Banneux. Ze werd 90 jaar, dat vond Maria blijkbaar wel genoeg.

Al brachten de verschijningen heel wat geld in het laatje van het voorheen onbetekenende Ardense Banneux, toch schijnt Maria zich alle acht keer voorgedaan te hebben als de "maagd der Armen". Elk jaar komen honderdduizenden pelgrims naar Banneux, niet allemaal arm. Voor zover bekend heeft dit alles voor Mariette Beco niet veel meer opgeleverd dan een erkenning van het wonder door de bisschop van Luik en een hand van Paus Johannes-Paulus II.

Zo'n erkenning van verschijningen heeft mij altijd geïntrigeerd, want wat zou nou een bewijs kunnen zijn? Ze kunnen toch slechts afgaan op secundaire bronnen, al dan niet geneeskrachtig. En laten we het al helemaal niet over dat vermeende geneeskrachtige hebben. Al is het natuurlijk wel heel mooi als je zo'n geloof kunt hebben, ik moet deze beker helaas aan mijzelf voorbij laten gaan.

Boeddhistisch hoofdkwartier kiest voor India

Afgelopen woensdag koos het nieuwe boeddhistische hoofdkwartier officieel voor India, en liet China, het land met de meeste boeddhisten, links liggen.

Peking zou veel te bemoeizuchtig zijn en daarnaast is er al jaren een conflict tussen China en de Dalai Lama over Tibet. Volgens China misbruikt de Dalai Lama godsdienst als dekmantel voor politiek separatisme. India is blij met de keuze, het is tenslotte het land waar de Boeddha verlichting kreeg.

Het boeddhistische hoofdkwartier in China moet een platform voor boeddhisten van over de hele wereld worden. Het wil een krachtig geluid uitdragen en boeddhistische tradities gebruiken en stimuleren. Daarnaast wil de organisatie oplossingen gaan bedenken voor wereldproblematiek als geweld, conflicten en milieuvervuiling.

De organisatie zal officieel International Buddhist Confederation gaan heten.