Valentijn bij de Moonies in Mooirivier

Het klinkt welhaast Zuid-Afrikaans, Mooirivier, maar het ligt gewoon in ons eigen land vlakbij Dalfsen. Dit, inderdaad zeer mooi aan de rivier gelegen, hotel vonden wij dan ook de ideale plaats voor ons Valentijnsweekend. Een weekend dat koud en zonnig begon en eindigde alsof we op Antarctica waren beland.

Alvorens in te checken bij Mooirivier besloten we de bezienswaardigheden van Dalfsen te gaan bekijken. Bij binnenkomst van het dorp zagen we al een molen, dus dat zag er veelbelovend uit. Helaas moesten we daarna al snel concluderen dat er verder geen bezienswaardigheden in Dalfsen waren die de moeite waard waren, sorry trotse inwoners. De kou werd ook steeds erger, dus besloten we ons te gaan warmen in de plaatselijke lunchroom. Of er nu weinig mensen lunchen, of dat er gewoon niemand naar Dalfsen gaat is mij niet bekend, maar wij werden ontvangen als de eerste toeristen in de binnenlanden van Afrika. De dame van de lunchroom vroeg blij verheugd: " zijn jullie TOERISTEN?". Op ons ja, werd de waarheid van het tekort aan bezienswaardigheden direct bevestigd, want blij concludeerde ze dat we dan wel erg van wandelen moesten houden.

Aangekomen in Mooirivier viel het hotel niet tegen. Het hotel is modern ingericht en doet toch warm aan. De kamer had een prachtig uitzicht op de rivier. Weinig te klagen dus. Nou ja, als we dan toch iets moeten noemen is het de booby trap in de badkamer. Om bij het toilet te komen stuiter je eerst tegen de glazen douchewand en daarna moet je door een smalle spelonk. Maar echt waar, verder niets dan goeds; brandschoon, mooi ingericht, een flesje Cava en een Valentijnsboodschap, koffie en thee, werkelijk niets ontbrak.

In de avond togen we naar het restaurant voor ons diner dat " Shared Dining"  zou zijn, romantisch eten van 1 bord. Het eten was werkelijk fantastisch, alle 7 gangen lang. Waar het hotel echter niet op gerekend had was het feit dat niet iedereen van de Moon sekte was, dit terwijl het Valentijnsdiner wel geheel voor Moonies was ingericht. De tafeltjes stonden namelijk zo dicht bij elkaar dat de buren zich soms vergisten in het shared dining bord en zo mee konden eten. Ander minpuntje was dat, toen wij nog 3 gangen moesten krijgen er een uur niets uit de keuken kwam. Wat bleek: in de keuken hadden ze zo hard gewerkt dat ze nu bier aan het drinken waren. Kennelijk vrij gewoon in die contreien, want de serveerster vertelde dit zonder blikken of blozen.

Toch is Mooirivier voor herhaling vatbaar, in de zomer zien ze ons zeker terug. Hopelijk kunnen we dan met zijn tweeën dineren.

Kaapverdië - Hotel Migrante/ Joden in Kaapverdië

Een veelgehoorde klacht over Kaapverdië en met name Boa Vista, is dat er niets te zien is. Er zijn inderdaad geen musea of beroemde bezienswaardigheden, maar dat wil niet zeggen dat er niets te zien is (niets is sowieso een vreemde uitdrukking). Voor wie een beetje wil kijken in het heden en in het verleden, heeft Kaapverdië een meer dan interessante cultuur.

Op Boa Vista in Sal Rei ligt, verscholen in een klein straatje, Migrante Guesthouse. Eens een bouwval, nu prachtig gerestaureerd door de huidige Italiaanse eigenaar. Het hotel stamt uit 1860, toen kwamen Esther en Abraham Benoliel, een joods-Marokkaanse familie, op Boa Vista en bouwden er dit pand, met gelijk al als doel er een hotel van te maken. Esther en Abraham vonden er een heel ander Sal Rei dan het wat verpauperde plaatsje wat het nu is. Sal Rei had destijds een bloeiende handelshaven, waar de schepen uit en naar Zuid-Amerika en het vaste land van Afrika af en aan gingen. Ook de familie Benoliel ging het voor de wind: binnen enkele jaren hadden ze al grote economische en sociale invloed op het eiland.

De komst van de Joden in Kaapverdië kent twee golven. De eerste kwamen in de 15e eeuw. Op de vlucht voor de Jodenhaat in Portugal, soms vrijwillig, maar de meesten zijn gedeporteerd door de overheid, koning Manuel I vond Joden een ‘ongewenst onderdeel’ in Portugal. De tweede golf kwam halverwege de 19e eeuw. Dit waren voornamelijk migranten uit Marokko en Gibraltar. Net als hun voorgangers, begonnen ook zij hun eigen handelsbedrijven en gaven de lokale economie een flinke boost.

Na een mooi leven, werden Esther en Abraham in Sal Rei begraven, naast de door hen opgerichte Fatima kerk. De kerk bestaat nog steeds, maar is nu niet meer dan een ruïne. Dat verklaart het feit dat wij de graven (en de kerk) niet hebben kunnen vinden. Het is zeker iets waar ik de volgende keer nog eens naar ga zoeken. Tevens heeft Hotel Migrante een bibliotheek, die waarschijnlijk nog heel wat meer inspiratie tot ontdekken kan bieden.

Kaapverdië - Boa Vista

Wil je een winterzon, uitstekende temperaturen (27 graden in januari) en daarvoor niet te lang vliegen? Dan is Kaapverdië zeker een aanrader. Wel is het zaak niet te lang te wachten, het toerisme staat nu nog in de kinderschoenen, maar je kunt erop wachten tot de massa's uit Egypte, Turkije en Tunesië hier neerstrijken.

In totaal heeft Kaapverdië 10 eilanden, waarvan Sal en Boa Vista nu nog het populairste zijn. Wij kozen voor Boa Vista, het eiland dat het dichtste bij de kust van Senegal ligt. Er wonen zo'n 12.000 mensen, die als levensmotto " no stress"  aanhangen. Vrijwel alle inwoners leven in de plaats Sal Rei, de hoofdstad van het eiland. Hierdoor is de rest van het eiland, op wat zand en steppestruiken na, leeg. Weinig te doen? Dat valt wel mee, je moet het alleen wel zelf zoeken. Een groot deel van de toeristen komen hun resort niet af. Dat is erg jammer, want wij hebben wel degelijk leuke dingen gezien.
Ook hoorde ik mensen klagen dat er geen cultuur is en dat de mensen daar zelfs helemaal geen cultuur zouden hebben. Grote onzin natuurlijk; overal is cultuur. In Kaapverdië weliswaar niet met een grote C, er is geen Louvre, etc. Wel hebben de mensen een geheel eigen volkscultuur met een eigen levensvisie, eigen muziek (Morna en Funana) en eigen beeldende kunst. Je moet het willen zien, maar dan ben je ook een ervaring rijker.

Wordt vervolgd.

Leven als een Athos Monnik

Op het Griekse schiereiland Athos wonen alleen Grieks-orthodoxe monniken, verdeeld over 20 kloosters. Vrouwen zijn er helaas niet welkom. Nu blijkt dat de monniken van Athos exceptioneel oud worden; kanker hartkwalen en diabetes mellitus komen op het eiland nauwelijks voor. Dit ligt niet aan de afwezigheid van vrouwen. Maar aan wat dan wel? Uit onderzoek door de universiteit van Thessaloníki blijkt dat hun gezondheid voornamelijk is te danken aan hun dieet. Gelukkig kunnen vrouwen deze informatie in een praktisch boek lezen: The Mount Athos Diet.  Het blijkt allemaal heel eenvoudig te zijn en zelfs een goed glas rode wijn ontbreekt er niet aan.

De basis van het Athos dieet is dat je elke week een afwisseling hebt van 3 vastendagen, 3 gewone dagen en 1 feestdag (eet wat je wilt).
Dat vasten betekent niet dat je niets mag eten, op deze dagen zijn alleen de volgende producten verboden: zuivelproducten, eieren, vis, vlees, kip en alcohol, olie en boter zo beperkt mogelijk.
Op de gewone dagen mag je alles eten, behalve rood vlees. Op deze dagen is het ook aanbevolen om 2 glazen rode wijn te drinken.

Wil je echt zo gezond leven als de Athos monniken dan zijn er natuurlijk nog wel wat meer voedingsadviezen:

Eet vooral veel groenten, fruit, zaden en peulvruchten.

Eet geen rood vlees.

Gebruik zo min mogelijk zout.

Gebruik zo min mogelijk boter en room.

Gebruik zo min mogelijk suiker.

Drink veel water en kruidenthee.

Eet als tussendoortje alleen fruit, groente, noten en droge crackers.

Eet alleen organisch geproduceerde voeding zonder toevoegingen.

Daarnaast is het aanbevolen om elke dag te bewegen, 30 tot 40 minuten. Heel simpel allemaal dus. En eigenlijk ligt het ook allemaal niet zo ver af van wat algemeen al bekend is over gezond leven. Blijft natuurlijk het feit bestaan dat de monniken nog wel meer wel en niet hebben dat bijdraagt aan hun gezondheid: geen stress, een geregeld leven, minder milieuvervuiling, minder straling en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Slapen doen de monniken maar 3 uur per nacht, en dat lijkt mij nou echt heel handig, wat heb je dan zeeën van tijd. Maar goed voorlopig maar eens wat gezonder eten en vooral...niet roken.

Hoge kosten voor een fictieve huisarts bij Zorggroep Almere

Vandaag moest ik een rekening van de mondhygiëniste declareren bij mijn zorgverzekering. Wat ik daar in het declaratieoverzicht zag, overtrof toch weer mijn stoutste verwachtingen. Ik had het al eerder gezien, maar omdat ik zelden inlog shockeerde het mij wederom.

Ik ben al jaren niet bij de huisarts geweest, sterker nog ik weet niet eens waar die gebleven is. Een tijd terug zijn er veel gezondheidscentra in Almere gefuseerd, en zo is die van mij waarschijnlijk weggefuseerd. Toch betaal ik, blijkt nu, maandelijks 20,16 euro + 7,70 euro aan "abonnementskosten". Op zich is het wettelijk geregeld dat elke huisarts elk kwartaal over iedere ingeschreven patiënt een inschrijvingstarief declareert bij de zorgverzekering.

De Zorggroep Almere maakt het echter wel heel erg bont. De tarieven van het inschrijvingstarief zijn wettelijk vastgelegd en kun je hier zien. En wat blijkt? Ik betaal het tarief Inschrijving verzekerden vanaf 75 jaar, woonachtig in een achterstandswijk. En dit niet per kwartaal, maar per maand! Je begrijpt ook niet dat de zorgverzekering, in dit geval FBTO, dit niet opmerkt. Het is ook niet zo dat de Zorggroep Almere zo uitmuntend is; de laatste keer dat ik bij de huisarts ben geweest, zo'n 4 jaar geleden, werden mijn oren uitgespoten in een vies berghok tussen de dozen, en dit mislukte nog 3 keer waardoor ik om de paar uur terug moest komen.

De zorg onbetaalbaar? Dat is niet vreemd als je ziet hoeveel er nog steeds mis gaat. Het is alleen jammer dat mensen die ernstig ziek zijn en ouderen het meeste last hebben van bezuinigingen.

U.nited P.orn S.tars

Al jaren bestel ik naar volle tevredenheid schoenen in de Ecco store. Vooral omdat het de enige schoenen zijn waar ik goed op loop. Sinds Ecco echter de schoenen door UPS laat bezorgen is het een heel ander verhaal geworden.

Afgelopen week vond ik een briefje van de UPS bezorger dat mijn bestelde Ecco schoenen ergens bij de Vomar in Filmwijk (Almere) lagen. Vreemd, dat dit gebeurde nadat ik de 1e keer niet thuis was. Post.nl en alle andere pakketdiensten komen pakketten altijd op zijn minst nogmaals aanbieden of geven het bij de buren af. Omdat ik geen idee had waar het adres zich bevond, toog ik op weg met de TomTom. De betreffende Vomar bleek op 12 km van ons huis te liggen (ik had de schoenen bijna net zo goed zelf op kunnen halen in Denemarken).

Bij de klantenservice van Vomar stond helaas een hele rij. De hoop dat het babbelzieke meisje achter de balie deze snel weg zou werken vervloog al snel. De mensen voor mij moesten namelijk allemaal zegelkaarten inleveren waarmee ze contant geld kregen. Dit was de aanleiding voor babbelkous om te vragen of mensen dan soms op vakantie gingen en na een bevestiging gedetailleerd alle ins and outs te vragen. De mensen in Filmwijk hebben allemaal niets te doen, of zijn erg eenzaam, want eenieder voor mij in de rij was blij de gevraagde details in nog gedetailleerder perspectief te kunnen spuien. Enfin, na een dik half uur kon ik eindelijk mijn geliefde schoenen in ontvangst nemen. Thuis besloot ik hierover mijn beklag te doen bij Ecco. Toen bleek dat UPS nog loog ook: 

Beste Erika Koukos, 

Bedankt voor uw e-mail. Volgens de informatie vrijgegeven door UPS is het pakket bij u afgeleverd en door u ondertekend. Zou u kunnen aangeven of deze informatie klopt? Ik hoop dat ik uw vraag heb beantwoord en mocht u verder nog vragen hebben, neem dan gerust nogmaals contact met ons op. 

 Met vriendelijke groet Bobbie V, 
 Uw ECCO Klantenservice Team

Op zich niets mis mee natuurlijk. Wat wel opmerkelijk is, is de naam: Bobbie V. Bobbie V? waarom niet een hele naam of geen naam? Dit doet mij toch denken aan een pornoster of zo. Natuurlijk zal de pornoindustrie ook last hebben van de crisis, dus het zou best kunnen. Het siert Bobbie E. wel dat ze niet bij de dildo's is neer gaan zitten en haar diensten nu bij Ecco aanbiedt. Helaas heeft zij aan mijn klacht nog geen verdere opvolging gegeven.

Zolang de Ecco store met UPS werkt zien ze mij er in ieder geval niet meer terug. Gidon mag trouwens van geluk spreken dat ik niet thuis was toen UPS voor de deur stond:

Tokio

Van onze correspondent R.-san uit Japan 

In Tokio heb ik een beurs bezocht. Zoals de organisator terecht aangaf komen er veel bezoekers op af en zijn er ook veel standhouders. Maar wat daar niet bij vermeld werd, is dat de meeste van de standhouders handelaren zijn die de beursbezoekers met kassa’s en winkelmandjes opwachten. Ik heb met de moed der wanhoop gefolderd, maar het werd na het eerste kwartier al wel duidelijk dat dit niks ging worden.

Door de lekker-snel-klaar-beurs had ik dus tijd over om Tokio te bezichtigen. Heb opnieuw van de stad genoten en omdat ik in het centrum verbleef veel in de warenhuizen rondgelopen. Niet om er veel te kopen, maar ze hebben een prachtige vooroorlogse grandeur en het is er prima en voordelig van eten en drinken. Ook zie je er allerlei bijzondere producten en rare bijverschijnselen zoals het dak waarop je met het hondje buiten kunt spelen, handwerkers die met texiel of met hout in de weer zijn. Daarbij is het hier echt warm, tot aan de 30 graden, en die warmte blijft in de stad hangen.

Sumoworstelen

Van onze correspondent R.-san uit Utsunomiya Japan

Afgelopen zaterdag was ‘t sumodag. Met vroeg in de ochtend de nog onbekende worstelaars: de zaal is dan nagenoeg leeg- op een vader, moeder, ooms en tantes na dan.

Terwijl in de loop van de middag de vedetten arriveren en de zaal afgeladen is. Het is een hele belevenis, want niet alleen blijft het een sport uitgeoefend door gezellige dikkerds- dat geeft het iets aandoenlijks, ook het publiek leeft ontzettend met hen mee. Er wordt daarbij ook heel wat afgeschreeuwd. En dat de worstelaars soms letterlijk van het podium verwijderd worden (ik heb er diverse het publiek ingeslingerd zien worden) komt de sfeer ook zeker ten goede. Wat mij betreft is het een in Nederland onheus onbeminde sport en hoe eerder deze de plaats inneemt van koning voetbal des te beter.

En daar ben ik het geheel eens met R. -san, het zou leuk zijn als het sumoworstelen in Nederland de nationale sport zou worden. Die gezellige sumo's zijn toch veel leuker om naar te kijken dan onze eigen verwende voetballers? Met dank aan R.-san

Van Hanh Pagode

En dan ga je op een gewone dinsdagochtend naar de tandarts in Almere-Buiten en dan blijkt de tandarts nieuwe buren te hebben. Prachtig toch?

Het is de Van Hanh Pagode van de Stichting Vietnamese Boeddhistische Samenwerking in Nederland (VBSN). De stichting VBSN is onderdeel van de Vietnamese Unified Buddhist Church (UBC) waarin alle in Vietnam aanwezige boeddhistische stromingen zijn verenigd. In de Van Hanh Pagode staan de deuren altijd open voor alle boeddhisten van alle stromingen en andere belangstellenden. Ook worden er in de Pagode naast de 3 jaarlijkse grote feesten elke zondag bijeenkomsten georganiseerd voor de leden, huwelijken voltrokken, herdenkingsdiensten en begrafenissen/crematies gehouden.

Helaas, helaas, ik stond aan de Sumatraweg 350 voor een dicht hek. Hopelijk kan ik er snel eens binnenkijken, het ziet er interessant uit. Gelukkig was bij de tandarts alles goed, misschien doordat de spirituele werking van de pagode al een beetje uitstraalde?

Maria in de bossen

Soms zie je ze nog; van die kleine, aparte kapelletjes. Kapel Maria in de bossen aan de Oirschotsebaan/ Rosepdreef in Oisterwijk is er zo een. Midden in de bossen, maar toch aan een drukke weg, straalt het kapelletje toch een enorme rust en sereniteit uit. De kapel wordt nog druk bezocht, er is altijd wel iemand aan het bidden op een van de stenen banken.

De kapel is in 1979 gebouwd, door de heer Meneere, toen eigenaar van de Kleine Heuvel. Hoe en waarom is mij niet bekend. Er is weinig documentatie over Maria in de bossen. Er is dan vast ook geen groot verhaal over verschijningen en zo, maar dat is niet erg, dan houdt Maria in de bossen tenminste haar sereniteit.

Portugal - Tavira

Tavira heeft 36 prachtige kerken en diverse historische stadspaleizen, helaas toen wij er waren was er geen enkel gebouw dat open was. Onze gids vond dat geen enkel probleem, die was alleen geïnteresseerd in cake en gebak, en de banketbakkers waren allemaal open.

Toch is het Portugese Tavira zeker de moeite waard, ook buiten ziet alles er mooi uit. Tavira wordt wel eens het Venetië van de Algarve genoemd, dat is echter wat overdreven. De Brug met de Zeven Bogen over de Rio Gilao is eigenlijk het enige dat enigszins in die richting komt. In het midden van de stad staat de Burchtheuvel met daarop het (gesloten) Kasteel van Tavira. Van bovenaf heb je een mooi uitzicht over de stad. De Moorse invloeden zijn nog goed te zien, er zijn veel minaretten verbouwd tot klokkentoren . Rondom de burcht is een mooie tuin. Wij waren maar kort in Tavira, maar waarschijnlijk is het er 's avonds best gezellig, er zijn diverse pleinen met restaurants en terrassen.